มีโอกาสผ่านไปที่ เดอะมอลล์ บางกะปิ เค้าจัดนิทรรศการ "วิถีไทยกับสายน้ำ" พยายามมองหาน้ำ ว่าเค้าจัดอะไรเป็นวิถีน้ำก็ไม่พบคาดว่าน่าจะเป็นน้ำใจเสียมากกว่า เนื่องด้วยในงานของที่จัดส่วนใหญ่จะเป็นบนบกเสียเป็นส่วนใหญ่  แต่ก็เป็นที่ชอบใจของเหล่าบรรดานักช๊อปกันพอสมควร เพระมีทั้งอาหารการกินและสินค้าหลากหลาย

สิ่งที่น่าสนใจจนต้องเหลียวมามอง เปล่าเลย... ไม่ใช่ของหรูหรา ฟู่ฟ่าอะไร แต่คือ "ของจิ๋ว" ที่นำมาจัดแสดง ...จำได้ว่า ครั้งหนึ่งเมื่อเป็นนักเรียนคอซอง สาวสาวพยายามอย่างมากที่จะพับนกกระเรียนให้เล็กที่สุดเท่าที่ใครจะมีความสามารถทำได้ แล้วก็ใส่ขวดโหลไปให้หนุ่มที่แอบหมายปอง...ซึ่งหนุ่มที่ได้ไปก็คงคิดนะ..ท่าจะบ้า..แต่ก็ยังรับไว้..ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ..หรือเปล่า

บาร์รำวง...วิถีชีวิตชาวต่างจังหวัดซึ่งหาดูได้ยากในยุคนี้

'ของจิ๋ว' หมายถึงสิ่งประดิษฐ์ขนาดเล็กที่ทำขึ้นเพื่อเลียนแบบสิ่งของต่างๆ ในชีวิตประจำวัน และเมื่อทำออกมาเเล้วจะเหมือนของจริงทุกประการ

ร้านไก่ย่างจีระพันธ์

รถเข็นขายอาหาร

ในสมัยก่อน ของจิ๋วที่มีความประณีตสวยงามจะมีขั้นตอนการทำที่ละเอียดและเป็นของสะสมของเหล่าบรรดาผู้มีฐานะ

งานประดิษฐ์ของจิ๋วในประเทศไทยระยะแรก ไม่กำหนดขนาดเป็นมาตรฐานเดียวกัน แตกต่างกับต่างประเทศที่มีการกำหนดขนาดสากล  "ของจิ๋ว" ในประเทศไทยช่วงแรกจึงมีสามประเภทคือ
 (1) ของจิ๋วที่ผู้ประดิษฐ์ย่อส่วนตามชอบใจ
(2) ของจิ๋วที่ย่อตามมาตราส่วนสากล คือ 1:12 และ (3)
ของจิ๋วที่ประดิษฐ์ขึ้นส่วนใหญ่มีเป้าหมายเพื่อชิงชัยความสามารถในการประดิษฐ์ของจิ๋วที่เล็กที่สุดในโลก ต่อมาเมื่อมีผู้นิยมศิลปะการทำของจิ๋วเพิ่มมากขึ้น จึงมีการตั้งเป็นชมรมผู้นิยมของจิ๋ว ทำให้เกิดข้อบังคับที่ว่าผู้ประดิษฐ์ต้องประดิษฐ์ของจิ๋วตามขนาดมาตรฐานสากล

ผลงานช่วงแรกๆ เป็นผลงานของอาจารย์ดรุณีนาถ นาคคง และคุณปิยะนุช นาคคง บุตรสาว ผู้ซึ่งได้พยายามฟื้นฟูศิลปะการประดิษฐ์ของจิ๋วขึ้น งานของอาจารย์ดรุณีนาถ ช่วงแรกๆ เป็นงานที่สร้างขึ้นจากความทรงจำในวัยเด็ก เนื่องจากครอบครัวของอาจารย์มีเชื้อสายมอญ จึงไม่อนุญาตให้ลูกหลานเล่นตุ๊กตา เมื่อเติบโตขึ้น อาจารย์ดรุณีนาถจึงได้เริ่มสะสมของจิ๋ว และได้สะสมมาเป็นเวลาถึง 30 ปีแล้ว นอกจากนี้ เมื่อ พ.ศ. 2531 – 2532 ได้ลองคิดสูตรแป้งปั้นของจิ๋วขึ้นมาโดยใช้ แป้ง กาวและโลชั่น กลายเป็นวัสดุที่เรียกกันอย่างแพร่หลายว่า “แป้งขนมปัง” ซึ่งต่อมาได้เป็นที่แพร่หลายและใช้ในการเรียนการสอนโดยทั่วไป ซึ่งต่อมาได้จัดตั้งเป็นโครงการ “พิพิธภัณฑ์ของจิ๋วสัญจร” สัญจรไปทั่วประเทศ

ภาพจากเวปไซค์ http://www.talkingmachine.org/siamflag/23oct2007.html
ซ้าย : อ.ดรุณี นาคคง  ขวา : คุณปิยะนุช  นาคคง

ปัจจุบันของจิ๋วเป็นที่ต้องการของตลาดอย่างมากในตลาดทั้งในประเทศและต่างประเทศ  มีเงินหมุนเวียนในระบบการค้าของจิ๋วกว่า 400 ล้านบาท งานประดิษฐ์ของจิ๋วมักจะได้เปรียบงานศิลปะอื่นๆ หลายแขนงเนื่องจาก ต้นทุนไม่สูง ใช้พื้นที่ในการทำน้อย ประกอบกับของจิ๋วสามารถเป็นธุรกิจสำหรับคนว่างงานหรืออยากใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ก็ได้

ร้านขายไก่ย่าง

ร้านขายส้มตำ

ร้านขายอาหารตามสั่ง

นวดแผนโบราณ

บังขายโรตี

ร้านขายของชำ ด้านหลังจะเห็นทีวีซึ่งสามารถเล่นได้จริง

ม้าหมุน ของเล่นยอดนิยมพบเจอได้ในงานวัดและตลาดนัด

เห็น "ของจิ๋ว" คิดถึง "พี่จิ๋ว หวานเจี๊ยบ" เน๊อะ......เอ๊ะ! เกี่ยวกันมั๊ยเนี่ย...อุอุ

ข้อมูล จาก http://www4.sac.or.th/