พรสวรรค์ทางมุมมอง

                        และการจัดภาพทิวทัศน์ตามแนวภาพจอกว้าง

                        เพื่อเผยสิ่งเร้าร้อนภายในของตัวละครที่นิ่งเงียบภายนอก

                        มองหาได้ยากยิ่งในภาพยนตร์ของยุคสมัย

                ตะเกียงไขมันสัตว์ชวนหืน  เขม่าควันทิ้งละอองดำละเมียดรูจมูก     “ แสบตาชิปเป๋ง “   ไอ้คอร์เซอร์บ่นกับเพื่อน  สหายร่วมโลกของมันอีกคน    “ มันสว่างไปหรือไร “    สหายรักถาม     “ มองแทบไม่เห็นเงาเท้า ( ตีน ) ใต้โต๊ะ  ควันแ-ง่โกลาหลแย่งหารูออกแทบไม่ทันอยู่แล้ว  “    คอร์เซอร์สนองตอบคำถามสหายรักร่วมโลก ก่อนที่มันจะพลาดเงาดำลงข้างฝา  ไปเปิดแง้มช่องระบายลม ( อากาศ ) และกลิ่นควัน

                                                                                -------------------------------

                “  ถ้าตอนนั้นนายคอร์เซอร์มันไม่ลุกไปเปิดช่องระบายลม ( อากาศ ) มันจะมีหนังเกิดขึ้นในสารระบบ  ของสื่อที่ทรงพลังทั้งทางเศรษฐกิจและการเมืองแบบนี้หรือเปล่าวะ “  ไมเคิล มิตร  แง้มปากที่ฟุ่มเฟือยขน  ตั้งคำถาม       ปีเตอร์  เบียร์ ตอนมันนั่งกิน ( แดก ) ข้าวกองถ่าย  ทั้งที่มันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการนี้แต่อย่างใด

                 ช่างกล้องกางขาไตรพอตหาระดับอยู่นาน  ว่าทำไมวันนี้โลกมันถึงได้เอียงนัก  กว่าจะรู้ว่าซ้ายหรือขวาก็ปาเข้าไปค่อนชีวิต 

                ในช่วงเวลาเร็วกว่าพระอาทิตย์จะเพิ่มวัตต์กำลังไฟ  หลายคนพยายามเตรียมงาน ( นัยว่าหาอะไรทำ  ให้คุ้มกับค่าจ้าง ) ช่างไฟเอาอุปกรณ์ออกมากองให้เกะกะเท้า ( ตีน ) เล่น   สายไฟหลากขนาดขดตัวกลมเหมือนงูแต่ยาวกว่ามาก  วางสุมทับกันอยู่  นอกเสียจากเส้นหลัก ( เมน ) ที่ต้องต่อเดินมาให้สำหรับช่างทำหนังหน้าหนังหัว  ก่อนที่บรรดาคุณท่าน – เธอ ผู้มีปากเป็นสรณะจะเอื้อนเอ่ยขอเอาแบบไม่เกรงอินทร์พรหม   ส่วนอีกปลายหนึ่งของสายดำยาวจำเป็นจะต้องต่อโรยสายไปยังหมู่สวัสดิการ  เพื่อเจียดแบ่งไฟฟ้าสองร้อยยี่สิบโวลต์  จำนวนพัน – สองพันวัตต์ไปต้มน้ำทำกาแฟให้คุณ – ท่าน – เธอ – มึง – กู – เอ็ง  อีกหน่วยหนึ่ง   อย่างอื่นนิ่งไว้…..(  ถ้าฝ่ายห่อหุ้มร่างกายกันอุจาด ไม่ร้องขอไฟฟ้าไปรีดผ้าทำเรียบ ทำกลีบ  )

                เหล็กท่อนกลมแขวนผ้า ( ราว ) เรียงรายมากอัน  ทยอยขึ้นแขวนห้อยริ้วผ้า  นัยว่าเป็นสุนทรียะแห่งการจัดวาง  ศิลปะแห่งรสนิยม  ( ความชอบส่วนตัว  บวก  ค่านิยม ) หลากสีสัน  สไตล์ ….  คำสารภาพจาก              โซเฟีย  หนึ่ง  คอสทูมมือใหญ่เหมือนตัวแต่ใจดี    “  แขวน  แขวนไปเยี่ยงนั้นแล  ใช้จริงตัวสองตัว “    เสร็จกิจเธอทอดกายลงพักพึ่งพุงบนเสื่อน้ำมันส่วนตัว  ( พกมาเอง )

