7.เช้าแรกที่เกาะกูด
บรรยากาศอย่างหนึ่งที่นักเดินทางหลายๆ คน น่าจะชอบทำ คือการจิบกาแฟแกล้มแสงอาทิตย์.....ความรู้สึกที่สงบอย่าง

ประหลาดเคล้ากลิ่นกาแฟหอมกรุ่น...ทำไมต้องเป็นกาแฟ?...ทำไมไม่เป็นโอวันติน..ชา..น้ำเปล่า..เป็นคำถามที่น่าค้นหาคำ

ตอบนะคะ...หรือคราวหน้าจะเป็น.."OKสัญจร ตอน "ตามหากาแฟแกล้มแสงอาทิตย์" ..ดีมั๊ยค่ะ

8.ตากแดด..ผึ่งลม..
คณะฯเดินทางมาได้ 1 คืนแล้ว แต่ข้าวของที่จะให้น้องๆ เดินทางมาถึงในเช้านี้ ...สภาพที่เป็น..กล่องบางส่วนเปียกน้ำ..

หลุดลุ่ยบ้าง.....เสียงครูนพอธิบายให้ฟังว่า เมื่อคืนเรือเจอคลื่นลูกใหญ่..มิเป็นไร..ว่าแล้วเราก็เฮโลช่วยกันขน...ก่อนที่ครู

นพจะให้คนที่บ้านช่วยถอยรถปิคอัพมารับของไปรวมกันไว้..ซึ่งจริงๆ แล้วระยะที่เรือจอดกับที่พักก็ไม่ไกลกันเท่าไร..แต่

ด้วยสภาพของกล่องที่หลุดรุ่ย..ครูนพจึงคิดว่าใช้รถปิคอัพทีเดียวน่าจะคุ้มกว่า...และหลังจากนั้นก็เป็นรายการตากแดด...ผึ่ง

ลม....

ให้บังเอิญเหลือเกินที่ว่าจังหวะที่คณะไป..จังหวัดตราดมีงาน " 102 ปี ตราดรำลึก "  ดังนั้นเราจึงเจอธงแดงตราช้างอยู่ทั่ว

ไปในจังหวัดตราด..ไม่เว้นแม้แต่ที่นี่...และแล้วระหว่างที่รอรถปิคอัพ...ไม่มีอะไรดีไปกว่าการโพสต์ฯกับธงแดงฯ

และก็ไม่บังเอิญเลยที่เราจะเจอพืชชนิดนี้ .....เพราะเค้ามีทุกบ้าน..ถือเป็นท้อปฮิตหรือเปล่าไม่ทราบ...

9.  Food  and  Food
เมนูที่ชอบมากเป็นพิเศษ "ข้าวต้มทะเล" ค่ะ ทั้งกุ้ง ปลาหมึก  ปลา....(อะไรมิรู้) รสชาดเค้าดีมากๆ แล้วรสเดียวกันทั้ง 3 เช้า

เลยค่ะ .. เห็นคนอื่นเค้าเติมเครื่องปรุงกันใหญ่ ทั้งพริกป่น น้ำส้ม น้ำตาล น้ำปลา  แฮ่ะ..แฮ่ะ..บี๋ไม่ได้เติมเลยค่ะ..คือแบบว่า

ชินกับบ้านตัวเองน่ะค่ะ..อยู่เหนือ..ข้าวต้มแบบนี้เค้าไม่เติมเครื่องปรุงที่ว่า..เจ้าเครื่องปรุงที่ว่าเค้าเอาไว้เติมแต่ก๋วยเตี๋ยวอย่าง

เดียวน่ะค่ะ..มาเจอที่แรกคือที่กรุงเทพฯตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย..เล่นเอางงไปพักนึง.. คิดในใจ..เอ๊..คนปรุงเค้าปรุงไม่

อร่อยรึไงถึงต้องเติมเครื่องปรุงอีก..นั่นคือครั้งแรกที่เห็นเค้าใส่เครื่องปรุงในข้าวต้มเครื่อง

