สวัสดีครับเพื่อนๆ เปิดบล็อกไว้ซะนานเพิ่งจะมาคุยด้วยก็วันนี้เอง แต่ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนเลยครับว่าผมเป็นคนไม่ชอบเขียนแถมยังไม่ค่อยชอบอ่านอะไรซะอีก  เรียกว่าสมัยเรียนกว่าจะจบได้นี่ก็เกือบตกแล้วเกือบตกอีกเลยล่ะครับ  แล้วครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เขียนอะไรแบบเป็นเรื่องเป็นราวด้วย  ถ้าเนื้อหาบางตอนอ่านแล้วอาจสับสนไม่เป็นขั้นตอนก่อนหลังหรือใช้คำไม่เหมาะสมผิดบ้างถูกบ้างผมก็ขออภัยไว้ตรงนี้ก่อนเลยนะครับ (แบบว่ามือใหม่หัดเขียนน่ะครับ)  ถ้าอ่านแล้วรู้สึกอย่างไรก็บอกได้ครับผมยินดีรับฟังความคิดเห็นของทุกคนเสมอ 

“อ้าว...แล้วอะไรทำให้วันนี้มาจับปากกาเขียนได้ล่ะเนี่ย”  ไม่ใช่อื่นไกลก็สองบทความแรกที่ลงไว้นั้นไง  บางคนอ่านแล้วอาจ งงๆ เฉยๆ หรือไม่รู้สึกอะไร บางคนสนใจและเห็นดีด้วยบางคนก็คอยเป็นกำลังใจให้  แต่สำหรับคนพิการกลุ่มเล็กๆ ที่ผ่านขบวนการ “การให้คำปรึกษาฉันเพื่อน” (Peer Counseling คำย่อ PC ) และ “การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ” (Independent Living คำย่อ IL ) นี้มาต่างเชื่อมั่นและศรัทธาในแนวคิดทั้งสองนี้ว่าสามารถทำให้เกิดประโยชน์ต่อคนพิการและสังคมได้จริง  สามารถทำให้คนพิการเกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิตเปลี่ยนจากภาระมาเป็นกำลังได้  สามารถทำในสิ่งที่ตนเองไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะทำได้  ที่มีความเชื่อมั่นอย่างนี้เพราะแต่ละคนได้ประสบกับตนเองมาและเห็นคุนค่าของ IL จึงอาสาตัวมาทำงานเพื่อคนพิการและสังคมในวันนี้

เรื่องที่จะเล่าในบทความต่อๆ ไปจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมาและประสบการณ์ในการทำงานของผมหรือบางครั้งอาจมีของเพื่อนๆ ผมบ้างก็แล้วแต่โอกาสนะครับ  ในการเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังนี้ผมไม่มีจุดประสงค์อะไรที่นอกไปจากอยากจะให้เพื่อนๆ ชาวบล็อกหรือคนทั่วไปได้สัมผัสถึงชีวิตของมนุษย์อีกคนหนึ่งที่เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้.......ก็เท่านั้นเอง…...แล้วพบกันครับ