พิมพ์หน้านี้
|
สบายดีนะ...แม่ปาย ? ลมยอดดอยทิ้งตัวลงสู่เบื้องล่าง ทักทายลมในหุบ เขา เย็นเฉียบ แต่อุ่นหนาผู้คน จากแดนเหนือ ใต้ กลาง อิสาน ออก เบียดแทรกหาไออุ่นจนร้อน............ เวียงใต้ ยามเย็น ทำไมยามเช้าเหงา เงียบ แตกต่าง ตุ๊เจ้าห่มเหลือง ห่อหุ้มเหมือนมิอยากรับรู้ หรือแค่ปิดป้องลมหนาว ปิดบัง ซ่อนเร้น..... แม่อุ้ย พ่ออุ่ย ผิงอุ่นไฟจากไอฟืน ยามเช้า ค่ำ ละอ่อนน้อยห่อหุ้ม ผ้าห่ม ห่มผ้า ก่อนแสงแรก จากตะวันสีส้ม ผืนฟ้าสีดีฟบลู แทงแทรกดงตอง ถึงนาหอม ณ. เวียงเหนือ , ตาลเจ็ดต้น มิมีใครสนใจ มิมีใครมอง ใครดู ใครชม ฯลฯ เงาทึบทอดเฉียงยาวทางตะวันออก จากอาทิตย์ตะวันตก บนถนนคนเดินขวักไขว้ ( ขวักไข่ คำของเจ้าของบาร์ ) หลากเสื้อผ้า หลากสีสันต่างหามาแสดง....ในดงดอน แสดงใคร ? เวียงเป็นเวียงเพราะผู้คนหรือ หรือว่าเวียงเป็นเวียงเพราะร้างไร้ผู้คนแสดง บทรัก บทเศร้า แม่ปายทอดตัวยาวจากแนวร่องเขา ไหลรินผ่านไป ผ่านชีวิตและความอ้ำอึ้ง ผ่านการแสดงของผู้มาใหม่ แลผู้มาเยือน.......... บ้าน UBUD ตาลเจ็ดต้น เมืองปาย |
| ทางผ่านของสายตา | ||
โลก...มีพื้นที่มากพอสำหรับทุกชีวิต |
||
|
View All |
||