ตามติดด้วย"ลอดช่อง"ค่ะ ของหวานชนิดนี้..เป็นปริศนาอะไรเอ่ย? ให้ชาวคณะเดากันพักใหญ่..เนื่องเพราะเส้นเป็นสีขาว

แต่รสชาดคือ "ลอดช่อง" เนื่องเพราะที่เห็นทั่วไป ตัวเค้าจะเป็นสีเขียวใช่มั๊ยค่ะ แต่นี่เป็นสีขาว.....สุดท้ายต้องไปหาคำตอบ

ในครัวค่ะ ...สรุปแล้ว "อร่อยมาก" ค่ะ

มาแล้วต้องกินค่ะ "ตราดสีทอง"

10. คราวหน้าเจอกัน
ระหว่างที่รอเวลาไปดำน้ำดูปะการังกันอยู่นั้น..ให้ว่ามีเจ้าของลิงพาลิงมาเก็บมะพร้าวให้บ้านครูนพ  ชาวคณะฯก็มิพลาด

อย่างเคย..รีบชักชวนกันเก็บรูปกับใหญ่...ซึ่งบี๋ก็มิพลาดอยู่แล้ว...แต่ต้องประชิดตัวเจ้าของกันหน่อย..แบบประมาณระยะ

ห่างให้ได้กลิ่นจักกะแร้นิดนึงก็พอ...เป็นตามคาด...สัญญาณมือชี้ไปทางขวาปั๊บ..พลั่ว!!!! ...เฮ้ย!!!...(ร้องเสียงหลง)....ลูก

มะพร้าวร่วง...ตรงหัวพอดี....วิ่งงงงงงงงงงงงงงง(เสียงร้องบอกตัวเองในใจ.....ส่วนร่างกายดิชั้น..อาศัยตอนมัธยมเคย

เรียนยิมนาสติก...รีบสไลด์ตัวหลบด้วยความรวดเร็ว..บังเอิญตอนอยู่มัธยมหนัก49..ส่วน พ.ศ. 2551 หนัก 70 kg. ......สภาพที่

เกิดขึ้นคิดต่อเองเถิดค่ะ....)หลังจากเหตุการณ์สงบนิ่ง...กวาดตากลับไปมองที่เดิม..สงบนิ่ง...นางฟ้าของคุณชาลีทั้งหมด

สลายตัวด้วยความรวดเร็ว...เสียงมะพร้าวหล่นลงพื้นดังตุ๊บ..เสียงเจ้าของลิงสั่งลิงเก็บมะพร้าวต่อ...สมองสั่งการต่อไป..

ประมวลภาพ..ปั๊บ..ปั๊บ..อ้อ..สัญญาณมือชี้ไปทางขวาคือให้ลิงกระโดดข้ามไปต้นมะพร้าวทางขวา..และที่เห็นเป็นมะพร้าว

ร่วงลงมา..คือ..ลิงกระโดดข้ามมานั่นเอง...อา....สมองอันชาญฉลาดของข้าพเจ้าเริ่มกลับมาทำงานแล้ว....ปั๊ดโธ่...ก็ไม่ได้เป็น

ลิงนี่คะ..จะได้อ่านสัญญาณมือออก...ฮึ่ม...คราวหน้าเจอกัน...พี่...ลิง...

11. "พรวด"..."โธ่"...
เจอกันตั้งแต่วันแรกแล้ว..ด้วยความที่เธอเป็นสาวหวานมากมากค่ะ..หว๊านนนนนนนนนนนนนหวาน...แต่เป็นหวาน

ประมาณ "ดอกฟ้ากับโดมผู้จองหอง" น่ะคะ(ถ้าใครเกิดทันดูหนังเรื่องนี้แล้วจะเข้าใจทันที.....เช็คอายุไปในตัวค่ะ..อิอิ)
คุณวันศุกร์เป็นผู้แนะนำชื่อค่ะ เธอชื่อ "พรวด" ค่ะ แม๊...ชื่อไม่ได้เข้ากับใบหน้าเล้ยยยยยย....พี่มะอึกมาเจอวันหลังเพิ่มเติม

ชื่อให้อีกนิดว่าที่พัทลุงเค้าเรียก "โธ่" อื้อ!!...ไม่ได้ดีขึ้นเลยค่ะ.....พี่ทั้งสองบอกว่ากินได้ค่ะ...ให้กินลูกสีดำดำค่ะ...

