โสดจริง ตอนที่ 6

 ปาฏิหาริย์มีจริงหรือ

                 เกือบจะไม่มีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ให้ได้เขียนซะแล้ว แต่อย่างว่าคนมันจะมีความรัก อะไรก็ห้ามไม่อยู่ อย่าฝืนธรรมชาติ พอดีช่วงที่ทำงานอยู่ช่วงนั้นระบบเทเล็กซ์ยังคงใช้ติดต่อส่งโทรเลข ซึ่งถ้าเปรียบเทียบสมัยนี้ก็ใช้ส่งอีเมลล์ ตอบโต้กับลูกค้า บังเอิญว่าคนที่ดูแลเรื่องเทเล็กซ์เกิดไม่สบาย ลางาน 3 วัน พอระบบการสื่อสารจากเวียดนามส่งเข้ามา ต้องมีการโต้ตอบด่วน

                เราก็อาศัยครูพักลักจำกดผิด กดถูก และสามารถส่งตอบโต้ได้อย่างทันเหตุการณ์ แต่ไม่สมบูรณ์ คือ ข้อความถูกวิ่ง ไปเรื่อย ๆ ไม่หยุด ทำให้ต้องเกิดค่าใช้จ่าย และเราต้องติดต่อไปยังศูนย์เทเส็กซ์ที่การสื่อสารแห่งประเทศไทย ให้เขาเช็คให้เพราะเกิดการผิดพลาดเรื่องการส่งทำให้ข้อความส่งซ้ำข้อความเดิม แต่เวลาจะเกินจากความเป็นจริง

 ให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบให้ด้วยเพราะต้องเสียเงินอีก 2-3 เท่า จากนั้นเจ้าหน้าที่หนุ่มเสียงหล่อท่านนั้นก็ประสานงานกับฝ่ายที่เกี่ยวข้อง และจะดำเนินการแก้ไขให้ และจะส่งข่าวภายหลัง

                  ขอบอกว่าระหว่างที่พูดคุยกันทางโทรศัพท์ จำได้ว่าเสียงเขาหล่อมาก และพูดจาดูเป็นผู้ใหญ่ และมีน้ำใจที่จะช่วยเหลือ (รู้สึกแปลก ๆ หลงเสียงนายเข้าแล้วเรา) 

จากนั้นวันรุ่งขึ้นเขาก็จะติดต่อมาเป็นระยะ ๆ แจ้งความคืบหน้า และแจ้งเรื่องทางบัญชี จะตัดยอดเฉพาะที่ส่งจริงฉบับเดียว ที่เหลือถือเป็นโมษะ จึงได้ขอบคุณและขอชื่อหนุ่มเสียงหล่อท่านนี้ไว้ (ใจมันเต้นตุ๊บตั๊บ ไม่เป็นจังหวะ แบบแปลก ๆ เป็นอยู่ 2 วัน ถ้าจำไม่ผิด)

วันที่ 3 4 5 ต่อมาหนุ่มเสียงหล่อก็จะโทรมาช่วงเย็น ๆ ประมาณ 4 โมง ครึ่งทุกวัน สอบถามเรื่องงานทั่วไป และสอนการใช้ระบบเทเล็กซ์ที่ถูกต้อง จากนั้นก็จะเริ่มหายไป 2-3 วัน แล้วก็โทรมาคุย เรื่องงานส่วนใหญ่ จาก 1 อาทิตย์ เป็น 1 เดือน 3 เดือน และ 6 เดือน จำได้ว่าชอบโทรมาช่วงเย็น ๆ ทุกวัน ก็คุยกับเขาด้วยดี มาระยะหลังคุยเรื่องส่วนตัวบ้าง ถามถึงครอบครัวเราบ้าง แต่แปลกเราไม่เคยถามอะไรเขาเลย มีแต่เขาทราบข้อมูลเราฝ่ายเดียว แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร คุยได้เรื่อย ๆ แต่วันไหนเขาไม่โทรมาก็ไม่ได้ติดต่อไป ก็จะรอเขาเป็นฝ่ายโทรมา ซึ่งก็ไม่เกิน 2 วัน ต้องโทรมาแน่นอน

