มีใครเคยรู้สึกชอบคนสักคนนึง แต่ไม่กล้าบอกเขาเพราะกลัวผลที่ตามมามั่งไหมครับ ?

กลัวผลที่ออกมาไม่เป็นอย่างที่เราคิด?  กลัวจะเสียเพื่อน?  กลัวจะมองหน้ากันไม่ติด?

นี่เป็นสถานการณ์ที่เพื่อนสนิทของผมคนหนึ่งกำลังประสบอยู่ทุกวันนี้ครับ.......

ขอเล่าคร่าวๆนะครับ.....เพื่อนผมมันไปชอบผู้หญิงอยู่คนนึง ซึ่งรู้จักกันโดยบังเอิญเมื่อประมาณ 6 เดือนที่แล้ว ซึ่งความสัมพันธ์ก็พัฒนาขึ้นตามลำดับ จากคนรู้จักไปเป็นเพื่อน และจากเพื่อนก็กลายเป็นเพื่อนสนิท.....

คราวนี้พอเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น....ก็ไม่แปลกที่ความรู้สึกปกติธรรมดาแค่เพื่อนจะไม่ยอมหยุดกับที่ของมัน....

เพื่อนของผมหลงรักผู้หญิงคนนี้ไปอย่างถอนตัวไม่ขึ้นแล้วครับ.......ด้วยอะไรหลายๆอย่างในตัวเธอคนนี้.....เธอเป็นคนที่น่ารัก...เก่ง..มีเสน่ห์...เฟรนด์ลีย์  และก็เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง....จากข้อมูลล่าสุดมันเองก็ค่อนข้างมั่นใจว่ามีผู้ชายคนอื่นมาชอบและก็คุยกับผู้หญิงคนนี้อยู่เช่นเดียวกัน...ซึ่งก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรถ้ามองจากบุคลิกของผู้หญิงคนนี้

คราวนี้เรื่องราวมันไม่ได้ง่ายอีกต่อไปแล้ว....สิ่งที่เพื่อนผมเผชิญอยู่คือความทุกข์ที่ต้องเก็บอยู่ในใจเพียงคนเดียวและไม่สามารถบอกให้เธอรู้ได้......คงมีแค่ผมล่ะครับที่สามารถรับฟังมันได้ตลอดเวลาด้วยความเต็มใจ...เพราะกลัวว่ามันจะอกแตกตายไปซะก่อน......เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังว่าทำไมมันถึงแสดงความรู้สึกของตัวเองออกไปไม่ได้ครับ

เพื่อนผมเป็นคนที่มีบุคลิกเงียบๆครับ..และเป็นคนที่มีอารมณ์สุนทรีย์สูง ชอบฟังเพลง และมีงานอดิเรกคือการถ่ายรูป....อาจจะออกแนวติสนิดๆซะด้วยซ้ำ...เขาสามารถ adapt เพลงต่างๆให้เข้ากับชีวิตของเขาได้อย่างกลมกลืนและลงตัว.....

จากการผิดหวังในความรักซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ทำให้ตอนนี้เขาค่อนข้างมีมุมมองความรักที่ข้างเป็นไปในแง่ลบ....ที่เขามักจะบ่นให้ผมฟังก็คือ ทำไมตัวเขาต้องเจอแต่ผู้หญิงบุคลิกเดียวกันตลอดเวลาที่เขาจะตัดสินใจชอบใครสักคน...อธิบายง่ายๆก็คือ เป็นผู้หญิงที่ยิ้มแย้ม ร่าเริง แจ่มใส  และเข้ากับเขาได้ดีมาก (ในช่วงแรก) และดูเหมือนว่าจะไปด้วยกันได้ดีในอนาคต....แต่เมื่อเขาตัดสินใจว่าจะบอกความรู้สึกของเขาที่มีต่อผู้หญิงคนนั้น...ก็กลับกลายเป็นว่าผู้หญิงคนนั้นเห็นเขาเป็นแค่เพื่อนสนิทเท่านั้น !

จากนั้นเขาก็สัญญากับตัวเองว่าจะไม่บอกความรู้สึกของตัวเองให้ผู้หญิงรับรู้ จนกว่าเขาจะมั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นมีใจให้กับเขาเสียก่อน !  ซึ่งถ้าพูดถึงยุคปัจจุบัน..ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่ผู้หญิงจะบอกความรู้สึกของตัวเองที่มีให้กับผู้ชายที่ตัวเองชอบก่อน ถึงแม้ว่าสังคมและวัฒนธรรมของเราจะยังไม่ค่อยยอมรับในตรงจุดนี้เท่าไรนัก 

