วันครอบครัวปี 2551 คือวันที่14 เมษายน หลายๆครอบครัวก็มีความสุขดีทั่วหน้า แต่มีบางครอบครัว วันครอบครัวปีนี้  ไม่ได้แตกต่างจากวันอื่นๆ

                  จากข้อมมุลของกระทรวงสาธารณสุข  มีตัวเลขที่น่าสนใจคือ สภาพครอบครัวของคนไทยในปัจจุบันคือปี 2551 พบว่า สังคมไทยเป็นครอบครัวเดี่ยว คือ ครอบครัวที่มีสมาฃิกในครอบครัวประกอบไปด้วย พ่อ แม่ และลูก โดยไม่มีบุคคลอื่นอยู่ร่วม เช่น ปู่ ย่าย ตา ยาย มีจำนวนถึงประมาณ 4 ล้านครอบครัว  และมีครอบครัวที่พ่อ หรือ แม่ ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นผู้ดูแลเลี้ยงดูลูกแต่เพียงลำพังฝ่ายเดียว มีจำนวนถึง1.3ล้านครอบครัว

                จะเห็นได้ว่ายิ่งสังคมเปลี่ยนจากสังคมชนบท มาเป็นสังคมเมือง สภาพครอบครัวก็เปลี่ยนไปด้วย ลักษณะของครอบครัวขนาดใหญ่ของสังคมไทยก็หมดไป ความผูกพันธ์ ระหว่างคนสามวัยก็นับวันจะหมดไป  มีคำพูดของปราชญ์ชาวจีนโบราณกล่าวว่า  บ้านที่ดีและมีความสุขคือบ้านที่ประกอบด้วยสมาชิกคนสามวัย คือผู้สูงอายุ วัยกลางคน และวัยเด็ก

                สังคมไทยในปัจจุบันเป็นสังคมที่คนต่างต้องดิ้นรนเพื่อปากท้องและความอยู่รอดของชีวิต จะพบว่าอัตราจำนวนประชากรวัยสูงอายุของไทย มีประมาณ 6 ล้านคน และมีผู้สูงอายุจำนวนถึง4แสนคนที่ถูกทอดถิ้งไม่มีคนดูแลดังที่เป็นข่าวตามสื่อต่างๆ ในทุกวันนี้

                 รัฐ เองควรจะมีบทบาทในการเข้าถึงการส่งเสริมทุกวิถีทางที่จะทำให้สังคมไทยมีความผูกพันธ์กันทางมิติของสังคม โดยเฉพาะความผูกพันธ์ระหว่างผู้สูงอายุและสมาชิกในครอบครัว รัฐเองก็มีตัวเลขอยู่ในมืออยู่แล้วในการจัดการด้านทรัพยากรมนุษย์ ซึงแนวโน้มอายุเฉลี่ยของประชากรไทย เพศชายจะมีอายุเฉลี่ยประมาณ 79 ปี ส่วนเพศหญิงอายุเฉลี่ยประมาณ 81ปี  เพื่อให้สังคมมีความตระหนักถึง คุณธรรมและ จริยะธรรมที่จะมีต่อราษฎรอาวุโสเหล่านี้

                 ผมเคยเจอบทกวีอยู่สองบท ซึ่งอ่านพบในวัดแห่งหนึ่ง ไม่ทราบซื่อผู้แต่ง อยากจะให้ทุกคนในสังคมได้อ่านเพื่อเป็นเครื่องเตือนใจในวันผู้สูงอายุและวันครอบครัวในปีนี้

                                               รักลูก…..ลูกรัก

            พ่อแม่ก็แก่เฒ่า                      จำจากเจ้าไม่อยู่นาน

จะพบจะพ้องพาน                เพียงเสี้ยววารของคืนวัน

ใจจริงไม่อยากจาก          เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน

แต่ชีพมิทนทาน                   ย่อมร้าวรานสลายไป

ขอเถิดถ้าสงสาร                    อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ

คนแก่ชะแรวัย                    คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน

ไม่รักก็ไม่ว่า                         เพียงเมตตาช่วยอาทร

ให้กินและให้นอน                คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ

เมื่อยามเจ้าโกรธขึง                 ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย

ร้องไห้ยามป่วยไข้                ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน

                       เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่               แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน

หวังเพียงจะได้ยล                         เติบโตจนสง่างาม

ขอโทษถ้าทำผิด                        ขอให้คิดทุกทุกยาม

ใจแท้มีแต่ความ                  หวังติดตามช่วยอวยชัย

ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง                       มีหรือหวังอยู่ทนได้

วันหนึ่งคงล้มไป                      ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง

                                    บทรำลึกพระคุณ พ่อ-แม่

                          พ่อและแม่      คำนี้      มีความหมาย

มีพระคุณ      มากมาย     หลายสถาน

พ่อกับแม่      เป็นได้       หลายประการ

เป็นดวงมาลย์     เป็นพระพรหม    เป็นร่มไทร

เป็นผู้ให้    กำเนิด     เกิดลูกรัก

เป็นผู้ให้      ที่พัก        พิงอาศัย

เป็นผู้ให้    ความกรุณา    อุ่นกายใจ

เป็นผู้ให้    อะไร อะไร    ไม่รามือ

โอ้แม่จ๋า    พระคุณแม่     แผ่ปกเกล้า

โอ้พ่อจ๋า     ผู้เฝ้า     เข้าเกื้อหนุน

โอ้แม่จ๋า     ผู้เมตตา     และการุณย์

โอ้พ่อจ๋า     ผู้จุน     ไม่ห่างไกล

ดวงใจแม่     สะอาดแท้     กว่าทุกสิ่ง

ดวงใจพ่อ     สะอาดแท้     กว่าสิ่งไหน

ดวงใจแม่     สะอาดแท้     กว่าสิ่งใด

ดวงใจท่าน     มีไว้     ให้ลูกยา