ผู้รอคอย      

“เจ้ายังยืนยันที่จะรับชายผู้นี้เป็นคู่ครองของเจ้ารึ”

“ใช่”

“แม้ว่าจะไม่รู้จักหัวนอนปลายตีนของมัน”

“เจ้าค่ะ”

“เจ้าจะไม่เสียใจภายหลัง”

“เจ้าค่ะ”

                  ..............

“เจ้าพี่สัญญากับข้าว่าจะยอมรับประเพณีของที่นี่ใช่ไหม”

“ข้าสัญญา”

เรือนใหญ่สงบเงียบ  มีแต่เสียงสวดมนต์ทำวัตรค่ำเท่านั้นที่ครอบคลุมทุกอณูของบรรยากาศ  สงัดและขรึมขลังเกินกว่าใครจะส่งเสียงทำลายความเข้มขลังนั้นได้  พุทธานุภาพครอบคลุมไปทั่วบริเวณนี้  ชวาลาวูบวับแลส่องกระจ่างวับแวม  ต้องพักตร์แห่งองค์พระสมณโคดมที่เปล่งพระฉวีเอิบอิ่มอยู่ตรงหน้า  ผ้าขาวสะอาดผืนสี่เหลี่ยมถูกวางไว้เบื้องหน้าชายหญิงมี่นั่งในท่าเทพบุตรเทพธิดา  มันเป็นกิจวัตรของทุกคนในหมู่บ้านแห่งนี้มานานแล้ว  นานพอๆกับการปลูกข้าวและข้าวโพดเป็นอาหารหลัก  นานพอกับการเลี้ยงไก่ กาเป็นเพียงเพื่อนเล่นลูกหลานที่ชวนกันวิ่งไล่ล้อเล่น  วัวควายเป็นเพียงแรงงานลากไถแปรเปลี่ยนผืนดินเพาะพันธุ์ธัญญาลงบนผืนดินอันอุดมศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้

“ข้าพอใจที่จะอยู่ที่นี่”

“นั่นไม่ใช่เจ้าแน่”

“นี่ล่ะตัวข้า”

“นั่นคือเจ้าในวันนี้  ไม่ใช่ข้า”              

“ข้ารู้จักเจ้าดีกว่าใคร”

“ข้ารู้จักตัวเองดี”

“ข้าจะจำไว้”

“อย่ามาหลอกหลอนข้าอีก”

“เจ้านั่นแหละ  หลอกตัวเอง”

เกือบห้าปีแล้วกระมังที่มีที่นั่นป็นบ้าน  สงบเงียบ เรียบง่าย ไม่มีภัยอันตรายใดๆ  ลูกน้อยสองคน เมียที่เป็นลูกสาวนายบ้านที่มั่นคงในอุดมคุณธรรม ตัดขาดไม่คบหากับหมู่คณะใด ดำรงชีวิตในเมืองที่เหมือนไม่มีอยู่ในโลก ไม่มีใครแก่งแย่ง  ไม่มีใครทะเลาะเบาะแว้ง ไม่มีใครเป็นเจ้าของทรัพย์สิทธิ์อันใด กิจวัตรอันเหมือนจะเป็นแค่สองวันในห้าปีนี่  วันที่ไม่ใช่วันพระ และวันที่เป็นวันพระ ที่นี่จึงแตกต่างกันแค่สองเท่านั้น

แม้ไม่มีพระสงฆ์  แต่ทุกคนดูเหมือนจะใช่  ทั้งชายและหญิง              

แล้วจะต้องการอะไรอีกเล่า  เจ้าโง่เอ๋ย

“เจ้าไม่อยากเห็นเดือนเห็นตะวัน”

“มันทำร้ายข้า ข้าไม่อยากเห็น”

“ไม่อยากพบหน้าลูกเมีย”

“ลูกเมียอยู่ที่นี่”

“แล้วที่โน่นล่ะ”

“โว้ย ไม่อยากคิด”

“ไอ้คนเห็นแก่ตัว”

“เออ  กูจะเห็นแก่ตัว”

“ก็จะเป็นคนดี”

“มึงนะหรือคนดี”

“ห้าปีควรพิสูจน์ได้ใช่ไหม”

“แล้วลูกเมียมึงที่โน่น”