มาระยะหลัง 6 เดือนที่ได้พูดคุยกัน เชื่อไหมว่าไม่เคยเจอหน้ากันเลย ได้แต่จินตนาการต่างๆ นา ๆ แต่ที่สำคัญที่สุดคือเขามีเสียงที่มีเสน่ห์มาก  เขาได้โทรมาตอนเที่ยง อ้างว่ามาพบเพื่อนแถวสามเสนพอดี อยากจะชวนทานอาหารกลางวันด้วยกัน สะดวกหรือเปล่า โอ้ยหัวใจเต้นดังไม่เป็นจังหวะเลย จะปฏิเสธหรือก็ใช่ที่ หรืออย่างไรดีสับสน แต่อาศัยว่าความเป็นสาวมั่น โดนเฉพาะมั่นใจว่าเราสวยน่ารัก ก็เลยยอมตกลง เขาก็ขับรถมารับไปทานข้าว

ขอบอกว่าสเป๊คเลยขาวตี๋ มีหนวดเล็กน้อย ใช่เลย แต่ก็เก็บกิริยาเขินอายเอาไว้ (แอบปลื้มจริง ๆ ไม่เสียใจเลยที่อุตส่าห์พูดคุยกันมา ใช่เลย คนนี้แน่เลย)  จากนั้น ทุกๆ อาทิตย์เขาก็จะมานัดทานข้าวเป็นประจำ บางครั้งก็ไปทานพร้อมกับพี่ ๆ และเพื่อน ๆ ที่ทำงานของเรา และสนิทสนมกันโดยอัตโนมัติ เป็นคนคุยสนุก และเข้ากับทุกคนได้ง่าย

 จากนั้นก็คบค้าสมาคมกันเรื่อยมา และมีโอกาสได้ออกเดทกันหลายครั้งซึ่งเขาจะพาไปทานอาหารร้านดัง ๆ โดยเฉพาะใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา หรือบางโอกาสไปดูหนังด้วยกัน แล้วเขาก็จะพามาส่งที่บ้านไม่เกิน 4 ทุ่มทุกครั้ง เฉลี่ยใน 1 อาทิตย์จะได้ไปทานอาหารเย็นร่วมกันประมาณ 4-5 วัน

หลังจากที่เราได้ทำงานที่บริษัทนี้ เกือบ 3 ปี ก็ได้ลองสมัครงานอื่น ๆ บ้าง เพียงเพื่อปรับฐานเงินเดือนให้มากกว่านี้ ได้ลองไปสมัครงานหลายที่ และเรียกตัวไปสัมภาษณ์ งานอื่น ๆ อยู่ไกลมากเราก็เลยไม่ตกลง

จนในที่สุดมีสายการบินแอร์นิวซีแลนด์เรียกสัมภาษณ์ ทราบว่าอยู่แถวบางรัก ใกล้ ๆ กับไปรษณีย์กลาง ก็เลยตัดสินใจไปสัมภาษณ์ และผ่านการสอบทั้งภาษาอังกฤษ และแบบทดสอบอื่น ๆ เงินเดือนขั้นแรก 9,500 บาท ฝ่ายตั๋วเครื่องบิน และรับจอง ตอนนั้นคิดอยู่ 2 อย่าง คือ 1 เงินเดือน เพิ่มขึ้น 2 อยู่ที่บางรักใกล้กับที่ทำงานใครก็ไม่รู้ เลยตัดสินใจตกลง และ ไปแจ้งที่ทำงานที่สามเสน ขอลาออกสิ้นเดือนนี้ พร้อมแจ้งเหตุผล ซึ่งพี่ ๆ และเพื่อน ๆ ก็สนับสนุน โดยเห็นด้วยกับ 2 ข้อ ที่เราคิดไว้

และเจ้าของก็บอกว่าถ้าไม่ดีหรือมีปัญหาอะไร อย่าลืมกลับมาที่เก่า ยินดีต้อนรับ วันนั้นทั้งน้ำตาและคำพูดที่สุดแสนประทับใจยังก้องอยู่ในหูตลอดเวลา ทุกคนยังรอเราอยู่เพราะทุกคนทราบว่าเรามีสัญญากับสายการบิน 3 ปี ทุกคนจะรอ รอ และ รอ

ต่อภาค 7  ช่วงชีวิตจะโสดหรือไม่โสด ของคนโสด