I never think of the future - it comes soon enough. :- Albert Einstein

วันนี้วิ่งดีครับ ในวันหยุดวันแรงงาน เมื่อไม่ได้ใช้แรงตามปรกติ เลยต้องออกแรงซะหน่อย... ผมตื่นตามเวลา ใส่ชุดวิ่งแล้วก็วิ่งไปเรื่อยๆ น่าแปลกนะครับที่ระหว่างวิ่ง มีความคิดต่างๆ วิ่งผ่านเข้ามาในสมองมากมาย ทั้งเรื่องในอดีต ปัจจุบัน และเรื่องที่จะต้องทำ มากมายไปหมด รวมทั้งความรู้สึกระหว่างวิ่ง เช่นที่ขา ที่แขน ที่หน้าอก เสียงหัวใจ เสียงหายใจ แต่พอมานั่งนึกจริงๆ หลังวิ่งเสร็จ จะนึกไม่ออกเรียบเรียงไม่ถูกว่าระหว่างวิ่งคิดอะไรไปแล้วได้บ้าง  

จิตของคนนี่เป็นสิ่งแปลกนะครับ ถ้าปล่อยจิตให้ล่องลอยไปเรื่อยๆ จิตใจก็จะไม่อยู่กับเนื้อตัว เผลอไปจิตก็วุ่นไปคิดเรื่องโน้นนี้เต็มไปหมด ถ้าไม่พยายามกำหนดจิตให้อยู่จดจ่อกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งก็มักจะทำได้ไม่นาน การฝึกจิตนี่เป็นเรื่องยากจริงๆ

การฝึกวิ่งสำหรับผมก็เป็นการฝึกจิตไปในตัว ให้จดจ่อกับสิ่งที่ทำ (ปรกติจะลอยไปมา.. :) เพราะการวิ่งนั้นไม่เหมือนกับการออกกำลังกายอย่างอื่น มีลูกเล่นไม่มาก วิ่งท่าเดิมๆ พลิกแพลงไม่ได้มาก ใช้แต่กล้ามเนื้อส่วนเดิมๆ สถานที่ซ้ำๆ ใส่ชุดเหมือนๆ กันทุกวัน ยิ่งผมไม่เห็นว่าต้องวิ่งเพื่อเข้าแข่งขันกับใครเป็นสิ่งสำคัญ ยิ่งทำให้ต้องจดจ่อกับการวิ่งมากขึ้น ไม่เช่นนั้นก็คงเบื่อไปโดยเร็ว แต่สิ่งหนึ่งที่การวิ่งให้กับตัวเองได้คือทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น ผมรู้สึกแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายส่วนต่างๆ แข็งแรงขึ้น เหนื่อยช้าลง อยากรู้สึกเหนื่อยน้อยลง ก็ต้องแลกด้วยความเหนื่อยมากๆ แปลกนะดีครับ จุดหมายในระยะสั้นของผมตอนนี้คือการวิ่งให้ได้ซักห้ากิโล ก็พอแล้วครับ

สภาพอากาศ: มีควันเล็กน้อยลอยมาจากข้างนอกหมู่บ้าน เสียอารมณ์เล็กน้อย

สิ่งแวดล้อม: รถไม่เยอะเหมือนเดิม เห็นแต่คนกลุ่มเดิมๆ ที่ผ่านไปมา

อารมณ์ ความรู้สึก: คึกคักดี

ระยะเวลา:  30 กว่านาที

หัวใจ: 135 ครั้งต่อนาที

อยากจะบอก: “วิ่งทำง่าย แต่การวิ่งให้สม่ำเสมอทำไม่ง่าย แต่ท้าทาย”