ระลึก..มิใช่ระลึกชาติ
อยากเปลี่ยนชื่อให้เค้าจังเลยค่ะ...เหตุผลก็คือ..เมื่อกินเข้าไป.....เกิดความรู้สึกขึ้นมาโดยไม่ต้องบิวด์เลยค่ะ....เหมือนเราเคย

เจอใครซักคนแต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน..อย่างไร(เน๊อะพี่มะอึก) ....กินทุกครั้ง...ทุกลูก..เกิดความรู้สึกอย่างนี้ทุกครั้ง...

แต่ถ้าใครที่อยู่กับเค้ามาก่อน...กลับมากินเค้าอีกครั้ง...ความทรงจำในวัยเยาว์จะพรั่งพรูทุกครั้ง..ทุกลูก....ที่ได้กิน...ไม่เชื่อ..

ถามพี่วันศุกร์...กับคุณอนึ่ง.ดูได้ค่ะ..เพราะเวลาเรามาเจอกันที่ต้นนี้..ความรู้สึกเราจะพรั่งพรูต่อกันทุกครั้ง..เน๊อะ..และเราก็

จะแวะที่ต้นนี้ทุกครั้ง..หรือแอบเมียงมองเค้าทุกครั้งที่เดินผ่าน..เน๊อะ...

12.ปะการัง..ที่เกาะรัง
อีกแล้วค่ะสปีดโบ๊ท...คราวนี้เค้าจะพาเราไปดูปะการังค่ะ....เหมือนเคยค่ะ..หัวสั่นหัวคลอนเหมือนเคย...แหม...บิวด์อีกที..

เหมือนนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์เด็กแว้น..แว้น...แว้น..แว๊นนนนนนนนนนนนนนนน.......ตู้มมมมมมมมม!!!!!!.......เย้ยยยย....

เค้าช่างตื่นเต้นล์กันเหลือเกินกับการดำน้ำ

หะแรก ...อ.เจี๊ยบ...เอาข้าวสวยใส่ถุงกับข้าวมาด้วย...เอ๊....จารย์จะห่อข้าวไปกินกับอะไรหว่า......พอมาถึงเกาะรัง...จารย์ลง

ก่อนเพื่อนเล้ยยยยยย..พร้อมกับถุงข้าวสวย....ซักพัก...ฝูงปลาสีสวยเต็มไปหมดเลย..ล้อมรอบตัว อ.เจี๊ยบ...อ๋อออออออออ.....

เอามาให้ปลานี่เอง...เท่านั้นแหล่ะค่ะ...เกิดมหกรรม...ให้อาหารปลากันใหญ่...ขนงขนมประดามีที่อยู่บนเรือขนนนนกันมา

ให้หมด..นี่ถ้าปลากินน้ำได้ด้วย..คงให้ไปแล้วล่ะ....เอ๊ะ!....แล้วปลามันกินน้ำรึเปล่าค่ะนี่ ..ส่วนสาวสาวสระบุรี...มือซ้ายเอา

ขนมให้ปลา..มือขวาให้ขนมตัวเอง..ว่ายน้ำก็ไม่เป็น..ช่างกล้าน่ะตัวเอง....

ส่วนน้องแจนก็เกาะหลังพ่อลอยไปมาในทะเล..ตกลงหนู..เห็นอะไรในทะเล..นอกจากหลังพ่อบ้างเนี่ย....