                ซาวด์  เรค  คอร์ทเดอร์   แอบพ่วงแจมไฟจากสวัสดิการ  กึ่งนั่ง – นอน เอนกายฟังเพลงอคูสติกเพื่อชีวิตพวกมัน ( คนร้อง )   โดยมีจานข้าว  ( อาหาร ) เช้าแลถ้วยกาแฟขอบปากคงรอยคราบเหมือนส้วมลืมล้างวางอยู่บนมิกส์เซอร์ราคาเรือนแสน  

                ไมเคิล  มิตร เดินทะเลอทะล่าเหยียบบางอย่างจนสะดุ้งเท้า  ( ตีน ) ช่างไฟที่นอนเป็นศพเกลื่อนกอง  เกะกะมากกว่าอุปกรณ์    “  ไอ้เ-ยี้แ-ง่เอ่ย  “  คนเจ็บร้องด่า   “  แอมซอรี่  แอมซอรี่…..กูดมอร์นิ่ง  “    ไมเคิล  มิตร  รีบขอโทษก่อนโดนรับโทษ  

                กาแฟน้ำดำเข้มลวกปากมัน  ไมเคิล  มิตร ขนบนริมฝีปากบนล่างเปียกและเยิ้ม  กาแฟดำไม่ใช้ทางของมัน  สีเหลืองอัมพันปนละอองขาว – ใส  ก่อร่างจินตนาการล้านแปดในงานขีดและเขียน   “ ริยำจริง  แ-ง่ เขียนการ์ตูนให้เด็กแปดขวบอ่านตอนดื่มพรายฟองละเอียดล้นแก้ว  “   ใครคนหนึ่งวงคิดดังเกิน

                มิส  ลำยอง  เดินร้องหาพาราเซตตามอนแต่เช้า  นัยว่ากลัวจะควบคุมความต่อเนื่องไม่ได้ดังใจ  แต่ความต่อเนื่องของตน  มันล่อเสียเต็มคราบตั้งแต่ 17 : 31 น. ของเมื่อเย็นวาน  แล้วมาลอกคราบเอาตอน           03 : 42 น.  ตามเวลาตัวเลขดิจิทัลยี่ห้อดังที่หิ้วติดข้อมือมาจากเจแพน  อ้างว่าเอามาจับเวลา 

                หัวหน้าช่างไฟ  (  กราฟเฟอร์  )  ก้าวตามตูดกลม  บานของ  มิส  ลำยอง  มาไม่ห่างคว้าได้ถ้วยกาแฟดำเข้มในมือ  และเครื่องดื่มเรียกกำลังเหน็บกระเป๋าเป้ข้างตูด  เอาไปดับกลิ่นสวนละมุด  ทั้งสองให้การสารภาพว่า  เมื่อคืนไปปาร์ตี้กันนิดหน่อยที่ร้าน  ริเฟอร์  ไซค์  คอทเทจ  ( กระท่อมริมน้ำ )  กับพวกเอเจนซี่อีกสองสามคน 

                ซากศพหมูและเลือดก้อนแข็ง  ( อาหารเช้า ) ในกระเพาะและคงค้างอยู่ในลำไส้  เริ่มย่อยสลายในเวลาของมัน

                เจสสิกา  เอ  โพรดักชั่น แมเนเจอร์  เดินปั้นหน้าขึงขลังอธิบายยาก  ถ้วยกาแฟในมือหกล้นตามแรงสะท้านของร่างกาย  เธอร้องหา  ไดเรคเตอร์และห้องน้ำ  (  ห้องขี้  )

                เสียงจากนรก – สวรรค์   กังวาลก้องหูกว่าห้าสิบคู่     “  ผู้กำกับยังไม่มา  -  ทอยเล็จเดินตรงไปอยู่ทางซ้าย   “

                09 : 34  น.

