๕๖.

ฝนซาเม็ดลงแล้ว  ท้องฟ้ายังขาวเทาทึมไร้แสงดูอึดอัด  น้ำที่ไหลมาจากชายป่าถูกเปลี่ยน

ทางไหลลงสู่แม่น้ำตรงท้ายหมู่บ้าน 

ท้องนาเจิงนองไปด้วยน้ำ  เห็นเพียงยอดปลายของต้นพันธุ์ข้าวโผล่พ้นน้ำสีขุ่นข้นหนึ่ง

ฝามือของคนโต  พ่อหมอตุ๊  จะปุ๊  มะนู  และชาวบ้านทุกคนเปียกปอน  ยืนเฝ้ามองดูต้น

พันธุ์ข้าวที่ตอนนี้อยู่ในน้ำสีขุ่นข้น  ด้วยใจหวัง  และความหวัง

“  อย่าให้มากเกินไป  ”   พ่อหมอตุ๊รำพึงเบา ๆ  เหมือนพูดกับสายลมรอบ ๆ ตัว

                                                                  ๕๗.

แสงสุดท้ายของวันกระทบพื้นน้ำในท้องนา  สีอัมพันของมันทำให้เห็นใครหลายคนที่

เดินอยู่ในท้องนาเป็นเพียงเงาดำ  ชาวบ้านและผู้มาใหม่เดินดูต้นพันธุ์ข้าวที่จมอยู่ในน้ำ 

“  เหมือนปลูกข้าวในแม่น้ำ  ”  ซาติวาบอกกับบิดาของเธอ

“  คงอีกหลายวันกว่าน้ำจะแห้ง  ”   จะปุ๊บอกกับลูกสาวของเขาที่มองนิ่งอยู่ที่ท้องนาก่อนที่

จะมองไปที่เงา ทมึนของป่าบน

“  ข้าวต้องรอดเหมือนข้าวที่ขึ้นในป่าบน   ”      ซาติวาบอกกับจะปุ๊ด้วยเสียงน้ำแห่งความหวัง

                                                                  ๕๘.

คนขนเกลือและพวกสามคนเดินทางมาที่หมู่บ้าน  แต่ครั้งนี้พวกเขามิได้มาทางแม่น้ำ 

 เกวียนเทียมวัวสองตัวผ่านมาทางช่องเขาด้านเหนือ  คนขนเกลือบังคับเกวียนหาทางไป

ยังบ้านของจะปุ๊ การเดินทางทางบกทำให้เขาดูสับสนกว่าการมาทางแม่น้ำ  คนขนเกลือมองดู

ท้องนาที่มีน้ำขังเจิงนอง  นกขายาวสีขาวกำลังจิกกินหอยในท้องนา  มันโผบินเมื่อเห็น

เขาเข้ามาใกล้ ๆ 

จะปุ๊มองเห็นคนขนเกลือแต่ไกล  เขาจำได้แม้ว่าคนเหล่านั้นจะไม่ได้มาทางแม่น้ำ  จะปุ๊เดิน

เขาไปหาคนขนเกลือ  หมาของพวกเราวิ่งนำหน้าจะปุ๊ไปเหมือนจำได้

“  น้ำแรงขนาด  พวก