.

.

ฉันมันคนโง่...

ไม่ได้เรียนจบโก้หรู

ร่ำเรียนเขียนอ่านกับครู

สรรพสิ่งควรรู้ครูจาร

ฉันเป็นนักเรียนธรรมดา

อ่านภาษาอังกฤษโก้มหาศาล

อาจไม่แตกฉานอย่างนักวิชาการ

กระท่อนกระแท่นแต่อ่านอย่างตั้งใจ

.

.

.

.

ฉันเป็นคนโง่

ไม่เคยอวดโวยิ่งใหญ่

แต่เมื่ออ่านสิ่งท่านพูดไป

หัวใจปวดแปลบแทบร้าว

ฉันมันคนโง่

แต่สมองไม่กลวงโบ๋ว่างเปล่า

รู้คิดสิ่งผิดถูกเรื่องราว

รู้คราว รู้ควร  รู้คำ

.

.

.

.

ฉันมันคนโง่

ไม่มีตำแหน่งใหญ่โตงามขำ

เป็นคนธรรมดา..ใจมิดำ

ไม่ทำเรื่องราวร้ายแรง

ฉันมันคนเดินดิน

ไม่กล่าวคำดูหมิ่นกำแหง

เพียงเพราะคนโปรยทานแรง

รู้แหล่ง...รู้คนควรคบ

.

.

.

.

ฉันมันคนโง่

ไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โตเพราะประจบ

ไม่เคยทำร้ายเลวรบ

ไม่เคยคบมารกินเมือง

ฉันเป็นคนธรรมดานัก

จงรักภักดีกษัตริย์ลือเลื่อง

ใช่เพราะเป็นเทพครองเมือง

พระองค์เปรื่องทรงธรรมทรงพลี

.

.

.

.