ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตกินลูกคราวละ ๕ คน
*************************

ปุจฉา   พระสังฆเถระถามว่า
           ท่านเปลือยกาย มีผิวพรรณเลวทราม มีกลิ่นเหม็นเน่า
           ฟุ้งไป หมู่แมลงวันพากันตอมเกลื่อนกล่น ท่านเป็น
           ใครหนอมายืนอยู่ในที่นี้?

วิสัชนา  หญิงเปรตนั้นตอบว่า
            ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นเปรต ถึงทุคติ เกิดใน
            ยมโลก เพราะทำกรรมอันลามกจึงต้องจากโลกนี้ไป
            สู่เปตโลก เวลาเช้าคลอดบุตร ๕ คน เวลาเย็นอีก ๕
            ตน แล้วกินลูกเหล่านั้นหมด ถึงบุตร ๑๐ คนเหล่า
            นั้นก็ยังไม่อาจบรรเทาความหิวของดิฉัน หัวใจของ
            ดิฉันเร่าร้อนอยู่เป็นนิจ เพราะความหิวดิฉันไม่ได้
            ดื่มน้ำที่ควรดื่ม ขอท่านจงดูดิฉันผู้ถึงความพินาศ
            เช่นนี้เถิด.

ปุจฉา   พระเถระถามว่า
           เมื่อก่อนท่านได้ทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา
           ใจ หรือท่านกินเนื้อบุตรทั้งหลาย เพราะวิบากแห่ง
           กรรมอะไร ?

วิสัชนา  หญิงเปรตนั้นตอบว่า
            เมื่อก่อน หญิงร่วมสามีของดิฉันคนหนึ่งมีครรภ์
            ดิฉันคิดชั่วต่อเขา มีใจประทุษร้าย ได้ทำให้ครรภ์
            ตกไป เขามีครรภ์ ๒ เดือนเท่านั้นไหลออกเป็นโลหิต
            ครั้งนั้น มารดาของเขาโกรธ เชิญพวกญาติของดิฉัน
            มาประชุมซักถาม ให้ดิฉันทำการสบถและขู่เข็ญให้
            กลัว ดิฉันได้กล่าวคำสบถและมุสาวาทอย่างแรงว่า
            ถ้าดิฉันทำชั่วอย่างนี้ ขอให้ดิฉันกินเนื้อบุตรเถิด
            ฉันมีกายอันเปื้อนด้วยหนองและโลหิต กินเนื้อ
            บุตรทั้งหลาย เพราะวิบากแห่งกรรม คือ การทำให้
            ครรภ์ตกและการพูดมุสาทั้งสองนั้น.
                     (ปัญจปุตตขาทิกเปต)
        
***************           
จาก - พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 18