ทางผ่านของสายตา…ภาษาโลก

                             ใครบางคนกล่าวว่า….

                                    ภาพยนตร์คือ….

                                    ศาสตร์แห่งการผสานศิลปะหลายแขนงเข้าไว้ด้วยกัน

ยกเว้น….ศิลปิน

          ปลายเตียงนอนที่จงใจให้เห็นเพียงครึ่ง  ก็พอทำให้รับรู้ถึงความหนานุ่มของผืนฟูกได้  ไกลออกไปเป็นโซฟาหนังเทียมสีอิฐช่ำน้ำฝน  ที่วางเคียงกับแผ่นกระจกสี่เหลี่ยมลบมุม  บนท่อนเหล็กกลมดำไร้ความมั่นคง  ใครบางคนหรือมากกว่า  พาดเงาดำผ่านไปมา  แสงไฟสีรุ่มร้อนแต่เย็นตา  ทำให้หลายสิ่งดูนุ่มนวลรวมทั้งเงาที่เพิ่งกล่าวถึง  เสียงลมหายใจดังกว่าเสียงมิวสิค  สคอร์ 

                                                -----------------------

          ปลายเตียงนอน  (  เหมือนเดิม  )  หญิงสาวนางหนึ่งก้าวถอยหลังเข้าเฟรมมา  แล้วนั่งลงที่ปลายเตียง  หล่อนทอดสายตาไปที่ใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่   ชายหนุ่มหุ่นงามก้าวตามเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ  ไม่ห่างเกินเอื้อมมือถึง  ก่อนโน้มตัวเข้าหาเธอ  มือไม้ป่ายเปรอะโลมไล้จากล่างขึ้นบน  เขาดันกึ่งประคอง  เธอเอนกายลงแนบเนื้อเตียง   กล้องทิล อัพ ขึ้นสู่เพดานให้เราดูโคมไฟที่ไร้รสนิยม

                                                ------------------------

          “  แม่-งเอ่ย   มึงจะให้กูดูจิ้งจกยกหางหรือไง  “  จอห์น  ดำ  ละสายตาจากจอฉายหันมาสบถคำกับ  ทอมมี่  คง  อย่างคอแห้ง  “  แม่-งเหมือนกันทุกเรื่อง  ก็อปปี้กันมา  นี่แม่-งก็อปยกซีนเลยเนี่ย  “  จอห์น  ดำ ยังขุ่นเคืองในอารมณ์    “  เค้าเรียกการคัดลอกอย่างซื่อสัตย์โว้ย  “   ทอมมี่ คง  แทงเหตุผล  จอห์น  ดำ กลืนน้ำลายเฝื่อนคอก่อนเจรจา  “  นี่ยังดีน่ะที่ยังไม่ดับไฟด้วย  ไอ้ค----- “     “  ดับซิต้องดับ  เดียวเสียแคเลคเธอร์หมด  “  ทอมมี่  คง  แย้งก่อนที่มันจะพูดจบ 

          บ้านริมทะเลถูกห่อหุ้มปิดทางแสงเหมือนกล่องของขวัญแต่สีดำ  หลอกล้อดวงอาทิตย์นัยว่าเป็นกลางคืน  จนลืมองศาตะวัน 

“  ฉากรักกัน  “ (  เลิฟซีน  ) ไดเรคเตอร์สั่งกันคนให้เหลือน้อยที่สุด  ด้วยว่าเกรงใจนักแสดงชาย – หญิง ที่ต้องเกือบเปลือยในชุดวันเกิด  ก็หาใช่ประสงค์  อันที่จริงแล้วคือกลิ่นไม่พึ่งสังวาสจากเท้า  (  ตีน  )  ทีมงานรวมหมู่นับสิบคู่  ( ช่างไฟ  )  ไม่ต่างจากปลาเค็มค้างปีไม่ถึงเกลือและยาฆ่าแมลง 

มอร์นิเตอร์โอเรียลขนาด 14 นิ้วตั้งข้างกล้องอย่างไม่ขัดเขินตัวเอง    USA   TOMCOKE  ( อุษา  ตำโคก )  ในชุดเตรียมพร้อมห่อคุมเรือนกายด้วยผ้าขนหนูกันอุจาด  แอนดี้  บี  ฝ่ายชายนอนสแทนด์บายรออยู่แล้วบนพื้นพรมขนสัตว์สีอ่อนแก่   

แสงไฟถูกสาดส่องจากแหล่งแสงเทียม  สีนวลทำให้เธอและเขาดูเร่าร้อนในอารมณ์  ผิวสีถูกขับเน้นจนเข้มขำบนเนื้อฟิล์มโพลีเอทเธอร์   ทั้งสองกอดรัดเคล้าเคลียจนไคลย้อย 

(  ภาพ  (  จริง )ในมอร์นิเตอร์  เห็นเฉพาะท่อนบนแต่ไม่มีใครดู  แม้แต่ไดเรคเตอร์ )

22  : 13 น.   ( อย่างไม่รู้ตัว )