 สิ้นเสียงจากนรก – สวรรค์  ช่างไฟเอนกายลงทอดยาวเยี่ยงเดิม   โซเฟีย  หนึ่ง  พลิกตะแครงข้างตัวเปลี่ยนถ่ายเทน้ำหนัก   มิส  ลำยองนั่งตาลอยเหมือนคว้าไม่ถึง   หัวหน้าช่างไฟกลั้วคอด้วยเครื่องดื่มคืนกำลัง  ช่างกล้องห่อปากพ่นลมร้อนไล่ฝ้าบนหน้าเลนส์  ก่อนเช็ดถูมันด้วยกระดาษเช็ดอย่างดีแต่แพง  หลังเลิกสนใจกับเส้นขอบฟ้า

ไมเคิล  มิตร  แวะทักเด็กพ็อพเซ็ท  หลังจากที่เห็นพวกมันช่วยกันแบกหมูหันตัวเขื่องมากับไทยวิสกี้  อีกหลายลังเพื่อเข้าประกอบฉากอย่างเปรี้ยวปาก  ก่อนตีสนิท

“   พวกยูเริ่มชูททิงกันกี่โมง  “  ไมเคิล  มิตร เปิดก่อนที่เด็กพ็อพเซ็ททันจะตั้งตัวได้   “   เมื่อดวงตะวันทอแสงอันแรงกล้า  พอเพียงที่จะส่องสว่างทอดทิ้งเฉดของลำแสง  ลอดผ่านเสาหินแลช่องลม  ที่พวกไอบรรจงสร้างสรรไว้อย่างงดงาม  มันเป็นงานสร้างเลียนยุคสมัยโกธิค  เมื่อลำแสงแข็งแรงเต็มกำลัง  เฉดเงาของมันจะพาดผ่านทำให้สคัลเชอร์เกิดเทคเชอร์ที่งดงาม   ประกอบกับขอบฟ้าของน้ำทะเลสีครามเข้ม  จะทำให้มันเป็นสิ่งที่สัมบูรณ์   “   ใครบางคนในทีมอาร์ทตอบอย่างยาว 

เจสสิกา  เอ  สาวเท้ายาวใบหน้าบูดบึ้งดั่งทะเราะกับคอห่านในส้วมขี้มา  หยุดถามใครบางคนในวง          “   กี่โมงกี่ยามแล้ว  ไดเรคเทอร์พวกมึงอยู่ไหนว่ะ   มีกระดาษทิชชูบ้างมั้ย  “    ก่อนหมุนร่างผอมบางกลับไปทิศทางเดิม

  อะซิสแทนส์ ไดเรคเทอร์  เดินเป่าปากเลียนบางเพลงของบอยแบนด์ฝั่งอังกฤษ   อย่างใช้ความคิด   มันนึกฝันว่ามันจะเดินทอดน่องย่าน ซีไซค์ เอฟเวนิว ตอนพระอาทิตย์กำลังตกน้ำ  กับแม่สาวผมทองมือเรียวที่เพิ่งเจอกันในกองถ่าย   แต่….ภายในเริ่มผันเปลี่ยน  อารมณ์กรุ่นขุ่นหมองสอดแทรกเข้ามาเหมือนสำนึก             “     ไดเรคเทอร์กูยังไม่มา   “ 

บทเพลงบอยแบนด์เริ่มฝืดในลำคอจนเลิกลาไป  เขาเปลี่ยนเป้ามุ่งสู่ห้องส้วม  ( ขี้  ) เสียงทุบเคาะบานประตูไม้  เรียกขาน  เจสสิกา  เอ  ถามไถ่เรื่องการงาน

“     ไดเรคเทอร์อยู่ไหน……ไดเรคเทอร์อยู่ที่ไหน…..” 

แว่วกังวาลมายังกลางวง   ในสายตาของไมเคิล  มิตร  ที่นั่งเฝ้าหมูหันและไทยวิสกี้….อย่างมีความหวังว่า   “   มันคงจะอยู่ทันได้เห็นการฉายแสงเล่นเงาผ่านเยื่อชั้นไวแสงบนเนื้อฟิล์ม…..แม้ว่าจะอีกนานก็ตาม   “

“   ฉันจะรอ…..”   ไมเคิล  มิตร  ทิ้งท้ายในลำคอตีบตันน้ำลาย

09     :  58  น.

-------------------------------------