พี่สุภาวัลย์สบายใจที่สุดเลยค่ะ..ลอยคออยู่ในทะเลในท่านอนหงาย....เท้งเต้งอยู่ในทะเล..หน้าก็ยิ้มมมมมมม.....เหมือนอิ่ม

บุญยังไงยังงั้นเลยค่ะ
ส่วนพี่สุ่ยก็คอยเอาตัวแหย่ลงทะเลอยู่ตรงแถวๆ บันไดเรือนั่นแหล่ะค่ะ..ที่เห็นเปียกๆ นั่นน่ะค่ะ...ขอเม้าท์นะคะ..แอคค่ะ

แอค...คราวหน้าถ้าไปด้วยกันอีกมาผลัดกันแอคคนละกล้องนะพี่ ......แต่ก็ดีกว่าใครบางคนนะพี่..ที่ไม่ยอมแม้แต่จะเอาเท้า

แหย่ลงทะเล..อิอิ(กระซิบค่ะกระซิบ..เจ๊มินท์เองค่ะ)
ทีแรกบี๋กะว่าจะไม่ลงเหมือนกัน..เพราะว่ายน้ำไม่เป็น(บังเอิญเกิดบนดอย..สมัยนั้นพ่อแม่ยังไม่นิยมส่งลูกเรียนว่ายน้ำ..ที่

สำคัญสระว่ายน้ำแบบที่กรุงเทพฯก็ยังไม่มี..เคยได้ยินมั๊ยค่ะ...ผู้ชนะเลิศว่ายน้ำแห่งประเทศไทยอันดับที่หนึ่งงงงงงงงมา

จากภาคเหนืออออออออ....อิอิ) ..และขอประทานโทษทุกๆท่านที่ร่วมทริปนี้นะคะ..ถ้าเกิดได้ยินเสียงบี๋โวยวายอยู่กลาง

ทะเลวันนั้น...ดำน้ำครั้งแรกค่ะ...ใส่ชูชีพค่ะ...เคยเห็นมั๊ยค่ะ...ตุ๊กตาล้มลุก...รู้ค่ะว่าไม่จมหรอก...สน๊อกเกอสน๊อกเกิลน่ะก็

ใส่แล้วแต่หายใจไม่ออกน่ะก็เป่าลงที่ท่อแล้วน่ะ........แต่..มันก็ยังทำไม่ด้ายยยยยยยยยย.........เสียงคุณไก่เรียกให้มาตรงโขด

หิน..ก็นั่นแหล่ะค่ะ...ได้เห็นแค่ปลากับก้อนหินแล้วก็หอยเม่นทั้งน้านนนนน...ปะการงปะการังไม่ได้เห็นเล้ยยยย.....

แหม...ก็ทำตามที่บอกทุกอย่างแล้วนี่ค่ะจะเอาอะไรกันนักกันหนาค้าคุณภัสดา.....เกิดบนดอยนะคะพี่ขา(เดี๋ยวมีทะเลาะๆ..

หึหึ)..ว่าแล้วก็ขึ้นเรือดีกว่า...หลังจากนั้น..ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างก็ดับมืด....เมาเรือ..เมาคลื่น....สารพัดเมา..ยกเว้น...เมาเขา(บ้าน

หนูแปลว่าแอบชอบเขาคนนั้น  อิอิ)

แต่..ว่าก็ว่า..เถิดนะคะ...เกาะนิ๊ดเดียว...คนงี้เต็มรอบเกาะเลย..ดีนะที่คณะเราไปถึงแต่เช้า

13. กิจจะกำ.....เอ้ย...กิจกรรม
กับพู่กันสัญจร..รู้สึกว่า..เด็กๆ มะรุ้ม..มะตุ้ม..เยอะมากมาก..ก่อนหน้าคุณดินกังวลว่าจะไม่มีเด็กมาร่วมกิจกรรมมากนัก..

พยามยามที่จะชักชวนคนกันเองมานั่งทำ...ขอโทษค่ะ..ตอนหลังนี่ไม่เรียกกันเลยนะคะ...แต่ขอบอกนิดนึงค่ะ...ฝีมือพู่กันที่

ละเลงสีน้ำลงบนกระดาษ...สุดยอด....ฝากบอก..อ.พรชัย(ใช่มั๊ยเน้อชื่อนี้) รูปนั้นน่ะ..ไข่ดาวของคนอื่น..พระจันทร์ของคุณ

ดิน..แต่เป็นพระอาทิตย์ของบี๋นะคะ...

วันรุ่งก่อนกลับเค้ามีเกทับรูปกันด้วยนะคะ..ระหว่างฝ่ายดำ..เอ้ย..ฝ่ายน้ำเงิน..คุณอนึ่ง...กับ..พู่กันสัญจร..กินกัน..ไม่..หรือ...

