วันจันทร์ ที่ 28 เมษายน 2551
เรื่องราวน่าจะเป็นนวนิยายชั้นดี แต่นี่ คือเรื่องจริง
Posted by
สิริโสภณ
,
ผู้อ่าน : 105
, 12:19:28 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวี
พิมพ์หน้านี้
|
ผมพบเธอเมื่อปีที่แล้วครับ ในฐานะครูที่ปรึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ผมมีนักเรียนที่ต้องรับผิดชอบประมาณ 50 คน หลายๆคนเป็นลูกเศรษฐี บางคนเป็นลูกข้าราชการ ลูกพ่อค้าก็มี บางคนพ่อแม่หาเช้ากินค่ำ ผมสัมภาษณ์และค่อยๆทำความรู้จักเขาและเธอเหล่านั้น ภาคเรียนแรกผมก็รู้จักทุกคนเธออยู่ อพาตเมนท์ครับ ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร น่าจะพอมีพอกิน ครอบครัวชนชั้นกลาง อยู่กับลุง อายุ 80 ปี ไม่มีพ่อแม่หรือมีครับ แต่เหมือนไม่มีเ....
|
วันเสาร์ ที่ 26 เมษายน 2551
บึงเหงา เงาไม้ แลคนเดินทาง
Posted by
สิริโสภณ
,
ผู้อ่าน : 46
, 16:39:12 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวี
พิมพ์หน้านี้
|
เหมือนแน่วนิ่งดิ่งด่ำงำสงบ โอ้บึงเหงาเซาซบฤาไฉนเรียบเรื่อยเอื่อยรินถวิลใด รับร่างใบไม้อนาทร คนเดินทางคว้างเขวมาเซซบ ณ มุมหนึ่งซึ่งสงบกว่าเก่าก่อนวังเวงเคว้งคว้างในทางจร เร่ร่อนเหนื่อยนักนั่งพักพิง จึงเห็นที่ใจไม่เคยเห็น น่านน้ำฉ่ำเย็นใช่หยุดนิ่งพลิ้วลมพรมร่างให้พร่างพริ้ง เงาตาลไหวติงในเงาน้ำ พร....
|
วันอังคาร ที่ 22 เมษายน 2551
หรือจะรอกฎแห่งกรรม
Posted by
สิริโสภณ
,
ผู้อ่าน : 74
, 09:13:24 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวี
พิมพ์หน้านี้
|
๏ หรือจะรอกฎแห่งกรรม มาตอกย้ำให้ปรากฏทุรยุทุรยศ เกิดและนำด้วยน้ำมือ ๏ อดสูผู้อสัตย์ อำนาจรัฐอนาถถือคน เห็นเป็นกระบือ รื้อบัญญัติกติกา ๏ ชี้ผิดว่าคิดชอบ ระบอบเห็นเป็นปัญหา เทิดโจรเยี่ยงราชา ....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 10 เมษายน 2551
ขวัญข้าว ชาวนา
Posted by
สิริโสภณ
,
ผู้อ่าน : 82
, 15:13:33 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวี
พิมพ์หน้านี้
|
โอ้ขวัญเอยขวัญข้าวชาวนาหน้าใสจริงไหมหนอแม่โพสพพบทุกข์ยากลำบากพอ จากนี้ ขอปลอบขวัญข้าว แลชาวนานับแต่นี้ที่ท้องนาปานว่าสวรรค์ เลี้ยงดูทุกชีวันทั่วผืนหล้าลูกหลานเหลนที่ไปลับจะกลับมา คราดไถที่ร้างราจะคืนรอยทุ่งนาแดนนี้คือสีทอง เนืองนองข้าวกล้าปูปลาหอยปู่ย่าตายายที่หมายคอย ....
|
วันอังคาร ที่ 8 เมษายน 2551
ลับแลนคร ตอนที่ ๓ อันตราย
Posted by
สิริโสภณ
,
ผู้อ่าน : 60
, 15:19:33 น.
| หมวดหมู่ :
นวนิยาย ลับแลนคร
พิมพ์หน้านี้
|
เร็วเข้า หยุดเธอไว้อย่าทำร้ายเธอทุกคน ตามไปป่าแตกสะเทือนด้วยเสียงตะโกนโหวกเหวก ลั่นเกราะเคาะไม้ กระรอกกระแตร้องเสียง แท็ก ๆ มาจากคาคบไม้ แล้ววิ่งไต่พุ่มยางสูงลิบขึ้นไปทั้งฝูง นกป่าโผบินจากพุ่มไม้อย่างตื่นตระหนก ไม้เล็กถูกเหยียบย่ำแหวกเป็นทาง บ้างฟันเปิดทางเพื่อให้วิ่งไล่ค้นหาได้สะดวก แต่ เธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ไปทางโน้น ตามไปทางกระท่อมโน้นตาม หยุดตามใครผู้หญิงกลิ่นหอมใ....
|