โลกร้อนตอนไหน..........กับหนังทดลอง  บทที่ 1

ภาพของเรือขนาดแปดศอกวิ่งฝ่ากระแสคลื่นทะเลจากแรงลม  เสียงเครื่องยนตร์ก้องคำราม

จากการเร่งน้ำมันต้านแรงหนืดของแผ่นน้ำ  หัวเรือเชิดลอยสูงเมื่อปะทะเข้ากับลูกคลื่นหัวเดิ่ง   เรือเอียงหวูบใหญ่เมื่อนายท้ายเรือโยกเบนเรือเลี้ยวรอรับกับเกลียวคลื่นลูกต่อมา  และต่อมา.....

                ลืมบอกไปว่าท้องฟ้าต้องมืดครึ้ม  มากมายไปด้วยเมฆฝน......ที่คล้อยต่ำเกือบเบียดแผ่นน้ำ.........

                เสียงเพลง  No war  ของ  Job  ดังแว่วมาแต่ฝั่งไกลๆ  ไม่ต้องหาที่มาของเสียง  แต่คน

บนเรือมิอาจได้ยิน  เป็นเพราะเสียงของเครื่องยนต์ขนาดหนึ่งร้อยห้าสิบห้าแรงม้านั้นคำรามจน

กึกก้อง  ยิ่งเมื่อพุ่งผ่านเวิ้งผาข้างแนวเขา  เสียงนั้นแทบกลายเป็นก้อนหินหนัก  ทึบ  กดทับลงมา

บนร่างกายของผู้คนที่นั่งนิ่งจนเกือบเกร็งบนพื้นเรือ 

                ภาพของเรือขนาดแปดศอกยังวิ่งอยู่อย่างนั้นแหละ..........แต่....

                นายท้ายเรือหายไป......ใช่แล้ว   นายท้ายเรือหายไปจากคันบังคับหางเสือเรือ  เป็นภาพ

แทนสายตาจากใครคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังสุดของเรือหันกับมามอง...มองนายท้ายเรือที่หายไป

                เขาเงียบและมิได้พูดอะไร.....อาจเป็นเพราะเขาคิดว่าพูดไปก็มิอาจดังสู้เสียงจากเครื่อง

ยนตร์ขนาดหนึ่งร้อยห้าสิบห้าแรงม้าได้.......มือที่เปื้อนเหงื่อปนน้ำทะเลกำแน่นที่ขอบเรือด้านใน 

เขาจำคำที่เคยได้ยินจากคนเรือที่เคยกล่าวแก่เขาว่า  อยู่บนเรืออย่าเอามือวางจับที่กาบเรือด้านนอก 

อาจโดนเบียดบดจากเรืออีกลำได้...แต่ตอนนี้ทะเลกว้างมีแต่เรือของเขาลำเดียว  แต่เขาก็ยังคง

ปฏิบัติตามนั้นอย่างเคร่งคัด......

                เสียงเพลง  No war  ของ  Job ถึงท่อน  Solo  ดนตรีบาดหูแต่นุ่นนวลกว่าเครื่องยนต์

                เขาคนเดิมอีกเช่นกัน  สีหน้าของเขาดูกังวล  และลังเลที่จะหันกับไปมองที่ด้านท้ายเรือ 

เขาคิดอยู่จนเวลาผ่านไปนาน...................การตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ที่จะหันกลับไปมองหานายท้ายเรือ  แล้วเขาก็พบว่า  แท้จริงนายท้ายเรืออยู่ตรงนั้น  อยู่ที่เดิมเพียงแต่เขานั่งลงต่ำเพื่อวิดน้ำออกจากเรือ

และลดแรงปะทะของเม็ดฝนกับใบหน้าดำเกรียมของเขา 

                เขายิ้ม....เขาคิดว่าเขาต้องยิ้ม  และอยากจะเอามือขึ้นมาตบอกตนเองด้วยความโล่งใจ 

แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาต้องจับกำแน่นไว้ที่กาบแคมเรือด้านใน  เขาเลยทำได้แค่คิด.....คิดว่าจะตบอกตนเอง

                เสียงเพลง  No war  ของ  Job  จบไปนานแล้ว  เปลี่ยนเป็นเพลง  Get up stand up

  ใน  version  R&B  ของ  Bob  แต่เขาและคนบนเรือมิได้ยิน  โชคดีเป็นของเขาที่ไม่ได้ยินเสียงเพลงเพลงนี้

                แดดแรกของวันโผล่รอดรอยหยักของเมฆฝนลงสู่ผืนน้ำในเวลาเที่ยงกว่าๆ  ลำแสงส่อง

ตรงจากฟากฟ้าลงสู่ลำเรือน้อยกลางทะเลกว้าง   คลื่นลมเบาบางลงบ้างแล้ว 

                เป็นภาพที่งดงาม  เมื่อลำแสงจากดวงอาทิตย์ส่องเคลื่อนตามเรือที่วิ่งฝ่าฟันไปข้างหน้า.....

คลื่นหัวแตกพรายฟองขาวอยู่ไกลๆ  แต่มันไม่น่ากลัวเท่าใดนัก  และเริ่มร้อนความร้อนเหมือนจะ

โฟกัสลงมาที่เรือลงมาที่เขาโดยเฉพาะ   จนไม่นานเสื้อผ้าที่เปียกปอนก็แห้งลง

                แต่เราและคนดูมองไม่เห็นเพราะอยู่ระยะไกล..................ไกลจนเราได้ยินเสียงเพลงของ

  Bob ชัดเจน

                เขามองเห็นฝั่งแผ่นดิน และมุ่งหน้าเบนหัวเรือไปสู่....สู่แผ่นดินที่เขาจากมานาน  แสง

อาทิตย์ยังคงส่องรอดช่องเมฆลงมา  แต่ขยายวงกว้างกว่าเดิม  กว้างจนเห็นว่าบนแผ่นดินไม่มีสิ่งใด

อยู่เลย  ชายหาดยังยาวเหมือนเดิมแต่ดูจะเพิ่มความลึก  ความลึกที่ทอดตัวเข้าไปด้านในแผ่นดินจน

สุดสายตา   ต้นกระทิงที่ใหญ่ที่สุดในโลกทอดเอนตัวต้นแทบขนานผืนทราย  มันปลิดใบทิ้งเพื่อ

ความอยู่รอด  เขาปล่อยมือที่สั่นเทาหยิบยกกล้องขึ้นบันทึกภาพก่อนจะดับเครื่องยนต์ขนาดหนึ่งร้อยห้าสิบห้าแรงม้า  ความเงียบอื้ออึงเข้ามาแทนที่.............เพราะเสียงเพลงของ  Bob  ก็จบลงไปนานแล้ว  

                เขาเดินไปมองดูต้นกระทิงยักษ์  ก่อนจะเดินลึกเข้าไปในแผ่นดิน  พร้อมกับเสียงเพลง 

No woman  no cry  ของ  Bob  ดังไล่หลังมา.............

                เขานึกขึ้นได้ว่าเขาลืมผูกเรือ  เขาได้แต่นึกเท่านั้น........................เพราะเรือได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของต้นกระทิงยักษ์ไปเสียแล้ว...

..................................................................