| ลูกพี่คนเขียนฝัน | ||
สมาชิก ฅนเขียนฝัน รุ่นแรก-แรกรุ่น |
||
|
View All |
||
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
พิมพ์หน้านี้
|
กา ก ข ค ง ข้อที่ถูก จะเป็นลูกที่รักแม่แน่ใช่ไหม ตอบได้ถูกทุกข้อปรนัย แม่ก็ได้ลูกรักนักเรียนดี อ่านเขียนคล่องท่องตำราพระคุณแม่ ลูกรู้แน่นึกทบทวนทั่วถ้วนถี่ ต้องยึดมั่นกตัญญูกตเวที พระคุณนี้ต้องนบนอบตอบแทนคุณ เสื้อขาวสวยขาวแท้แม่ซักให้ กระโปรงใส่สะอาดหอมหอมกลิ่นกรุ่น ผ้าเช็ดหน้าน่าถนอมหอมละมุน เสื้อกันหนาวให้เจ้าอุ่นแม่ให้มา รองเท้าแก้วแวววับน่าจับต้อง ไม่ให้หมองแม่ขัดทั้งจัดหา ทั้งเพชรพลอยสร้อยแหวนนาฬิกา แม่ไม่ยอมให้ลูกยาน้อยหน้าใคร ลูกพากเพียรเรียนวิชาทำหน้าที่ งานบ้านนี้มีแม่ดูแลให้ แม่ดูแลลูกสบายทั้งกายใจ ลูกเติบใหญ่จนวันนี้นี่ผลงาน เป็นลูกรักนักเรียนดีนี้ของแน่ แต่ที่แท้ลูกหญิงชายไร้แก่นสาร รู้แต่เรียนในตำราวิชาการ ได้เชี่ยวชาญแต่ ก ข ปรนัย ไม่ลึกซึ้งถึงแก่นสารเรื่องงานหนัก ไม่รู้จักใจเขาเอาใจใส่ รู้จักแต่ใจเบาเอาแต่ใจ เป็นผลให้แม่รู้ซึ้งเมื่อถึงคราว คราโผผินบินออกจากอกอุ่น เจ้าแรกรุ่นดรุณใสวัยหนุ่มสาว เอาแต่เฝ้าใฝ่ฝันบันไดดาว ทุกทุกก้าวข้ามหัวใครไม่รับรู้ เธอทะนงหลงวิชาว่ากล้าแกร่ง ด้วยลำแข้งก้าวถึงฝันอันสวยหรู ใช่มือใครใช่มือแม่ใช่มือครู ไม่มีใครเชิดชูสู่เส้นทาง ณ วันนี้กำลังขาเจ้ากล้าแกร่ง เจ้ารู้ไหมว่าลำแข้งใครที่สร้าง สองมือตีนปีนป่ายไม่วายวาง สักหนึ่งข้างที่เจ้าใช้ใครให้ฤา เจ้าเรียนรู้หนทางอย่างย่นย่อ อย่าง ก ข ปรนัย อย่างใสซื่อ ไม่ได้เรียนให้รู้สึกเหมือนฝึกปรือ แม่อาจถือว่าผิดพลั้งเมื่อยังเยาว์ แม่ผิดแล้วแก้วตาเพราะว่ารัก ก่อนหน้านี้แม่ผิดนักเพราะรักเจ้า ไม่ให้เรียนอัตนัยจึงใจเบา แม่จึงเศร้าเพียงลำพังนั่งเดียวดาย ลูกชายหญิงทิ้งไว้ไม่ธุระ ดังสวะลอยไปไร้จุดหมาย ได้กอดกกอกอุ่นพอกรุ่นอาย พอหนาวคลายกับลูกหมาเก็บมาเลี้ยง |