ต่อจาก เซียะเหมินแสนงาม ตอน ๒ ซอกแซกเกาะเปียโน ๑ ครับhttp://www.oknation.net/blog/siampatriot/2008/01/24/entry-1 

เดินไปเดินมาเดินมาเดินไปซอยนั้นซอยนี้ สุดท้ายหลงครับ เซียนหลง อุตสาห์จะตั้งตัวเป็นเนวิเกเตอร์มาตลอด หลงจนได้ สุดท้ายเดินทะลุมาออกทะเลยด้านหนึ่งครับ เลยหยุดดูแผนที่อีกรอบ

ซอยนี้สวยจังครับ ดอกไม้เต็มกำแพง ซอยเล็กๆ ตรงออกสู่ทะเลสีฟ้า

มุมนี้สงบดี ไม่มีนักท่องเที่ยวเดินพลุกพล่านเหมือนแถวท่าเรือ มีแค่รถไฟฟ้าที่พานักท่องเที่ยวนั่งผ่านมา แล้วเข้าอุโมงตรงสุดชายหาดด้านโน้นไป

เราก็ต้องเดินทะลุอุโมงก์นี้เช่นกันครับ เกาะนี้ไม่มีรถยนต์ ไม่มีมอตะไซ มีแต่จักรยานกับรถไฟฟ้านักท่องเที่ยว เดินเข้าไปได้ครับ

ทะลุมาอีกด้านหนึ่ง มีมุมสงบๆ ที่คนแก่ชาวบ้านมานั่งคุยกัน

และก็เดินอ้อมมาที่ชายหาดอีกด้านหนึ่ง พลาดขึ้นกระเช้าลอยฟ้า พลาดชมสวนนก เพราะหลง แล้วไม่อยากเดินขึ้นเนินขึ้นเขาอีกแล้ว

ตรงนี้มีอะไรให้นักท่องเที่ยวเล่นด้วยครับ มีจักรยานน้ำ(เรือปั่น)กับลูกบอลใสๆ ให้คนเข้าไปแล้วปล่อยลอยออกทะเล แต่ก็มีเรือมีตาขายล้อมไว้ครับออกไปไกลไม่ได้ เลยไม่เล่นดีกว่า อากาศเย็นๆ อย่างนี้ไม่อยากเปียก

ที่เกาะนี้ที่เที่ยวทุกอย่างเสียตังค์ครับ ถูกบ้างแพงบ้าง ผมเองไม่เสียงซักหยวน ประหยัด คุ้ม.......

มีเจ้าบ้านออกมาทักทายครับ

เดินมาสุด้านหัวเกาะแล้ว ไม่มีอะไร เดินเหนือยๆ เพลินๆ หาดทายบ้านเราสวยกว่า

แต่เด็กๆ ชอบครับ ชาวจีนพาเด็กๆ มาเล่นทรายกัน แต่ไม่มีใครกล้าลงเล่นน้ำซักคน

สุดท้ายมาถึงอนุสาวรีย์ท่านเจิ้งเฉิงกงครับ เป็นใครจำไม่ได้แล้ว อ้อ..เสียตังค์ด้วยนี่นา ต้องซื้อบัตรผ่านขึ้นไปครับ

เก็บภาพเกาะเซี๊ยะเหมินอีกที

สายแล้วครับ แต่แดดอ่อนๆ สบาย อากาศเย็นลง ลมแรงครับ

ทางขึ้นอนุสาวรีย์ครับ

เทห์ดีครับ สลักจากหิน ก้อนใหญ่ๆ

ภาพสุดท้ายบนเกาะเปียโนครับ กล้องแตกครับ ตั้งกล้องถ่ายภาพ ลมแรง ขาตั้งเบา ทั้งที่เสี่ยงมาหลายครั้ง แต่ไม่ระวัง โดนจนได้ เลยอดเดินต่อ ชวดรับปีชวด กลับขึ้นเกาะเซี๊ยะเหมิน ด้วยความวิงเวียน เอาไงดีกับ ๒ วันครึ่งที่เหลือ จะเที่ยวโดยไม่ถ่ายรูป หรือจะซื้อกล้อง กล้องปัญญาอ่อน หรือจะซื้อกล้องโปรอย่างที่อยากได้ แลกเงินมาสามหมื่นเศษ กล้องโปรก็คงจะชวดรับปีชวดอีก ดูราคาก่อนละกัน ว่าแต่ว่า พูดจีนไม่ได้แล้วจะซื้อกล้องได้ไม๊เนี่ย ขาข้ามเรือกลับเซี๊ยะเหมืน(ค่าเรือขามาไม่ต้องจ่าย ขากลับจ่าย ๘ หยวน) พยายามมองหาคนไทยที่พูดจีนได้ แต่ไม่เจอซักคน สุดท้ายต้องเดินเข้าห้างฝั่งตรงข้ามท่าเรือหัวถนนคนเดินเอง แล้วก็ได้ดิจิตอลซัมซุงมาตัว เกือบ ๘ พันบาทไทย กระเป๋าแฟบบบบบบไปเยอะ โชคดีแม้จะเมดอินไชน่า แต่ก็มีภาษาไทย....... จากนั้นก็นั่งรถไปมหา'ลัยเซี๊ยะเหมิน เพื่อชมวัดหนานผู่ถัว

โปรดติดตามนะคร๊าบบบบบบบบบบบบบ