ผมนิ่งเงียบอยู่นานพอควร หลังจากมองสิ่งแปลกตาเบื้องหน้า           

            ม่านสายตาที่แรกสัมผัสกับ "แปลงนาขั้นบันได" หลงเซิ่ง 

            หรือคำจำกัดความอีกนัยหนึ่งว่า "สันหลังมังกร"

            "มีสิ่งแบบนี้ปรากฎบนผืนโลกด้วยหรือ?".................

            การต่อสู้ของมนุษย์เพื่ออยู่ร่วมกับธรรมชาติช่างน่าศึกษาจริงๆ

            เมื่อ"ชาวนา"ไร้พื้นที่ราบ จึงต้องดิ้นรนทำนาบนภูเขา

            เป็นนาขั้นบันได ไล่จากตีนไปจนถึงยอดเขา

            เนินเขาเตี้ยๆ มีสภาพไม่ต่างอะไรกับขดก้นหอย

            ส่วนภูเขาสูง คือองค์เจดีย์ในเทพนิยาย

            ไกด์นำทาง ให้ข้อมูลยั่วต่อมนักเดินทาง         

            ทัศนียภาพใน 4 ฤดูกาล ล้วนมีความแตกต่าง

            ฤดูใบไม้ผลิ  ที่กล่าวได้ว่าเป็นช่วงที่งดงามที่สุด

            อาทิตย์ สาดแสงผ่านกลุ่มเมฆ ลงสู่แอ่งน้ำในท้องทุ่งนา

            ภาพที่ปรากฎปานสวนป่าแดนสวรรค์

            ฤดูร้อน คลื่นสีเขียวของต้นข้าว ปลิวไหวพลิ้วเป็นระลอกขั้น

            ฤดูใบไม้ร่วง ต้นข้าวโตเต็มที่ สีเหลืองอร่ามของรวงข้าวโอบล้อมเจดีย์ทอง

            ฤดูหนาว  จะเห็นกลุ่มมังกรหิมะ ออกมาเลื้อยรัดรอบเนินเขา

            ส่วนผม เดินทางไปเยือนสันหลังมังกร เมื่อกลางเดือนก.พ. ที่ผ่านมา

            ก้าวสุดท้าย ที่"แปลงนาขั้นบันได"

            ผมอดไม่ได้ที่จะเหลียวไปมองสิ่งที่เพื่อนร่วมทริปเรียกว่า"มหัศจรรย์"

            ใช่แล้ว...ธรรมชาติมักสร้างสิ่งมหัศจรรย์เสมอ

            เพียงแต่สิ่งมหัศจรรย์ ที่สัมผัสและเข้าถึง

            บางคน อาจมองไกลจนข้ามเขตแห่งจินตนาการ

            บางคนอาจมองไกลจนลืมไปว่า

            สิ่งมหัศจรรย์ บางที ก็อยู่ในตัวเรานี่เอง....

ทางขึ้นสันหลังมังกร ที่ต้องผ่านหมู่บ้าน

หมู่บ้านที่นี่สร้างคล้ายกันหมด  ที่เห็นโคมแดงเป็นช่วงฉลองตรุษจีนพอดี

บรรยากาศหมู่บ้านกลางหุบเขา

บ้านที่ปลูกตามสันนา ผมเดินไปดูใกล้ ถ้าได้นอนคงเสียวพิลึก

อีกมุมหนึ่ง ที่สร้างเป็นโรงแรมให้นักท่องเที่ยวพัก

 มุมสลัวระหว่างทางขึ้นสันหลังมังกร กิ่งไม้ที่แตกยอดดูแล้วเหงาพิลึก