นาฬิกาแสดงเวลาตามจริง  ไดเรคเตอร์สั่งเตรียมทำฟ้า  ( แลบ ) ฝน  เร็วเหมือนใจนึก  เครื่องกำเนิดไฟพร้อมลวดเชื่อมอ๊อกหลอมเหล็กสแทนด์บายริมขอบหน้าต่างรอคำสั่งต่อไป 

“  ACTION  “   เสียงแผ่วเบาลอดไรฟันไดเรคเตอร์ออกมา  (  นัยว่ากลัวนักแสดงจะเสียมูดในฉากรักกัน  )  

ช่างไฟ  ( นัยว่าคงเป็นช่างเชื่อมมาก่อน ) บรรจงจี้อาร์คลวดเชื่อมขั๋วบวก – ลบ ทำให้เกิดประกายแสงวูบวาบแตะขอบหน้าต่างบานไม้ล้อมกระจก  สว่างเป็นจังหวะ  ชาย – หญิงกอดลัดซุกซ้อนความลับของกันและกัน  ลำแสงฟ้า ( แลบ ) แทงรอดม่านบางผิว  ที่ปลิวไหวตามกระแสลม  ขับเน้นท่วงทีของเขาและเธอดูซ้อนเร้น  แลลึกลับ 

ไดเรคเธอร์สั่ง  “  ดอลลี่เข้าไป  แบบซึมซึม  “    กล้องเริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้า  เข้าหาร่างบนผืนพรม  แสงบางช่วงทำให้มองเห็นโค้งมนของบอดี้  กล้องยังคงเคลื่อนตัวเข้าหาเรื่อยๆ ๆ ๆ

(  ภาพ ( จริง  ) ในมอร์นิเตอร์  ที่ไม่มีใครสนใจ  )

 ภาพขนาดปานกลางยังคงแคบเข้าอยู่  จนไปหยุดที่ใดที่หนึ่งมองไม่ชัดเท่าใดนัก  แสงแปลบปราบจากฟ้า  ( แลบ ) ทำให้รู้ว่าเป็นไฝขนาดเขื่องบนเนินก้นของ       แอนดี้  บี  ก่อนที่ช่างกล้องจะทิลภาพขึ้นหาโคมไฟ    (  แต่หามีไม่  )  เลยจำใจต้องจบที่ขอบหน้าต่างที่ฉาบไปด้วยแสงสีเข้มน้ำเงินของฟากฟ้า  ก่อนเฟดดำ

                                       ----------------------

ย่านร้านรวงในเขตเก่าที่ประหยัดเปลวแสงและเสียงเพลง  คลาคล่ำไปด้วยแบ็คแพ๊คเกอร์ฝรั่ง   ในใจ คะนึงหาโหยประเทศใคร   (  ประเทศกู )  เก้าอี้ชิ้นเปลือกไม้ทาสีเข้มเรียกยุง  จอห์น  ดำ  ย่อนก้นลงนั่งพออุ่นพื้น  ทอมมี่  คง  ก้าวตามเข้ามาเหมือนนัดกัน  มันมากลับใครบางคนคุ้นหน้า   “   ไดเรคเตอร์   “  ไอ้คงแนะนำผู้มาที่หลัง 

คำให้การหลังไทยวิสกี้ระเหิดหายไปกว่าครึ่งขวด  ไอ้ดำจึงเข้าใจถึงหนัง….หนัง….แลหนัง…..ไดเรคเตอร์  แกยังคงพร่ำเพ้อถึงแต่หนัง  แลเข้าใจว่ามันคือศิลปะที่คนมาใหม่พยายามบังคับให้มันเป็น   มือไขว่คว้าเกาะแกะไอ้คงขณะอธิบาย

“  มันเป็นการสร้างความงาม  บนบอดี้ของผู้ชาย  “    เขาเว้นช่วงดื่มความเข้มขม   “   กล้ามเนื้อก่อรูปเน้นกำหนัด   ภายใต้แสงไฟเร่าร้อนมีบางอย่างซ้อนเร้นอยู่  “   เสียงเพลงริสทึมแอนด์บลูเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างไม่เกรงใจผู้เล่า 

จอห์น  ดำแวะทักคน  (  เหมือน  )  รู้จักรายทางระหว่างเดินกลับจากห้องเยี่ยว  ทอมมี่  คง  นั่งเหม่อมองร่างของผู้มาใหม่เขา  (  หล่อน  )  กำลังดิ้นร่อน  ( ย้วย ) อยู่กับชายผมทองร่างกำยำโต๊ะถัดไปไม่ไกลเกินสองโต๊ะ  ไม่ต่างจากโกโก้บาร์ย่านผู้ดีเมืองหลวง…… 

“ โอมายก็อท.......” ไม่รู้เสียงของใคร ลอดเร้นผ่านกลีบเนื้อมา

“  คงต้องเอาไว้คุยกันต่อวันหลัง “  ใครบางคนในเงาไฟของแสงประดิษฐ์เอ่ยขึ้นหลังเห็นสภาพการณ์ของนายเงิน.....

                             *************************