“ไม่มีโว้ย”

“ดูแผลเป็นที่หน้าอกนั่น”

“กูไม่อยากจำ”

ดอกพิกุลใดจะหอมเย็นและติดตรึงถึงหัวใจเช่นนี้  เพราะกลิ่นดอกไม้ประหลาดนี่เองที่นำเขาเข้ามาที่นี่  ดูเหมือนโลกนี้จะตรึงเขาไว้  มีกลางวันและกลางคืนเพื่อบอกให้รู้ว่านี่ผ่านไปแล้วอีกวัน อีกคืน    เคลื่อนไปแต่คล้ายจะไม่เปลี่ยนแปลง

คนอื่นไม่หิว ไม่เหนื่อย ไม่หนาว ไม่ร้อนหรืออย่างไร ที่สำคัญที่สุดทุกคนพอใจในสิ่งที่มีอยู่และมีเป็นไป มีอะไรจะสงบเย็นกว่านี้อีกไหม

                เขานึกถึงการบวช  ย่างยี่สิบสองปีหลังเกณฑ์ทหาร เขาก็นุ่งห่มกาสาว์ บวชเรียนตามที่แม่และพ่อต้องการ เดือนสิบเอ็ดน้ำนองจึงลาสิกขาออกมา จากนั้นเขาก็ร่วมชีวิตกับนงเยาว์ ผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้น  และงานสวนที่ภาคภูมิใจ

                ไม่ใช่เพราะกลิ่นนี้ดอกหรือ  ที่หลอกล่อเหมือนแมลงที่หลงรสกลิ่นน้ำหวานและเกสรดอกไม้ และเธอไม่ใช่หรือที่พรากเขาไปจากนงเยาว์คนซื่อ และไม่ได้พบเจอกันอีกเลย  ไม่ว่าชาตินี้ หรือชาติหน้า

                เขาก้มลงมองเท้าตัวเอง  หนาและหนัก คล้ายหัวมันหรือกลอยอะไรสักอย่าง  นอกจากมันหนักหนาและเจ็บปวดทรมานนักแล้ว  ยังถ่วงไม่ให้ได้พบใครๆหลายคนอีก  กรรมหรือ ก็น่าจะใช่  ทั้งเขา นงเยาว์  และเธอ ก็น่าจะเป็นกรรมที่ทำให้ทั้งสามเกี่ยวข้องกัน นำไปสู่อีกหลายต่อหลายคน ไม่นับใบหน้าตนเองที่ไม่ได้ส่องดูกระจกเลยนับแต่เกิดเหตุ

กระท่อมร้างนี้เพียงที่เดียว  ที่ซ่อนเขาไว้จากใครทั้งโลก กลิ่นหอมที่เธอมี และต่างจากเขาตอนนี้   เหม็น  สกปรก ไม่พูดไม่จาสื่อความไม่ได้ ไอ้บ้า  ไอ้โง่ สารพัดไอ้  แล้วแต่ใครจะนิยาม  หากลึกๆก็น่าพอใจ  ที่ไม่มีใครเข้ามาพูดคุย ไม่มาซักถามว่าเขาคือใคร  เป็นอะไรไปหรือ บ้านอยู่ที่ไหน เหมือนกับตอนแรกที่หมู่บ้านนี้รับเขาไว้ในฐานะคนอาศัยที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า

                “เอ้า  วันนี้สายหน่อยนะ กินซะ”

                “เหม็นจริง  ไม่เหมือนผู้หญิงคนนั้น  ฮ้อม  หอม”

                “แน่ะ  ทำเหมือนอยากฟัง  วันนี้มีผู้หญิงเข้ามาในหมู่บ้านเรา มาเหมือนน้านั่นแหละ  แต่ตัวเขาหอม”

                “ไปล่ะ จะรู้เรื่องอะไร  พูดกับคนบ้า” 

                “เดี๋ยวก่อน”

                “อะไร”

                “เฮ้ย  ไอ้ใบ้พูดได้”

                “พูดถึงใคร”

                “อยากรู้หรือ  ทำไมไม่ไปดูเอาเอง”

“หอมหรือ”

“ใช่   คล้ายดอกกระดังงา”

“เป็นเธอหรือ มีอะไรเกิดขึ้น”