เก็บกินมิอิ่มท้อง  ไทยทน

งาบงบงุ่นงุนงน    เงียบเหงา

ดินแดนด้าวด่าวดน  แดดับ

นักกินเมืองง้างง่าว  งุบเงียบ งงงง

กินแกลบกินดินมิได้ใช่ว่าชั่ว

กินหญ้ากินฟางอย่างวัวหรือก็ไม่

กินป่ากินเขาลำเนาไพร

กินซุงกินท่อนไม้ใบบัง 

กินปุ๋ยเคมีที่จำหน่าย

กินหยาดเหงื่อคนได้ไม่อายหลัง

กินแรงกินเลือดเนื้อช่างน่าชัง

กินเนื้อกินหนังเหลือกระดูกรอง 

กินแนบกินเนียนเวียนวะว่าย

กินตั้งแต่ออกนโยบายไม่เป็นสอง

กินตั้งแต่ออกไข่มานั่งจอง

กินทั้งผองพงศ์เผ่าเข้ามากิน 

กินทรัพยากรชาติฟาดจนเกลี้ยง

กินเมืองซื้อเสียงบรรลัยสิ้น

กินตรงไหนคายตรงนั้นซากพังภินท์

กินแล้วกินไร้รู้อิ่มน่าละอาย 

ประเทศสร้างจากดิน   แดนด้าว

ประเทศแยกแตกร้าว   ราวริ่ง

ประเทศไทยแกร่งกร้าว  ธรนินทร์

ประเทศมารผลาญชิง   ทิ้งเมือง

สร้างประเทศจากเลือดเนื้อเพื่อรวมชาติ

ให้เลือดสยามพิลาสรุ่งสมัย

จากสยามเมื่อเปลี่ยนเป็น ชาติไทย

ก็เพื่อสร้างอารยใหม่รุ่งเรือง 

อารยอารยามาครองครอบ

เป็นเพื่องกรอบจากฝรั่งไม่คลั่งเหลือง

อยากจะมีที่ยืนลือเลื่อง

ปลุกทั้งเมืองมาสร้างวัฒนธรรม  

ประชาธิปไตย...

สินค้านำเข้าใหม่ค่าเลิศล้ำ

ประชาชนไม่รู้จักตรากตรำ

ใครจะนำประชาธิปไตยก็ไม่รู้ 

ไม่รู้จักทำอย่างไรเรียกสิทธิ

ถือคติทำอย่างไรไม่งามรู้

ประชาชนเป็นเทวดาช่างตราตรู

แต่เป็นอยู่เพียงหนึ่งวันเท่านั้นเพียง 

ก่อนเลือกตั้งนักการเมืองเข้ากรานกราบ

เที่ยววิ่งราบโลดแล่นเข้าขอเสียง

ไหว้มันดะอายุละไม่ลดเรียง

ขอเพียงเรียงไปกาให้ได้เป็นพอ 

พอได้เป็นรัฐบาลเข้าผลาญชาติ

วิปลาสอำนาจคับฟ้าหนอ

เคยกราบคนจนมือตะคริวรอ

เป็นสอสอ คนต้องกราบราบลงดิน 

มีตำแหน่งใหญ่โตโก้หร่าน

คนชาวบ้านต้องนอบน้อมพร้อมทั้งสิ้น

ไร้วี่แววคนไหว้เดิมที่เคยชิน

เหมือนดังยินว่าคางคกมันขึ้นวอ 

ประชาชนประชาธิปไตยไม่ลงราก

ยังเตาะแตะแหะหะมิโตหนอ

ประชาชนส่วนใหญ่ไม่รู้พอ

ได้แต่รอแล้วรอเล่าเฝ้าห่วงคิด 

การศึกษาหลงทางไปอย่างแรก

ศีลธรรมเหลวแหลกแทบไม่ติด

ไม่เห็นทางสอนคนให้พ้นพิษ

ทุจริตจึงลวงคนจนป่นไป 

นักการเมืองโกงประเทศเรียกใบเสร็จ

มันหมกเม็ดใบเสร็จหาที่ไหน

เขียนบนกระดาษชำระชะล้างไกล

เขียนบนมือสงสัยไม่มีเจอ 

อาชีพฮิตหาเงินง่ายเหมือนเปิดก๊อก

เงินไหลออกจ๊อก จ๊อก ไม่มีเผลอ

เซ็นชื่อเงินก็มาเหมือนละเมอ

หลับยังเพ้อรับเงินเพลินอัตตา 

เบี้ยประชุม ค่าเดินทาง ค่าใช้จ่าย

เบิกกันง่ายเงินดีไม่ต้องหา

ไปเมืองนอกฟรี ๆ ทุกพารา

จะคอยหาอาชีพดีนี้ที่ใด 

ได้เป็นรัฐมนตรีมียศศักดิ์

 พอสักพอบ้านใหญ่น่าใจหาย

รถคันโก้ หมาฝรั่งนั่งเรียงราย

โอ้นี่ฝันหรือไร..คงใช่เลย 

โกงมาร้อย..แจกบาทหนึ่งคนอึงอื้อ

น่านับถือแม้โกงหน้าเฉยเฉย

กราบกันจนคอเคล็ดเคล็ดคอเคย

ไม่มีเอ่ยคำใดระคายคาง 

ประชาธิปไตยเอ๋ย..น้ำตาตก

เพราะพวกสัตว์นรกและผีสาง

มันกระทำชำเรากันทุกทาง

รอวันที่ฟ้ากระจ่าง...เหมือนอย่างรอ

.

.

.