หากเห็นว่าเป็นไทย

“ผู้โอรสพระปิยมหาราช                              
ขอประกาศให้สดับรับรู้ไว้
ว่าแผ่นดินนี้บรรพบุรุษได้                                          
แลกไทด้วยเลือดเนื้อและชีวิต
มันผู้ใดไอ้อีที่บังอาจ                                       
ทำลายชาติ ศาสตร์กษัตริย์ด้วยทุรจิต
กระทำการผลาญเมืองอยู่เนืองนิตย์                             
หยุดคิด หยุดกระทำที่ต่ำทราม
ก่อนกูสั่งทหารผลาญโคตรมัน                                   
ให้หมดพันธุ์สูญสิ้นแผ่นดินสยาม
ตราบ ‘อาภากร’ ปรากฏนาม                                    
กูจะรักแผ่นดินสยามของกู 

   จงซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินถิ่นกำเนิด                               
ได้ชูเชิดให้ร่มเย็นดั่งเป็นอยู่
แผ่นดินนี้กล่อมเกลี้ยงได้เลี้ยงดู                                  
มิได้รู้อนาทรเดือดร้อนใด
กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์                                    
ทรงปกปักษ์แดนดินถิ่นกว้างใหญ่
พระดำรัสแก่ผองพี่น้องไทย                                        
ให้ทุกใจรู้รักสามัคคี” (1.

   อนิจจาทั้งประเทศสังเวชนัก                        
เห็นกงจักรเป็นดอกไม้หมายฝากผี
ให้พวกพาลผลาญรัฐทั้งปฐพี                                      
มันถือดีเอาอำนาจเข้าฟาดฟัน
เดือดร้อนเข็ญขุกทุกหย่อมหญ้า                                  
ปวงประชาแบ่งฝ่ายหมายห้ำหั่น
ขู่อาฆาตมาดร้ายหมายชีวัน                                        
เดือดร้อนโหมโรมรันดังฟอนไฟ
มีสิทธิเสรีนี่นะหรือ                                                     
ที่ยึดถืออำนาจว่าข้ายิ่งใหญ่
นี่นะหรือคือประชาธิปไตย                                         
อำนาจเงินซื้อได้ทุกชนชั้น 

   เมื่อเขาขายอำนาจจนขาดค่า                        
โน่นตาสีตาสาทั้งนั้น
เอาเงินซื้ออำนาจแล้วขาดกัน                                      
แบ่งปันกอบกินสิ้นทุกทาง
กระดูกไทยหม่นหมองต้องร้องไห้                             
ก็เสียทีมันไปทุกก้าวย่าง
พระดำรัส “อาภากร”กระฉ่อนวาง                              
ให้ทุกไทยตาสว่างอย่างเท่าทัน 

   กตัญญูต่อถิ่นผืนดินแม่                                
คือกตัญญูที่แท้อย่าแปรผัน
ผู้ใดบังอาจต้องฟาดฟัน                                              
อย่ายอม จงยีนยัน โดยมั่นคง
รักษาถิ่นแผ่นดินนี้ให้ดีเถิด                                         
บรรพบุรุษชูเชิดขึ้นสูงส่ง                   
กอบดินเราดูรู้ดำรง                                                     
ใครอย่าหลงซื้อขายให้ใครครอง

..........................................

(1. พระดำรัสในเสด็จกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์
ผู้เขียนแปลงเป็นความร้อยกรองโดยคงสาระสำคัญเดิมไว้