อาจจะสงสัยกันว่าเพื่อนที่ดิฉันคบหาสมาคมในmsn นั้นทำไมคุยๆแล้วถึงหายไป  จะมีเพื่อนที่คบกันนานจนป่านนี้ยังคุยกันอยู่บ้างไหม 

มีสิคะ  ทำไมจะไม่มี  เพื่อนที่คบกับดิฉันมายาวนานที่สุดคือเพื่อนที่คบกันมาประมาณ 6 ปีกว่าๆ  แถมยังเป็นเพื่อนต่างชาติ  ชาวปากีสถานอีกต่างหาก  (ดิฉันนี่ถูกโฉลกกับคนประเทศนี้จริงๆ ..ฮา)

เพื่อนคนนี้แม้ไม่ได้คุยกันถูกคอไปเสียทุกเรื่อง  แต่เรามีลักษณะนิสัยบางอย่างที่กินกันไม่ลงจริงๆ  จนทำให้เราคุยกันได้จวบจนทุกวันนี้  คือ เป็นคนกวน...เหมือนกัน...ฮา

ชื่อแซ่ถามมาอย่างดี ต่างคนต่างจำได้  แต่ไม่เรียก  กลับตั้งฉายาให้แทน

คุยกันทีไร จะต้องเกิดอาการคันมือจะต้องพิมพ์ข้อความเพื่อแขวะสักนิด กัดสักหน่อย (เป็นโรคจิตทั้งคู่.....ฮา)

คุยกันตั้งแต่เพื่อนมีคู่หมั้นคาดว่าจะแต่งงานในไม่ช้า

เพื่อนอกหักรักคุด

เพื่อนพบสาวคนใหม่  แต่ก็เลิกกันไป

จนเพื่อนมาโสดอีกครั้ง

ส่วนดิฉันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สถานภาพยังคงเดิม ฮ่าๆ

ช่วงระหว่างที่เกิดมรสุมในชีวิตรัก  ดิฉันก็ทั้งขู่ทั้งปลอบ ก็พ่อคนนี้เขาช้ำรักถึงขนาดอยากฆ่าตัวตาย มาบ่นให้ฟังแบบหมดอาลัยตายอยาก   ก็ต้องช่วยๆกันไป

สรุปคือเขายังมีชีวิตอยู่ค่ะ J

การรักษาความสัมพันธ์นั้นไม่ยากเลย 

ก็แค่ปฏิบัติกับเพื่อนออนไลน์เหมือนเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้นเอง

เพื่อนย่อมอยากได้รับความเอาใจใส่ ความห่วงใย  ถึงแม้เราจะอยู่ไกลกัน 

แต่ความรู้สึกนั้นสามารถส่งถึงกันได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ว่าคนคนหนึ่งจะทำให้อีกคนรู้สึกดีถึงเพียงนี้ ด้วยการส่งข้อความผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์!

มันเป็นสายใยที่แปลกประหลาด  แต่ดิฉันก็เชื่อว่านั่นไม่ใช่สิ่งลวงตาอย่างแน่นอน

เราไม่ได้เป็นเพียงคนรู้จัก   แต่เราคือเพื่อนกัน

มิตรภาพได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆ!