เปรตกินน้ำเลือดน้ำหนอง
**************

ปุจฉา- สามเณรถามว่า
        คนหนึ่งขี่ช้างเผือกไปข้างหน้า คนหนึ่งขี่รถเทียมด้วย
        ม้าอัสดรไปท่ามกลาง นางสาวน้อยขึ้นวอไปข้างหลัง
        เปล่งรัศมีสว่างไสวไปทั่วทศทิศ ส่วนท่านทั้งหลายมือ
        ถือฆ้อนเดินร้องไห้ มีหน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา มีตัวเป็น
        แผลแตกพัง ท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบาปอะไรไว้
        ท่านทั้งหลายดื่มกินโลหิตของกันและกัน เพราะ
        กรรมอะไร?

วิสัชนา- เปรตทั้งสองตอบว่า
          ผู้ใดขี่ช้างเผือกชาติกุญชรมี ๔ เท้าไปข้างหน้า คน
          นั้นเป็นบุตรหัวปีของข้าพเจ้าทั้งสอง เมื่อเป็นมนุษย์
          เขาได้ถวายทานแก่สงฆ์ จึงได้รับความสุขบันเทิงใจ
          ผู้ใดขี่รถเทียมด้วยม้าอัสดร ๔ ม้า แล่นเรียบไปท่าม
          กลางผู้นั้นเป็นบุตรคนกลางของข้าพเจ้าทั้งสอง เมื่อ
          เขาเป็นมนุษย์เป็นคนไม่ตระหนี่ เป็นทานบดี
          รุ่งโรจน์อยู่ นารีที่มีปัญญา ดวงตากลมงาม รุ่งเรือง
          ดุจตาเนื้อ ขึ้นวอมาข้างหลัง ผู้นั้นเป็นธิดาคนสุดท้าย
          ของข้าพเจ้าทั้งสอง นางมีความสุขเบิกบานใจ เพราะ
          ส่วนแห่งทานกึ่งส่วน เมื่อก่อนเขาทั้งสามมีจิตเลื่อมใส
         ได้ให้ทานแก่สมณพราหมณ์ทั้งหลาย ส่วนข้าพเจ้า
         ทั้งสองเป็นคนตระหนี่ บริภาษสมณพราหมณ์ทั้งหลาย
         เขาทั้งสามนี้ถวายทานแล้ว บำรุงบำเรอด้วยกามคุณ
         อันเป็นทิพย์ ส่วนข้าพเจ้าทั้งสองซูบซีดอยู่ ดุจไม้อ้อ
         อันไฟไหม้ ฉะนั้น.

ปุจฉา- สามเณรถามว่า
         อะไรเป็นโภชนะของท่าน อะไรเป็นที่นอนของท่าน
         และท่านมีบาปธรรมอย่างยิ่ง ยังอัตภาพให้เป็นไป
         อย่างไร เมื่อโภคะเป็นอันมากมีอยู่ไม่น้อย ท่าน
         หน่ายสุข ได้เสวยทุกข์ในวันนี้ ?

วิสัชนา- เปรตทั้งสองตอบว่า
           ข้าพเจ้าทั้งสองดีซึ่งกันและกัน แล้วกินหนองและ
           เลือดของกันและกันได้ดื่มหนองและเลือดเป็นอัน
           มาก ก็ยังไม่หายอยาก มีความหิวอยู่เป็นนิจ สัตว์
           ทั้งหลายไม่ให้ทาน ละไปแล้ว เกิดในยมโลก ย่อม
           ร่ำไรอยู่เหมือนข้าพเจ้าทั้งสองฉะนั้น สัตว์เหล่าใด
           ได้ประสบโภคะต่างๆ แล้วไม่ใช้สอยเอง ทั้งไม่
           ทำบุญ สัตว์เหล่านั้นจักต้องหิวกระหายในปรโลก
           ภายหลังถูกความหิวแผดเผาไหม้อยู่สิ้นกาลนาน
           ครั้นทำกรรมทั้งหลายมีผลเผ็ดร้อน มีทุกข์เป็น
           กำไรแล้ว ย่อมได้เสวยทุกข์ ก็บัณฑิตทั้งหลาย
           รู้ทรัพย์และข้าวเปลือกเป็นอย่างหนึ่ง รู้ชีวิตของสัตว์
           ทั้งหลายในมนุษย์โลกนี้เป็นอย่างหนึ่ง รู้ทรัพย์และ
           ข้าวเปลือกและชีวิตมนุษย์เป็นอีกอย่างหนึ่ง จากสิ่ง
           นอกนี้แล้ว พึงทำที่พึ่งของตน ชนเหล่าใดเป็น
           ผู้ฉลาดในธรรม ฟังคำของพระอรหันต์ทั้งหลายแล้ว
           มารู้ชัดอย่างนี้ ชนเหล่านั้นย่อมไม่ประมาทในทาน.
                      (นาคเปต)
         
จากพระสุตตันตปิฎก เล่มที่18