หญิงสาวประหลาด

       หุบเขาสูงทะมึนโอบล้อมเป็นปราการกั้นหมู่บ้านเล็กๆไว้จากโลกภายนอก  หมู่บ้านนี้จึงเงียบสงบและเกือบจะแยกออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง  ผืนนาเขียวชอุ่ม ฝูงวัวควายนอนเคี้ยวเอื้องเหมือนไม่มีทุกข์ร้อนใดๆ กระท่อมหลังเล็กเรียงรายอยู่เชิงเนินเลี่ยไล่ระดับสูงต่ำหลั่นลดลงมา  หมอกยามเช้าอ้อยอิ่งยอดหญ้าและกิ่งใบไม้  น้ำค้างแววใสพร่างล้อแสงแรกแห่งตะวัน

       ทุกคนในหมู่บ้านต้องตื่นเช้ากว่าเมื่อวานและวันอื่นที่ผ่านมา  ทุกคนมารวมกันที่บ้านหลังแรกปากทางเข้าออกหมู่บ้าน พร้อมด้วยความสงสัยในความเป็นมาของหญิงสาวคนล่าสุดที่เข้ามาในหมู่บ้าน  หน้าตาเธอมอมแมม เสื้อผ้าที่แปลกประหลาดและขาดวิ่น  แต่นั่นไม่แปลกประหลาดไปกว่าหน้าตาและผิวพรรณของเธอ  และรวมทั้งกลิ่นหอมประหลาด

         ผิวขาวซีดอมชมพูนวลเนียนยิ่งกว่าหญิงใดในหมู่บ้าน  หน้ากลมรูปไข่  คิ้วหนาดำสนิท ผมยาวนั่นดำราวถ่านไม้ ลำคอยาวรับกับไหล่ผึ่งผาย  กรอบดวงตาโตและรับรูปกับรูปโครงหน้า  ปากอิ่มบางซีดชมพูจางๆนั้นขยับเผยออกให้เห็นไรฟันขาวเรียบสนิท

“ฉันเห็นเธอนอนสลบอยู่ตรงนั้น  พยายามเรียกอยู่หลายครั้ง ก่อนที่จะเรียกพวกเรามา”

“เธอเป็นใคร ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนเลย”

“หน้าตาแปลก”

“สวยมาก”

“มีกลิ่นหอมด้วย”

“หอมประหลาด  คล้ายดอกกระดังงา”

...........................

“เธอจะตายไหม”

“ถามหมอดูสิ”

ทุกคนในหมู่บ้านนี้จึงตื่นขึ้นเช้ากว่าทุกๆวัน แสงแดดไม่อ้อยอิ่งเหมือนวันก่อนๆ  พอๆกับสายหมอกและน้ำค้างที่ดูเหมือนอยากจากลายอดหญ้าอย่างรวดเร็ว  ทุกคนในหมู่บ้านพร้อมที่จะรู้จักเธอ  หลายร้อยคำถามจากดวงตานับหลายสิบคู่  ขณะที่เปลือกตาของเจ้าของเรื่องราวที่ทุกคนกำลังรอคอยด้วยความอยากรู้ค่อยๆกระพริบและขยับเขยื้อน  ทุกคนพร้อมแล้วกับการฟื้นขึ้นของเธอ

แคร่ไม้ไผ่เตี้ยต่ำที่ก่อนหน้านั้นดูเหมือนจะเล็กลงๆ หลังจากรอคอยอยู่นาน  หลายคนออกไปเดินเตร่ข้างนอกกระท่อม  เด็กๆค่อยทยอยออกไปรวมกลุ่มเล่นกันอยู่ด้านนอกกระท่อม  นานครั้งจึงจะหันกลับมาดูที่กระท่อมสักครั้ง

ลมเช้าบัดใบไม้พลิ้วร่วงหล่น กรีดกราวใบใผ่หลังกระท่อมและใบมะพร้าวโบกโบยยอดเหมือนใครโบกมือทักทายอยู่หยอยๆ ใบไม้สองสามใบร่วงหล่นลงมาบนแคร่ไม้ไผ่ใกล้หญิงสาวที่นอนสลบไสลอยู่

