น่ารักแอ๊บแบ๊วมั๊ยคะ ท่านผู้อ่านขา เครื่องเจาะหูรูปน้องกระต่ายน้อยสีชมพูหวานแหวว

แต่ช้าก่อนสหาย กรุณาเบิ่งมองเข็มที่หูของน้องกระต่ายด้วยค่ะ

เข็ม...หย่าย...มากๆ

ดิฉันกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอดังเอื๊อกแล้วก็หันไปดูน้องสาวกำลังทำท่าซ้อมยิงเข็มทะลุใบหูของผู้อื่นอย่างเมามัน ตายล่ะวา เมื่อตอนเด็กๆเดี๊ยนเคยกลั่นแกล้งรังแกมันไว้เยอะซะด้วย ดูท่ามันแสยะยิ้มสิ

“เฮ้ยๆ ไม่เอา เดี๋ยวโดนเส้นประสาทหูหนวกตาบอดกันพอดี” ดิฉันรีบหนีกรูดไปติดฝา “เดี๋ยวพี่ไปเจาะที่โรงพยาบาลดีกว่า ให้หมอใส่ยาชามาด้วยเลย จะได้ไม่เจ็บ กลัวเจ็บง่ะ”

สุดท้ายดิฉันก็เลยไปโรงพยาบาลที่ใกล้บ้านที่สุด แถมยังเป็นโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญเรื่องความงามเสียด้วย

ยันฮีค่ะ อย่างนี้ต้องไปยันฮี

พอไปถึงเจ้าหน้าที่ก็บอกให้ไปติดต่อแผนกศัลยกรรม โอ้...เอางั้นเลยเหรอ ดิฉันก็เดินไปชั้นสองแผนกศัลยกรรมแล้วก็ไปลงทะเบียนคนไข้ว่าจะมาเจาะหู อุตส่าห์บอกพยาบาลสองรอบแน่ะค่ะว่ามาเจาะหูเฉยๆเบสิกๆนะ ไม่ใช่เดี๋ยวจับดิฉันดมยาสลบแล้วตื่นมามีหน้าอกทาทา ดวงตาแหม่มแคทนี่แย่เลย

จากนั้นพยาบาลคนสวย (ขอประกาศ พยาบาลที่ยันฮี สวยทุกคนค่ะ ทั้งสวยทั้งหุ่นดี และจากประสบการณ์ใจดีด้วยนะคะ) ก็พาดิฉันไปทายาชาที่หูทิ้งไว้หนึ่งชั่วโมง

คนขี้กลัวอย่างชิบูกิก็คว้าแขนพยาบาลหมับเลย “พี่ขา...โปะยาชาเยอะๆเลยนะ เอาให้ตบหน้าไม่เจ็บเลยนะ”

พยาบาลใจดีก็ทายาชาให้เกือบครึ่งหลอดแล้วเอาผ้าก๊อซปิดไว้ ดิฉันก็ไปนั่งรอให้ยาออกฤทธิ์อยู่ชั่วโมงหนึ่ง ระหว่างรอก็ได้ไปหยิบแผ่นพับโปรโมชั่นศัลยกรรมต่างๆมาอ่านเล่น มีแปลหลายภาษาด้วยนะคะ ครบวงจรจริงๆ ตั้งแต่ทำตาสองชั้นไปจนถึงแปลงเพศ สวยเลือกได้ที่ยันฮี

และแล้วพยาบาลก็มาตามให้ไปเจาะหู ดิฉันหยิกๆหูตัวเองดู ไม่รู้สึกอะไรซักนิด เลยโล่งใจเดินไปนั่งรอคุณหมอ ที่นี่ใช้เครื่องเจาะแบบปืนยิงค่ะ ดูโปรเฟชชั่นนอลมากกว่ากระต่ายน้อยสีชมพูแยะ เฮ้อ...

แป้ก...แป้ก...ได้ยินเสียงปืนยิงเข็มเข้าหูสองข้าง แต่ไม่รู้สึกเจ็บเลย

สำเร็จแล้ว ชิบูกิได้ใส่ตุ้มหูแล้วค่า

ต้องรออีกเดือนครึ่งถึงจะถอดตุ้มหูได้ ถ้าสวยติดใจคราวหน้าดิฉันอาจไปเจาะเพิ่มอย่างด้านล่าง หุๆ