ไม่..หรือ..ไม่..ลง..ดีหว่า...งง

แข่งเรือคายัค..แฮ่ะ..แฮ่ะ..ขอโทษนะคะ อ.เจี๊ยบ..ใช้หนูทำอย่างอื่นเหอะ...เรื่องลงน้ำ..ลงทะเล..หนูขอ..แต่หนูส่งภัสดากับ

บุตราเป็นตัวแทนแล้วนะคะ

กิจกรรมชายหาด..ให้ความรู้สึกดีมากมาก....บวกกับร้อนมากมาก...สิ่งที่น่าปลื้มใจ คือ เด็กๆ สนุกกันมาก.....ที่ไม่ได้เตรียม

เสื้อผ้ามา..ก็กางเกงใน......ลุยเลยเพ่..ไอ้ลูกผู้หญิง...ก็อดไม่ไหว...ถอดมั่ง..อ๋ายยยยย.บัดสีบัดเถลิง....อ้อ....ใส่กุงเกงขาสั้นมา...

ไอ้ที่พ่อแม่ตามมา...หัวจิตหัวใจก็สั่นก็ไหว..อยากเล่นก็อยากเล่น..กลัวแม่ดุก็กลัว...ไอ้ที่ล่อชุดนักเรียนขาวจั๊วะมาทั้งดุ้น...ก็

คงให้ศีลให้พรพี่พี่ไปเรียบร้อย...แหม่...จะทำอย่างนี้ทำไมไม่บอกแต่แรก..ชุดปลักเลนที่บ้านผ้มมมมีเยอะ....บอกก่อนล่วง

หน้า..พี่ก็พี่เถอะ..ไม่ได้กินผมหรอก(ฟุตบอล)...

 และแล้วก็หมดเวลา..เก็บข้าวเก็บของ...เฮ่ย..แม่เอามอไซค์มารับแล้วหนู...แม๊...มอไซค์วิ่งบนหาด

ระหว่างนั้นก็มีคณะทัวร์อื่นมาเล่นน้ำด้วย...กะว่า..จะอาศัยผูกมิตรไมตรี..เพื่อขอติดเรือไปลงที่ม่าด้วย..ปรากกฏว่าไม่มีใคร

จบการฑูตมาเลย..ก็เลยแห้วค่ะ...

14. บอกกล่าวที่มา
พิธีการตอนกลางคืนค่ะ ผู้อำนวยการโรงเรียนมารับมอบ รวมทั้งชาวบ้านมากันเต็มเลยค่ะ..ไม่นับรวมเด็กๆ ที่ต้องมาด้วย

นะคะ...แอบเห็นฝรั่งมานั่งดูอยู่ด้วยนะคะ...สนุกค่ะ..พี่ศุภวัลย์บอกกล่าวเล่าสิบถึงโครงการนี้ให้กับเด็กเด็ก...เด็กอย่างบี๋ก็

เลยได้ข้อมูลไปด้วยในตัว...เด็กๆ ตั้งตาจะแสดงให้ชมอย่างตั้งอกตั้งใจเลยทีเดียว..รุ่งขึ้นไปเจอกันที่อ่าวตะเภา..สวัสดีค่ะกัน

เป็นแถว..

15r. วันสุดท้าย
เตรียมตัวกลับแล้วซิคะ...ร่ำลาพู่กันสัญจร...

ร่ำลาดอกไม้

ร่ำลาสิ่งมีชีวิต

ร่ำลากัน

 เหงา

สับสน

ลืมหัวใจไว้ที่นี่ล่ะก็....ฝากครูทรายรุ้งตามหาให้ล่ะกัน

คราวนี้เราจะไปด้วยเฟอรี่ไม่ใช่สปีดโบ๊ท..ฮ่า.ฮ่า.

ที่ท่าเรือน้ำลึก...อ่าวตะเภา

บันทึกอีกครั้ง

เมื่อเรากลับถึงบ้าน...เราจะคิดถึง..เกาะกูด