ผู้เฒ่านั่งพึมพำท่องบ่นคาถาเป็นบทสวดพึมพำ ดังบ้างเบาบ้าง  และเป่าพรวดลงบนศีรษะร่างในแพรพรรณแปลกตาและบนผมดำทรงแปลกกระเซอะกระเซิง ลมหายใจเธอยังสม่ำแสมอและดูเหมือนจะค่อยๆแรงขึ้นๆ หน้าซีดขาวค่อยมีเลือดฝาด จากขาวซีดค่อยเปลี่ยนเป็นชมพูน้อยๆ แขนขาคล้ายๆจะมีแรงยกขึ้นและพยายามรวบรวมกำลัง ทั้งศีรษะเหมือนจะผงกขึ้น แล้วก็ทรุดวางลงบนหมอนมอซอ ปากสวยได้รูปขมุบขมิบคล้ายจะเอ่ยถ้อยคำออกมา เปลือกตาเผยอ และดวงตาเหม่อลอยค่อยกลอกกลิ้งไปมาช้าๆ แล้วกลับปิดลงอีกครั้ง ท่ามกลางความระทึกใจของทุกคนที่กำลังเฝ้ามอง

“พอมีหวังไหม  พ่อหมอ”

“อ่อนเพลีย ไข้ป่า แต่กินยานี่อีกสักสองสามวันก็เดินปร๋อ”

“ใครพบเธอเป็นคนแรก”

....... 

“มีเสียงร้องให้ช่วย ฉันกับเมียก็เลยออกมาดู”

“ทีแรกไม่สลบหรอก แกกวักมือเรียกฉันด้วย”

“แล้วเธอว่ายังไง”

“ยังไม่ได้พูดซักคำ”

“ฉันจะเข้ามาพยุง แต่เธอล้มลงและสลบไปซะก่อน”

“ฉันพบไอ้นี่ในมือเธอ กำไว้แน่น”

ชายหนุ่มรวมผ้าคาดเอวเข้าที่แล้วล้วงวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากชายพก ยื่นออกมาให้ทุกคนเห็น

มันเป็นกระบอกไม้สีดำคร่ำ ขนาดเท่าๆกับข้อมือเด็กเล็กๆ ยาวราวๆไม่เกินคืบ มีรอยกระดำกระด่างคล้ายกับระบายสีหรือย้อมสีจางๆ ลวดลายคล้ายๆสัตว์ชนิดใดชนิดหนึ่ง  ตรงกลางมียางสีดำพอกไว้จนนูนขึ้นเล็กน้อย แต่หากไม่สังเกตก็อาจเห็นว่าเป็นเนื้อเดียวกัน

แสงตะวันส่องลอดข่ายใบไม้และร่องรูหลังคาใบไม้เข้ามา วางจุดดวงสีขาวลงบนแคร่ไม้และดวงหน้าของหญิงสาว แคร่ไม้ไผ่ไม่แออัดนักเพราะมีแค่ สองคนที่นั่งอยู่บนนั้น และเธอที่นอนนิ่งอยู่ หลายคนแยกย้ายกันไปนอกกระท่อม  บางคนกลับไปแล้ว

“ส่งมาให้ข้า”

ทุกคนหันกลับไปมองวัตถุนั่น  ทุกดวงตาไม่กระพริบ  ผู้เฒ่าสั่นกล่องนั่นเบาๆ มีเสียงคล้ายวัตถุกระทบกับกระบอกไม้  กลิ่นหอมดอกพิกุลประหลาดรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

ไม่มีแม้สักคนที่จะละสายตาจากกระบอกไม้นั้น  แม้แต่คนที่นั่งอยู่ใกล้เธอที่สุด

“ข้าจะเปิดดู”

พ่อเฒ่าดึงมีดซุยออกมาจากชายพก  ค่อยๆปาดเอายางไม้สีดำสนิทรอบๆกระบอก

ไม้ออก

หากใครเหลือบไปมองร่างหญิงสาว  ขณะนี้เธอเริ่มเคลื่อนไหว  และก่อนที่ใคร

จะคาดคิด  เธอก็ทะลึ่งพรวดขึ้น ทุกคนตะลึงไปชั่วขณะ

“ระวัง”

เสียงตะโกนของใครคนหนึ่งดังขึ้น

ทว่า ช้าไปเสียแล้ว