เดินทางไกล............( บ่น )

ก้าวเท้าขวาออกเดินทางไป....ขวางตะวัน

สู่ขุนเขา ทะเล แลผาหินสีเข้มแซมเขียวฤากระดำกระด่าง

ถนนเลาะลัดผ่านป่าสู่ผาแลหาด  สั้นยาวต่างกัน

ผ่านชุมชนน้อยแลใหญ่  ทั้งขนาดในเชิงเปรียบเปรยและใจ

ในความหมายของจิต....ชีวิตที่เป็นของผู้อยู่แลผู้ผ่านเลยไป

มองข้ามดอกหญ้าริมทางบ้างในบางครา  ด้วยรีบเร่ง

สู่ที่เหมาะหมาย  ตามกาลแห่งมนุษย์....กำหนด

เวลาที่เราสมมติ  จำลอง  แลจับติดมันเอาไว้

แบมือเพื่อปล่อยแลรับสิ่งอื่น.....

น้ำครามเข้มไล่เฉดสีตามความหยั่งลึกแลเงาตะวัน

ใส  ใส  ใส  ใส

บางคราเห็นปลาน้อย  แหวกฝูงเล่นคลื่น  มีความสุข

หลุดรอดพ้นตัวจากแห  อวน  กวาดล้างท้องเล

เรือเล็ก  ทะเลกว้าง....แล่นผ่าชนคลื่น  ลอย

หัวเรือลอยขึ้น  ลง  ขึ้น  ลง  ขึ้นและลง

คนเรือผิวเข้มกว่ามันยาง  ทาผิวพื้นไม้บนเรือ

สำเนียงไม่ใต้  ไม่กลาง  ชาวเลขนานแท้  มอแกน....

ยืนเด่นกำท้าย  ถือหางไม่หวาดคลื่นกลัวลมแรงและฝน

ผู้ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเล......ใครคนหนึ่งบอก

แต่...ไม่  ไม่ใช่.....

เขาเป็นหนึ่งเดียวกับท้องทะเล.....

ยอดคลื่นหัวแตกขาว  มองเห็นไกลๆวิ่งใกล้เข้ามา

สะบัดปลายน้ำเหนือยอด  กระจายบนพื้นเรือ

เปียกปอน....

บ่ายหัวเรือมุ่งหน้า  หวังหาแนวเขาบังแนวลม  แรง

ลมจากฝั่งแนวคือตะวันออก

ทะเลนิ่งหลังเขาบังลม  ความงามบังเกิดหลังจากความกลัวจางหาย

...............................

ใส  ใส  ใส ทะเลใสเหมือนชี้ชวน  ให้หวนหา

เปียกกลัวกลัวเปียก....น้ำ....กระเซ็นจากแรงลม

ตูม  ตูม  ตูม  เสียงโดดจากเรือสู่ท้องทะเล

ไม่กลัวเปียก.....................

ไอ้บ้าเอ่ย..............

....................

สอดส่ายสายตาหวังมองหา.....ใครบางคนบนผิวน้ำ

ไม่มี........ไม่มีจริงๆ

.....................

ตูม........

คงเป็นเสียงของฉันเองแหละที่โดดตามลงไป

............

• หลังจากที่ห่างหายไปกว่าห้าสิบวัน  กับภารกิจลับตามจับแมงกะพรุน....กลับมาพร้อมกับเทรนใหม่ผิวสองสี.....คือสีดำ  กับดำมาก  นัยว่ามีคนถาม

     “พี่เป็นคนที่นี่หรือครับ” 

     “ม่ายช่าย  ผมเป็นคนกุงเตพ” 

     คงมีการเข้าใจอะไรกันผิดบ้างล่ะครับ...........สาบานเตอะ...