ไปหลังจากที่ได้เข้าทำงานที่สายการบินแห่งหนึ่งแถวบางรัก โอ้โฮแค่ชื่อก็น่าถนุถนอมจริง ๆ อย่าลืมว่าทุกเดือนกุมภาพันธ์ ต้องมีคนไปจดทะเบียนที่นั่นไม่ต่ำกว่า 1 พันราย แล้วเราจะมีสิทธิ์ไหม แค่คิดก็ขนลุกซู่ ดูใจกับหนุ่มมาสามปีกว่า เกือบทุกวันต้องมาทานอาหารกลางวัน กับเขาคนนั้นและ เพื่อน ๆ เป็นประจำ บางครั้งออกมาทานกันสองคนบ้าง ตามความเหมาะสม ก็ได้มีโอกาสรู้จักพี่ ๆ ที่อยู่การสื่อสารหลายคน มีทั้งหญิง และชาย ต่างก็ยอมรับว่าเราน่ารัก และช่างเจรจา เวลาพูดคุยกันก็จะเป็นเรื่องทั่ว ๆ สัพเพเหระ สนุกสนาน ตามประสาคนมีความรักคุยเรื่องอะไรก็ดูรื่นเริงไปหมด 

          จากวันเป็นเดือน จากเดือนเคลื่อนไปเป็นปี อยู่สายการบินเกือบสองปีแล้วก็ยังไปมาหาสู่กันตลอดเวลา ทุกคนฟันธงเลยว่าคู่นี้ไม่รอดแน่นอน เพื่อน ๆ เราต่างเชียร์ และรอฟังข่าวดีของเราว่าเมื่อไหร่ แต่แปลกน่ะตั้งแต่คบกันมาหลายปีไม่เคยคุยกันเรื่องนี้เลย (อย่างนี้เขาเรียกว่าความรักทำให้คนมองข้ามหลาย ๆ สิ่งไป หรือ ความรักทำให้คนตาบอดรึเปล่า) จากนั้นไม่นาน เรารู้สึกแปลก ๆ เนื่องจากมีพี่สาวคนหนึ่งซึ่งทำงานที่เดียวกับแฟนเรา และเราเคยมาที่บ้านพี่เขาเคยไปเที่ยวบ้านเขาแถวตลิ่งชันหลายครั้ง ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรกับเราหลายครั้ง แต่ไม่พูด ทำให้เรารู้สึกสงสัย

            แต่ก็คิดในใจว่าคงไม่มีอะไรมั๊ง 1 อาทิตย์ผ่านไป 2 อาทิตย์ผ่านไปเรายังคงเก็บความสงสัยไว้ในใจ ไม่ถามใคร ไม่บอกใคร จนในที่สุดวันดีเดย์ก็มาถึง เมื่อเราบังเอิญไปเจอพี่สาวคนนี้ที่ร้านเสริมสวย กำลังทำผมอยู่ เราจึงทักทายแกและแกล้งถามแกว่ามีอะไรจะบอกรึเปล่าตอนนี้ไม่มีใครแล้วเราอยู่กันแค่สองคน แกบอกว่าไม่อยากบอก แต่ก็สงสารเพราะเห็นเราก็เหมือนเห็นน้องสาวคนหนึ่ง ใจจริงอยากจะพูดตั้งนานแล้วแต่ก็ไม่กล้า แต่สงสารเรา แต่แกก็ยังไม่บอกว่าเรื่องอะไร ให้เราสงสัยเล่น ๆ จนในที่สุดเราก็เลยตัดสินใจบอกแกว่าอะไรก็ได้ที่พี่จะพูดเรารับได้ทุกเรื่อง ให้คิดว่าพี่บอกหรือตักเตือนน้องก็ได้ หรือหนูวางตัวไม่เหมาะสมอะไรหรือเปล่า แกบอกว่าเราดีทุกอย่าง 

แต่..........ให้เราคุยกับแฟนเราเองดีกว่าพี่ไม่อยากยุ่ง สุดท้ายแกก็ยังพูดให้เราคิดมากเหมือนเดิม และแกยังย้ำอีกว่าเป็นเรื่องที่คนสองคนต้องคุยกันเอง โอ้ยแล้วเรื่องอะไรกันนี่คิดไม่ตก ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็ขอบคุณแกที่อุตสาห์เกริ่นเรื่องให้คิด วันต่อมาไปซื้อของที่ห้างตอนเย็นบังเอิญเจอพี่สาวอีกคนซึ่งเป็นรุ่นพี่ของแฟนเรา ตัดสินใจถามเรื่องที่อยากรู้ พี่แกอึกอักตั้งนานกว่าจะตอบว่า แกเองไม่อยากยุ่งเรื่องนี้เหมือนกันแต่สงสารเรา จึงกล้าบอก แต่ต้องรับปากก่อนว่าต้องไม่บอกใครว่าแกบอก 

                สรุปคือแฟนเรามีครอบครัวแล้วลูกคนโตอายุประมาณ 10 ขวบ และตอนนี้กำลังตั้งท้องคนเล็กอยู่ แต่ได้ข่าวว่ากำลังมีปัญหากันอยู่ ช่วงที่แฟนเรามาคบกับเรา โอ้ยแทบช็อคฟังแล้วเข่าอ่อน ใจหนึ่งก็ไม่อยากเชื่อ อีกใจหนึ่งก็ตำหนิตัวเอง ความรักทำให้คนตาบอดจริง ๆ เขาไม่เคยพาเราไปที่บ้าน และไม่เคยแนะนำให้รู้จักกับญาติพี่น้องเลย และเราก็ไม่เคยร้องขอ หรือให้เขาพาไป ช่วงนั้นจำได้ว่าเรื่องครอบครัวของเขาเราไม่รู้จักเลย

             แต่ครอบครัวเราเราพาเขาไปรู้จักญาติๆฝ่ายเราจนหมดแล้ว ช่วงนั้นจำได้ว่าขาสั่น ตัวเบา เหมือนจะเป็นลม ในใจตอนนั้นร้อนผ่าว เหมือนใครเอาไฟมาจุดให้ไหม้สลาย ขอบคุณพี่สาวคนนี้ด้วยเสียงสั่นเครือ กลับบ้านเหมือนคนใจลอย สับสนไปหมด จะร้องก็ร้องไม่ออกเหมือนทุกอย่างมันจุกอก โชคดีที่กลับบ้านถูก คืนนั้นนอนกระสับกระส่าย คิดวกวน ทบทวนเรื่องต่าง ๆ หลายรอบ น้ำตาก็ออกมาเฉยเลย คิดในใจร้องมันออกมา ถ้าใจอยากร้อง พรุ่งนี้ค่อยคิดว่าจะทำอะไรต่อ

 ติดตามตอนที่ 8 ดูซิว่าจะมีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีกของชีวิตสาวโสด