หลายวันที่ผ่านมานี้ความรู้สึกที่ไม่อาจหมดไปจากตัวฉัน

มันเริ่มที่จะทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง

ฉันไม่ได้แปลกใจอะไรมากนักในการกลับมาของมัน

หรือหากแต่มันไม่เคยจากไปไหนเลยด้วยซ้ำ

ความเหนื่อยล้าอ่อนแรงต่อสิ่งต่างๆรอบกาย

มันช่วยให้สิ่งนั้นเพิ่มบทบาทมากขึ้น

ท่ามกลางผู้คนมากมาย…แต่

ฉันกลับรู้สึกได้ถึงการเดียวดายในหนทางที่ก้าวเดิน

เคยคิดมั้ยว่าถ้าวันหนึ่งใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้ม

เสียงหัวเราะแห่งความสุขที่คุณมี   มันกลับเลือนหายไป

ทุกอย่างถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่ขุ่นมัว อารมณ์ที่แลเศร้า

รอยยิ้มที่ไม่อาจแสดงความรู้สึกที่งดงามออกมาได้

ทุกอย่างกลับแปรเปลี่ยนไปในทางกลับกัน

คุณจะทำอย่างไรในสิ่งที่คุณกำลังเป็น

ฉันเองก้อเคยคิดและมักตั้งคำถามกับตัวเอง  ในหลายๆครั้ง

หลังจากที่เข้าไปอ่านข้อแสดงความคิดเห็น

ของใครหลายๆคน พี่ๆ เพื่อนๆและน้องๆ

กับการให้กำลังใจ การให้คำแนะนำ และคำถาม

ทำไมนะ..? ผู้ชายคนนี้ถึงต้องเศร้า ต้องเหงาทุกวัน

กับบทความที่มันดูแล้วชีวิตไม่มีอะไรนอกจากความผิดหวัง

ความเหงา เศร้าและโดดเดี่ยว..

……………………………….

บางทีบางขณะของตัวฉันเองมันเป็นไปอย่างนั้น

ทุกตัวอักษรที่ถ่ายทอดความรู้สึกที่ไม่อาจปิดบังหรือซ่อนเร้นได้

บางทีฉันก้อลำบากใจในการถ่ายทอดความรู้สึกนั้นให้ใครได้รับรู้

แต่นั่นคือตัวฉัน นั่นคือความรู้สึกฉัน และนั่นคือเรื่องจริง

ที่ฉันไม่อาจปิดบังมันไว้ได้

ในความผิดหวังบางคนมักแสดงออกมาในรูปแบบที่แตกต่างกัน

บ้างก้อนิ่งเงียบ  บ้างก้อทำร้ายตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

บ้างก้อไม่อยากรับรู้ความเป็นไปอะไรเลย

แต่ในทางกลับกันในสิ่งที่ฉันคิดและสิ่งที่ฉันทำ

การถ่ายทอดเรื่องราว  ความรู้สึก ผ่านตัวอักษร

มันเสมือนหนึ่งการระลึกความทรงจำนั้นไว้

อย่างน้อยในวันหนึ่ง …

ในวันที่ฉันยิ้มได้ด้วยอารมณ์ที่มีความสุข

กับเสียงหัวเราะสดใส   ทุกอย่างกลับคืนมา

อยู่ในความงดงามนั้น.. อีกครั้ง

ฉันจะได้รู้ว่ากว่าฉันจะได้สิ่งนั้นกลับมา

ฉันต้องแลกกับน้ำตาในความเศร้าเพียงใด

…………………………….

ในวันนี้ กับ 70 บทความ ที่ถ่ายทอดอารมณ์แห่งความเหงา

ความเศร้า ในความรู้สึกทีไม่อาจรับรู้ได้ถึงความสุขของฉัน

การพร่ำเพ้อกับการโหยหาถึงใครบางคน

มันจะยังมีคุณค่าสำหรับเธอหรือเปล่า..?

##################################