ภายใต้เงา......เงาของสังคม

เงาของสังคมพาดผ่านทับทุกสิ่ง

กว้างมาก....แทบจะทุกอย่าง

เงาดำ  สีดำแผ่เข้ม

ไม่เว้นแม้....ร่างกาย  หัวใจ

อย่างเด่นชัด......................

พวกเขาให้คิดถึงทางออกเพียงทางเดียว  ทางแคบๆ

ไม่ต่างอะไรจากอุโมงค์มืด  แล้วกล่าวถึงแสงสว่างด้านปลาย

แต่ไม่มีใครนำทาง

พวกเขาดึงไต้ไฟไปจากมือเรา

ทางที่เหลือ  สอง สาม สี่ มิใช่ทางออก

ผู้ใดก้าวข้ามออกไปคือ  บ้า  คือคนบ้า

ไม่ได้....พวกเจ้าต้องอยู่ในเงาของสังคม

ไม่มีผู้ใดรู้ว่า...นอกเงาครึ้มแท้จริงจะเป็นเช่นไร

แน่นอนมันสว่าง แล ร้อน

สังคมสอนสั่งเราเช่นนั้น

พวกเขาบอกเราเช่นนั้น...จนเราชะงักงัน

หลายคนคิดว่า “หยุด” คือคำสั่ง

เปล่าเลย............

มันแค่เป็นคำเตือนจากเรียวปากและหางตา

แลพร้อมที่จะก่นด่าคำว่า  “ขบถ” แล “คนบ้า”

ด้วยน้ำเสียงอันดังยิ่งกว่า

ฉันเดินก้มหน้าภายใต้เงาของสังคม

เพราะฉันมิได้ใส่เสื้ออันมีสีสัน

ฉันเดินหลับตาภายใต้เงาครึ้มของสังคม

เพราะฉันมิได้ใส่หมวกใบงาม

ฉันเดินเลาะเรียบริมบาทวิถี  ระหว่างรอยขอบเงาของสังคม

เพราะฉันไม่มีที่ยืนบนรองเท้าคู่เก่า

ฉันหยุดนิ่งท่ามกลางแสงแดด  นอกเงาร่มครึ้มของสังคม

เพราะฉันคิดว่า...แสงแดดคือยาฆ่าเชื้อโรคที่ดีที่สุด

แลรอรับฟังสุระเสียงอันไพเราะ.......ที่ตามติดมาอย่างกึกก้อง

“คนบ้า”..........................