ผมรับรู้เรื่องราวนี้มาตั้งแต่ต้นเลยครับ...เพราะเป็นที่ปรึกษาให้มันมายาวนาน...ที่ตัวผมเองรู้สึกได้ก็คือผู้หญิงคนนี้ก็น่าจะมีใจให้กับมันเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าจะไม่ถึง 100% แต่ผมว่า 60% นี่มีมาแน่นอน.....ในส่วนตัวแล้วถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้ผมเลือกที่จะเสี่ยงบอกครับ

ต่อมาเมื่อคุณบอกรักใครสักคนไปคำตอบมันก็มีแค่ 2 อย่างเท่านั้นคือ “ได้” หรือ “ไม่ได้”

คราวนี้สิ่งที่ต้องนำมาคิดก็คือหลังจากนั้นก็คือ คุณจะทำใจได้ไหมถ้าสิ่งที่คุณได้ยินมันไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการ.......แต่ถ้าประเมินจากสถานการณ์ล่าสุดผมมองว่าคุ้มที่จะเสียง....

เพราะถ้าผลออกมาเป็นในทางตรงข้าม....ก็เป็นเรื่องที่ดีที่จะทำให้รู้ว่าผู้หญิงไม่ได้คิดอะไรกับมันเลย....ดีกว่าลากความสัมพันธ์แบบเพื่อนต่อไปเรื่อยๆโดยที่ไม่มีจุดหมาย....ซึ่งก็มีความเป็นไปได้ว่าในอนาคตผลก็จะออกมาแบบเดิมอีก...สรุปว่าเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น...เพียงแต่จะรู้ช้าหรือรู้เร็วเท่านั้น

แต่เพื่อนผมไม่เห็นด้วยครับ...และยืนกรานว่ายังไงก็ไม่บอก ด้วยเหตุผลที่ผมเกริ่นไว้ในย่อหน้าแรก

แต่มันก็แก้ต่างให้กับตัวเองนะครับว่ามันพยายามที่จะเกริ่นๆแล้ว...แต่ทุกครั้งที่มันเกริ่นๆออกไป..ผู้หญิงคนนั้นก็จะออกแนวๆรำคาญเพราะคิดว่ามันพูดเล่นไม่ได้จริงจังอะไร.....ขณะที่เพื่อนผมหลังจากเกริ่นไปแล้วก็ไม่ตามผลงานต่อซะงั้น

เพื่อนผมบอกว่าจากประสบการณ์ที่ผ่านมาของมัน..ทำให้มันไม่สามารถมั่นใจอะไรที่ไม่ชัวร์ 100% ได้อีกแล้ว..แบบที่ภาษาเศรษฐศาสตร์เรียกว่า “Risk Averse” หรือผู้ที่ไม่สามารถแบกรับความเสียงได้....

แต่ผมกลับมองว่า ถ้ามันเกริ่นออกไปแล้วไม่ตามผลงาน เค้าก็คงคิดว่ามันพูดเล่นจริงๆ

มันแย้งว่า “อ้าว..แล้วถ้าการที่เขาแสดงอาการรำคาญออกมา มันเป็นจริงล่ะ ถ้าบอกไปมันจะไม่แป๊กหรอ”

........ผมเงียบครับ.............

หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนมาคุยเรื่องสัพเพเหระ....ก่อนที่จะวางสายไป เพราะมันต้องไปทำงาน....

หลังจากนั้นผมลองมานั่งคิดถึงเรื่องของมันครับ.......

จากที่ผมเล่าให้คุณๆฟัง....ก็จะเห็นว่าเรื่องความรักนั้นมันไม่มีสูตรตายตัวแน่นอน....บางทีสิ่งที่เรามั่นใจในความคิด มันก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เกิดในความเป็นจริงก็เป็นไปได้.....

อย่างไรก็ตามผมยังคงยืนกรานตามความคิดของผมครับ...ว่ายังไงก็ตามก็สมควรบอกให้เธอคนนั้นรู้ความรู้สึกของมัน

ผมอยากจะมอบเพลงให้มันเพลงนึงครับ....จากการที่เป็นคนที่มีอารมณ์สุนทรีย์....ผมว่ามันน่าจะคิดอะไรได้บ้าง

ตอนนี้มีเพลงเพียงเพลงเดียวเท่านั้นในความคิดผม และเพลงนั้นจะเป็นเพลงไหนไม่ได้นอกจากเพลง “ไม่แข่งยิ่งแพ้” ของพี่เบิร์ด ครับ

ผมหวังว่าถ้ามันได้มีโอกาสได้มาอ่านบทความที่ผมเขียนเพื่อมันชิ้นนี้....มันน่าจะเก็ตไอเดียอะไรขึ้นมาได้บ้าง

“เพราะการแพ้..เพราะไม่เคยได้ลงแข่ง....  น่าเสียดาย.....น่าเสียดาย”