วันนี้ตื่นแต่เช้าเชียว แต่กว่าจะเริ่มวิ่งได้ก็ประมาณเจ็ดโมงเช้า มัวแต่ทำเรื่องกระจุ๊กกระจิ๊ก และนอนรอลูกตื่น เมื่อไม่ยอมตื่น พ่อก็ขอไปวิ่งก่อนแล้วกันนะจ๊ะ

การวิ่งสิบนาทีแรกช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน ก้าวขาแทบไม่ออก อาจเป็นไปได้ที่วอร์มอัพน้อยไปหน่อย แสงแดดเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่โชคดีที่การวิ่งในหมู่บ้านทำให้ร้อนน้อยลง เพราะยังมีร่มเงาจากต้นไม้ และเพราะพระอาทิตย์ยังขึ้นไม่สูงมากนัก รวมทั้งทางวิ่งบางส่วนอยู่ข้างกำแพงสูง ทำให้ร่มของกำแพงยังบังหัวเราได้อยู่ เลยวิ่งซะชิดกำแพงเลย

การได้หยุดวิ่งบ้างในบางวัน บางทีหลายวัน ทำให้แม้จะก้าวขาไม่ค่อยออกช่วงแรก แต่ก็ทำให้ช่วงต่อไปวิ่งได้ลื่นไหลดี ผมวิ่งไปเรื่อยๆ หายใจเป็นจังหวะ เข้า เข้า ออก ออก (ต้องเบิ้ลนะ จะได้ไม่มากไปน้อยไป...บางคนในเน็ตบอกมา) ตามจังหวะก้าวเท้า ทำไปเรื่อยๆ ซักพักก็จะลืมครับ ทำไปได้โดยไม่ฝืน เป็นระบบอัตโนมัติ

น่าแปลกที่ไม่สามารถจดจำเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในหัวระหว่างวิ่งได้เลย จิตใจล่องลอยเรื่อยไปจริงๆ เผลอแป๊บเดียว ผ่านครึ่งชั่วโมง และอีกพักก็ผ่านห้ากิโลเมตร เรียบร้อย...เย้ เย้

พอรู้ตัวว่าผ่านห้ากิโลเมตรเรียบร้อยก็หมดแรงทันที สงสัยต่อมขี้เกียจทำงานทันทีเหมือนกัน...

วันนี้พอแค่นี้ เก็บไว้ให้ตัวเองดีใจ...ห้ากิโลเมตรเนี่ย วิ่งครั้งสุดท้ายที่ได้เท่าๆ นี้ก็คงประมาณยี่สิบปีที่แล้ว สมัยเรียนกระมัง... ดีใจจังวุ้ย..

(ฝากเชียร์ทีแข่งโบว์ลิ่งทั้งหลายนะครับ เห็นคึกคักกันดี..อยากไปด้วยแต่ไม่รู้จักใครเลยจริงๆ)

สภาพอากาศ: ร้อน ชื้น แสงแดดสาดส่อง หลังจากมีฝนเป็นครั้งคราวมาหลายวัน เมฆลายเป็นริ้วๆ สวยจริง

สิ่งแวดล้อม: วันหยุดยาว รถในหมู่บ้านน้อยมาก สตรี เด็กและคนชรา ไม่ค่อยออกจากบ้านเลยเช้านี้ รถน้อยมากจริงๆ

อารมณ์ ความรู้สึก: คึกคัก วันนี้รู้สึกแข็งแรงจริงๆ  

ระยะทาง: ห้ากิโล (เย้ เย้)   

หัวใจ: 142 (สูงสุดที่ 161) ต่อนาที (ทำไมมันขึ้นๆ ลงๆ หว่า)

บอกตัวเอง: “แจ๋วมากน้อง” อย่าหยุดเชียว