พิมพ์หน้านี้
โสดจริง ตอนที่ 1 ขอบคุณเป็นอย่างสูงเลยค่ะ ที่เพื่อน ๆ เราเข้ามาทักทายกันอย่างชนิดที่เรียกว่าให้กำลังใจเกินร้อยให้คนที่คิดว่าชีวิตนี้ไร้ความหวังแต่ยังไม่หมดกำลังใจ โลกสดใสขึ้นเป็นกองเลย เนื่องจากเมื่อวานตอนที่เขียนลงมีอาการเหมือนจะเป็นไข้หวัด และปวดศีรษะเลยทำให้ไม่อยากเขียนหรือทำอะไร นอกจากทานยาแล้วนอนคลุมโปง และเปิดหน้าต่าง รับอากาศบริสุทธิ์ ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้ว เลยนึกย้อนอดีต สมัยที่อยู่กับเจ้าพ่อเจ้าแม่ที่ลาวานคร 555 นึกุถึงภาพสมัยเด็ก ๆ ซึ่งเป็นสาวมั่น ผมซอย พูดจาฉะฉาน ไม่กลัวใคร (ยกเว้นเจ้าพ่อกับเจ้าแม่เจ๊า) ทำตัวเป็นลูกโทน (ความจริงปรากฏคือเป็นพี่สาวคนโต น้องสาวอีก 2) แบบว่าคิดไปเองว่าตัวเองเป็นลูกคนเดียว น้องไม่เคยได้เลี้ยงหรือดูแลเลย เพราะพ่อกับแม่ได้จ้างพี่เลี้ยงแล้ว เราเลยรอดตัวไป ถือโอกาสนี้ ฉายเดี่ยวไม่สนใจใคร ไปหาเพื่อนบ้าง ขับจักรยานคันโปรด ไปเที่ยวบ้านคนโน้นบ้าง ไปดูหนัง อาศัยเด็กเส้นเพราะเพื่อนเจ้าพ่อเป็นเจ้าของโรงหนังเลยเข้าฟรีประจำ เวลามีงานวัด หรืองานประจำปีต่าง ๆ ไม่เคยพลาดไปทุกงาน ก็พ่อไปเป็นกรรมการบ้าง กรรมการห้ามมวย โฆษกบ้างเขาเลยรู้จักไม่กล้าเก็บบัตรเพราะกลัวววว อ้อลืมบอกไปเจ้าพ่อเป็นอาจารย์สอนโรงเรียนประจำตำบล และอยู่ฝ่ายปกครอง เป็นเหตุให้หนุ่มๆ ไม่กล้ามาจีบลูกสาวสุดที่รักของท่าน ขนาดทั้งสวยและน่ารัก ยังไม่มีใครมาจีบเลย ไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่สนหรอก เพราะยังชอบอิสระอยู่ไม่ยึดติกับใคร อยากไปหาเพื่อน หรือไปเที่ยวก็ไปคนเดียว ไม่เกี่ยวใคร จบก่อนน่ะค่ะเป็นประเดิมเรื่องฉากแรก ฉายแววเดี่ยวตั่งแต่เด็ก ๆ เป็นน้ำจิ้มก่อนน่ะค่ะ ใคร ตอนเด็ก ๆ เป็นอย่างไร เล่าสู่กันฟังได้น่ะ ค่ะ สำหรับตอนต่อ ๆ ไป จะค่อย ๆ เล่าและแลกเปลี่ยนประสบการณ์ให้อ่านกันอีกหลายสิบตอนจะได้รู้กันซะทีว่าทำไม่ยังต้องโสดถึงทุกวันนี้ มันมีเหตุและผลมารองรับ ไม่เชื่ออย่าลบลู่ อยากรู้ต้องติดตามกับอย่าพลาด แม้แต่ชอตเดียวนะจ๊ะ |