ต้นไม้ต้นหนึ่ง
กลางภูเขา
โล่งเตียน
...
กิ่งก่า
กำลังชูคอ
อวดศักดาว่าที่นี้คือของข้า
...
เจ้ากระรอก
ก็บอกว่า
ข้านั้นยิ่งใหญ่
...
นกกระจอก
ก็ไม่กล้วบอกเจ้าสองตัว
อย่าโอหัง
...
กวาง
เห็นสัตว์ทั้งสามเถียงกัน
ก็รีบดิ่งวิ่งมาหา
...
ร้องตะโกน
ก้องฟ้า
ข้า...ยิ่งใหญ่กว่าฟ้ากว่าฝน
...
พลัน
ท้องฟ้าปั่นป่วน
ฟ้าแลบ ฟ้าผ่า ก็นัดกันมา
...
ไม่ทัน
ตั้งตัว
ฝนห่าใหญ่
...
เทลงมา
น้ำท่วม
ในพริบตา
...
เหล่าสัตว์
ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย
มลายหายในทันใด
...
ต้นไม้ต้นหนึ่ง
กลางภูเขา
ที่โล่งเตียน
...
เคยมี
กิ่ง ก้าน มีใบ
กลับกลาย...ตอไม้
...
ผู้ยิ่งใหญ่
หายไปไหน
หนอ!!!
...