เข้าถ้ำแล้วครับ หลังจากที่เดินขึ้นเขาไปเอง ประมาณ ๘๐๐ เมตร ทางชัน บันใดซีเมนต์ ก็มีถึงปากถ้ำ ค่อยยังชั่วหน่อยที่ช่วงที่เราไปกันเป็นช่วงที่อากาศเย็นที่สุดของปีนี้จึงไม่เหนื่อยมากนัก นั่งพักหน้าถ้ำแค่ครู่เดียวเหงื่อก็แห้ง รอชาวบ้านคณะอื่นมาเสริม สักพักเจ้าหน้าที่ที่พาคณะก่อนหน้าเราเข้าไปก็กลับออกมาก็ถึงเวลาของเราซะที เจ้าหน้าที่มีแค่ตะเกียงเจ้าพายุ ส่วนเรา ไม่มีอะไรเลย ไฟฉายก็มีก็ลืมติดตัวไป ก็เลยเดินตามกันเข้าไปแบบมืดๆ ตรงทางเข้าก็เล็กๆ แคบๆ เจ้าหน้าที่นำเข้าไปก่อน แล้วก็ให้เราค่อยๆ มุดเข้าไปทีละคน พอเข้าไปได้ทั้งกลุ่มแล้วเจ้าหน้าที่ถึงพาเข้าชมทีละจุดๆ

จำไม่ได้แล้ว่าเจ้าหน้าที่บรรยายอะไรบ้าง

ในถ้ำอากาศเย็นเฉียบ ถามเจ้าหน้าที่ว่าหน้าร้อนจะร้อนมั๊ย เจ้าหน้าที่บอกว่าไม่ร้อนแต่ไม่เย็นเท่าตอนนี้

ทางเดินทางอุทยานทำเป็นสะพานเตี้ยๆ มีราวกั้นไว้ กันเราลงไปเดินนอกลู่นอกทาง

หินงอกหินย้อยบางจุดจะเป็นหินที่ตายแล้ว คือไม่งอก ไม่ย้อย ไม่มีน้ำหยดผ่าน ก็จะหมดสวย

บางจุดก็ยังงอกอยู่ ตรงไหนที่แห้งๆ ก็จะมีเกล็ดแคลไซด์ใสๆ สวยๆ

ตรงนี้เค้าว่ากันว่าเป็นหินพระธาตุ คงดูเหมือนพระธาตุมั๊ง

ตรงนี้เป็นบ่อน้ำเป็นชั้นๆ ครับ

ไม่แน่ใจว่าตรงนี้เหมือนเต่าหรือไดโนเสาร์กันแน่

อ้อ.. อันนี้ต่างหากที่เหมือนเต่า

ข้างบนมีค้างคาวด้วยครับ

.

.

.

หินส่วนใหญ่จะโปร่งแสงครับ เอาไฟส่องด้านหนึ่งแสงจะสว่างทะลุอีกด้านได้

ในถ้ำมีงูด้วยนะครับ ไม่รู้ว่าเพราะอากาศเย็นทำให้งูหลบเข้าถ้ำหรือเปล่า หรืออยู่กันเป็นปกติอยู่แล้ว

ในถ้ำระยะทางประมาณ ๒๐๐ เมตรครับ ไม่เหนื่อย ออกจากถ้ำก็เดินลงได้เลย

ออกมาแล้วก็มุ่งหน้าสู่ห้วยแม่ขมิ้นต่อเลยครับ ถนนช่วงที่สองจะเป็นถนนดินแบบแย่มากๆ มีหลายคันที่ขับๆ ตามกันมาหายไป ไม่รู้ว่าถอดใจหรือเปลี่ยนใจย้อนไปข้ามแพ

แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ทนๆ ขับไปดีกว่า

ถนนช่วงสุดท่ายลาดยางอย่างดี ใหม่ๆ ซิงๆ หายใจโล่งหน่อย

ช่วงเข้าเขตอุทยาน ช่วงที่เป็นทางชันจะปูซีเมนต์กันน้ำเซาะ

ในที่สุดก็ถึงอุทยานซะที