( ตารางจากหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจรายวัน / จุดประกายวรรณกรรม )

ใครๆก็อยากเป็นอัจฉริยะ.............

ดูจากยอดหนังสือที่ขายดิบขายดีแล้ว  ก็น่าปลื้มใจแทนนักเขียน....หลายสัปดาห์ทีเดียวหนังสือเล่มนี้อยู่ติดแถวบนสุดของตารางเบทเซลเลอร์....( Best seller ) ( ฮาฮาฮา )

หนังสือประเภทฮาว์ทู  ( How to ) ยังคงไปได้ดีในยุคของการดิ้นรนที่จะเป็นที่หนึ่ง...หนึ่งในพวกเดียวกันเอง ( ฮิ้ว....)    

นั่งดูรายการของคุณสุทธิชัย ที่ว่าด้วยอนาคตของหนังไทย ( ภาพยนตร์ไทย ) แล้วเห็นความเป็นมาแลเป็นไปค่อนข้างชัดเจน ด้วยการเชิญผู้กำกับหนังไทย  ( ภาพยนตร์ไทย ) มาออกรายการแสดงความคิดเห็นถึงสี่คน...

อย่างแรกเลยเรื่องของการสนับสนุน  ( GOD DA... ) ไม่ต้องพูดถึง....จบรายการ......

ในบ้านเราเมื่อมีการทำสิ่งดีก็แห่แหนกันมารวมแสดงความยินดีกับความสำเร็จ ( ทั้งที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตนเองเลย ) กล่าวชื่นชมยินดี....  ( โอ้..ดีเหลือเกิน ) แต่ไม่เคยมีผู้ใดให้การสนับสนุนในการที่จะทำสิ่งที่ดีในครั้งต่อไปของคนอื่นๆ  ( .... )  ไม่มีการสร้างคนที่จะทำสิ่งที่ดีต่อๆไป  พอหมดวาระของสิ่งที่ดีที่ผ่านเข้ามา ( โดยบังเอิญ ) ก็มานั่งรอปาฏิหาริย์  รอว่า....เมื่อไหร่ถึงจะมีใครหลุดรอดมาเก่งอีก  รอว่าเมื่อไหร่ถึงจะมีคนที่บังเอิญเก่งแล้วกระโดดออกมาเองอีก  ออกมาให้เราชื่นชมกันอีกที่อีกหน...ไม่เฉพาะในวงการหนังไทย ( ภาพยนตร์ไทย ) ทุกที่แห่งหน....เหมือนกันหมด 

โอ้ว....เจนนิเฟอร์ พริ้ง ( ลูกครึ่งอีสานอเมริกัน ) เดินอาดๆเข้ามาหาก่อนแยกเผยอกรีบเนื้อสีแดงฉานฉาบประหลอด 

“มะรึง..เองไม่ไปกลับกรูหรอว่ะ”  เธอกล่าว 

“โอ้...พระเจ้า....กรูดีใจที่มะรึงคิดได้”  ปีเตอร์  เชง  ตอบกลับไม่ต้องคิดก่อนบอกต่อระหว่างเกาเชื้อราบนแผ่นหลัง  

“มะรึงน่าจะไปเสียตั้งนานนมแล้วนะ  ไปตามคำชวนเชิญของบิดามะรึง” 

เจนนิเฟอร์  พริ้ง ถลกเสื้อเกาสะดื้อจุ่นก้อนเนื้อ  ตรงปลายเจาะห้อยแกนเหล็กนัยว่าเป็นโลหะเงิน ฝั่งกระจกพลอยเม็ดเท่าขี้แมลงสาบสองก้อน...

“ก็อด.....เผื่อเชื้อราพวกนี้มันจะหายบ้าง...” 

“กรูเกาจนสะดื้อจุ่นหมดแล้ว....เหียกเอ่ย”  ลูกครึ่งสาวผิวเนียนเข้มกล่าวก่อนเอามือขึ้นมาดมติดปลายจมูก.....

รายการของคุณสุทธิชัยจบแล้ว.....ในสองตอนนั้น....จบไปแล้วจริง !!!

แต่โชคยังดี....หนังสืออัจฉริยะยังพิมพ์ออกมาขายและได้รับการตอนรับอยู่เป็นอย่างดี ยังมียอดสั่งจองอยู่มากมาย  เขาบอกว่าการฝึกฝนทำให้เซลสมองเจริญและพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ  ( ฮิ้ว.... )  เด็กอ่านได้ผู้ใหญ่อ่านดี  อ่านแล้วเผื่อคิดอะไรเร็วๆได้กับเขาบ้าง  แต่อัจฉริยะที่เคยมีมาบนโลกก้อนนี้....เขาคิดแล้วก็ทำนะ....ท่านๆทั้งหลาย  ทำแต่สิ่งดีๆด้วย....อย่าเอาไปคิดเลขคำนวณเร็วจนจับไม่ได้ไล่ไม่ทันก็แล้วกัน ( ฮาฮาฮา )

“มะรึง...เองอ่านจบหรือยังวะ”  ปีเตอร์  เชง  เอ่ยถาม เจนนิเฟอร์ พริ้ง ที่ยังดมนิ้วมือตัวเองอยู่อย่างเหมือนจะหอม

“อืม.....กรูนึกว่าแมร่งจะหายคัน....เหียกเอ๊ย...”  พริ้งตอบกลับเสียงดังขม

“โอ้ว....พระเจ้า  นี่กรูลืมบอกมะรึงไปหรือเปล่า ว่าต้องกินซุปไก่สกัดด้วยน่ะ  มันถึงจะหาย  โอ้...ก็อด....”  ปีเตอร์  เชง  สบถเหมือนลืมสาระสำคัญไปจริงๆ

“โอ้ว.....ก็อดแตม.....” ทั้งสองร้องขึ้นเกือบจะพร้อมกัน  แล้วก็นั่งเกาเชื้อรากันต่อด้วยความเมามันส์.....

( พื้นที่โฆษณา ( ฮิ้ว.....)

                                      *******************