พรรคการเมือง กลุ่มการเมือง หลายพรรคหลายกลุ่ม พยายามเสนอตัวให้เป็นทางเลือกที่3 หรือโซ่ข้อกลาง ให้กับประชาชน โดยนำทฤษฎีผู้นำร่วม (Collective Leadership)มาใช้เป็นตัวนำ โดยอ้างว่าสังคมไทยยังมีความสับสนในการเลือกข้างอยู่ ตัวเลขโดยประมาณคร่าวๆ พบว่ายังมีคนไทยที่ยังให้การสนับสนุนพรรคพลังประชาชนหรือพรรคไทยรักไทยเดิมประมาณ 30% และสนับสนุนพรรคประชาธิปัตย์ประมาณ20 % ส่วนที่เหลือ50% ยังแสดงอาการลังเลไม่แน่ใจ กลุ่มนักการเมืองหน้าเก่าๆ เช่น สุรนันท์ เวชชาชีวะ ,สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ , เสนาะ เทียนทอง , สุวัจน์ ลิปตพัลลภ, สมศักดิ์ เทพสุทิน และ สุดท้ายคือ พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ก็เสนอตัวเป็น ทางเลือกที่3 ให้กับสังคมไทย หรือ โซ่ข้อกลาง ที่จะช่วยคล้องให้กับทั้งสองขั้ว  โดยชูทฤษฎีผู้นำร่วม หรือ การตัดสินใจร่วม(Collective Leadership) เป็นทางออกให้กับสังคม โดยชูประเด็นว่าการที่มีบทเรียนเรื่องผู้นำที่มีความเก่ง แต่เพียงผู้เดียว โดยทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวแก้ปัญหาไปได้ทุกอย่าง เป็นผู้นำที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จ อาจจะมีช่องโหว่ทำให้เกิดปัญหาตามมาได้ การมีผู้นำร่วมจะเป็นทางออกช่วยแก้วิกฤตดังกล่าวได้(กรุงเทพธุรกิจ หน้า2 วันที่16กันยายน 2550)  โดยนักการเมืองเหล่านี้คงลืมไปว่าตนเองก็เป็นกลุ่มการเมืองหน้าเก่าๆ ซึ่งเปลี่ยนซีก หรือเปลี่ยนข้างได้ทันทีเพื่อมิให้ประชาชนต้องลืมเลือนพวกตน คิดแต่เพียงสั้นๆ ว่าคนไทยคงโง่เง่าเต่าตุ่น มีความจำสั้น ไม่รู้จักว่าอะไรคือขาวหรือดำ หรือเทา การเปลี่ยนข้างหรือเปลี่ยนสีเลื้อจะช่วยให้ประชาชนลืมอดีตที่นักการเมืองเหล่านี้เคยสร้างปัญหาให้กับสังคมไปได้ พรรคการเมืองทางเลือกที่สามเป็นเพียงแค่ฉากละครฉากหนึ่ง หาได้มีอุดมการณ์ทางการเมืองที่จะเข้าการแก้ไขปัญหาของบ้านเมือง ปัญหาของสังคม หรือปัญหาของประเทศแต่อย่างใด เพียงแต่เป็นบทสรุปของ "รวมกันเราอยู่ แยกกันตายหมด" เท่านั้นเอง