ทริปเยือน 'กุ้ยหลิน-หลงเซิ่ง-หยางซั่ว' ครั้งนี้

            ไม่เพียงจะพบความสวยสดของสองฟากฝั่งแม่น้ำหลีเจียง

            วิถีชีวิตชาวบ้าน ใน"กุ้ยหลิน" ยังเป็นมุมที่ไม่อาจให้ผ่านตา

            ฝูงเป็ดขาว ที่ว่ายน้ำ อย่างสนุกสนาน

            ฝูงวัว ที่เล็มหญ้าอ่อนตามริมน้ำ

            เพียงแต่สัญลักษณ์ ที่เป็นตัวตนของ"กุ้ยหลิน" อยู่ที่

การใช้ชีวิตร่วมกันระหว่าง ชาวประมง กับ นกกาน้ำสีดำ

            ชาวประมง จะพายแพไม้ไผ่ออกไปตามลำน้ำ พร้อมกับนกที่ขาถูกผูกติดไว้กับแพ

            พอนกเห็นปลา จะโฉบลงไปคาบกลับมายังแพไม้ไผ่

     การอยู่ร่วมกันอย่างพึ่งพาของคนและสัตว์ปีก สะท้อนแง่คิดของคนแดนมังกร

            แทนที่ชาวประมง จะฆ่านก เพราะเป็นศัตรูที่มาแย่งปลา   

            แต่ประมงจีน กลับจับนกมาฝึก

            4 เดือน คือระยะเวลาของนกฝึกหัด ที่จะมีบ่วงคล้องคอยามเวลาไปจับปลา

            ถ้านก จับได้ปลาตัวตัวใหญ่ บ่วงจะถูกรัดเพื่อไม่ให้จะงอยปากกลืนปลาลงลำคอ

            แต่ถ้าได้ปลาตัวเล็ก  มันจะตกเป็นรางวัล แก่ทาสผู้ซื่อสัตย์

            ประมงจีน ฝึกแบบนี้จน"นก" กลายเป็นเครื่องจักรจับปลา

            แต่ก็มี"นกหัวหมอ"บางตัว ที่เริ่มเรียนรู้การอยู่ร่วมสังคมคน

            สมองอันน้อยนิดของมัน สั่งให้เลือกจับแต่ปลาเล็ก

            "ปลาเล็กอิ่มท้อง ปลาใหญ่ท้องโซ แถมเจ็บคออีกต่างหาก"

        แน่นอนวาระสุดท้ายของ"นกหัวหมอ" จะถูกปลดระวางทันที

            "ปลดระวาง" ไม่ใช่จับเชือดทำเป็นอาหาร แบบไก่ชนของไทย ที่ตีแพ้แล้วต้องลงหม้อแกง

            เพียงแต่ "นกกาน้ำ" ที่มันนึกว่าคิดเท่าทันมนุษย์

            สุดท้าย พวกมันก็แพ้สมองของยอดคนแดนมังกร

 ชาวประมง จะพายแพไม่ไผ่ เทียบเรือนักท่องเที่ยว และให้ถ่ายรูปคู่นกที่โดนปลดประจำการ

            5 หยวน คือ สนนราคา ที่ประมงจีน ใช้นกที่ลืมหลักสูตรจับปลา มาเลี้ยงคนอีกครั้ง

            นี่คือเสน่ห์บนคุ้งน้ำหลีเจียง ที่แฝงสัจธรรมของการอยู่ร่วมบนผลประโยชน์

            เป็นสัจธรรมที่สัตว์ร้อยเล่ห์อย่าง"คน"

            อิ่มเอมกับการเอาเปรียบสัตว์ที่เล่ห์น้อยกว่าเสมอ............