มีเรื่องราวมากมายที่อึดอัดและเจ็บปวดในหัวใจมากมายอยากระบายออกมา แต่ได้เพียงแต่ย้ำคิดวนไปเวียนมาอยู่เพียงลำพัง วันเวลาผ่านไปจากวันเป็นเดือน เลื่อนย้ายมาเป็นปีๆ จนวันนี้ความร้อนแรงและความเจ็บปวดมันยิ่งทวีมากขึ้น แม้เวลาผ่านเลยไปและยังมิอาจค้นหาเหตุแห่งความผิด ความชัดเจนของปัญหา... ไม่มีคำอธิบายหรือคำเรียกร้องใดๆ ผ่านเข้ามา ความรัก ความเข้าใจและเอื้ออาทรต่อกัน ที่เคยร่วมทุกข์ ร่วมสุข เสียงหัวเราะที่เคยส่งประสานในวันวาน ห่างหายออกไปทีละก้าว...จนกลายเป็นปัญหาที่ไร้คำอธิบาย มิอาจจ้องตาด้วยหัวใจแห่งรัก มีแต่ความหวาดระแวงซึ่งแอบมองกันไปมาระหว่างกัน...

ทุกครั้งคราวที่ทราบข่าวของความเจ็บปวดและสูญเสีย หัวใจเราก็เจ็บแปลบและเคืองแค้น ทำไมนะ..ถึงทำกันได้ ไม่รักไม่ว่าแต่อย่าทำร้ายชีวิตของใครต่อใครเลย เราขอร้อง... ก็เป็นคำขอร้องที่ไม่มีความหมาย เขาไม่รับรู้ แต่ถึงแม้เราเจ็บปวดทุกคราวที่รับรู้ เราให้อภัยนะ คิดว่าสักวันเขากลับใจหันกลับมามองและเห็นแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำตา เขาอาจสงสารและกลับมาบอกว่าเขาผิดไปแล้ว ขอโทษนะ และจะหยุดทำร้ายใครต่อใครอีกต่อไป เท่านี้ที่เราปรารถนา

ซึ่งเราคงฝันไปใช่ใหมเล่า...นานมากแล้วล่วงมาเกือบ 3 ปีที่เราต้องทนอยู่กับความหวาดกลัว หวาดระแวง และไม่รู้ว่าวันนี้ใครจะโชคร้ายกันบ้าง เราต้องกับความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำอีกไปอีกนานแค่ใหน ณ เวลานี้ความสูญเสียมันมากทวีจนเกินจะบรรยาย แม้ห่างไกลบ้านก็ไม่มีความสุขเพราะคอยหวาดกลัวเป็นห่วงคนที่อยู่โยงเฝ้าบ้าน บ้านเราจะโดนเผาไหมนะ ญาติพี่น้องออกจากบ้านไปต้องไม่กลับบ้านมืดค่ำนะ หลานเหลนออกไปเรียนหนังสือก็ต้องรีบเรียกเข้าบ้าน ทุกเวลาต้องไม่ขาดการติดต่อกันเนิ่นนานนัก ทุกๆวันต้องคอยมานั่งรับรู้ข่าวสาร วันนี้คนบ้านนี้ บ้านนั้นถูกยิงบาดเจ็บสาหัส คนบ้านนี้เสียชีวิตแล้ว โอ...พระเจ้าช่วยกล้วยทอด

เราอยากจะบอกว่าเราเจ็บปวดเหลือเกิน ไม่มีสักคนที่ช่วยฉุดเราให้พ้นจากสถานการณ์ที่เลวร้าย คนนั้น คนนี้สัญญากันเหลือเกินแต่สุดท้ายเราก็ถูกรุกรานและทำร้ายอย่างทารุณ รุนแรงขึ้นทุกที

อยากรู้จัง เรายังมีโอกาสยืนหยัดอยู่บนผืนดินบ้านเกิดอย่างภาคภูมิ และเชื่อมั่นได้อีกเมื่อไร เฮ้อ..ดินแดนที่เต็มไปด้วยเสียงปืน ดินระเบิดและเลือดเนือ้.