“I don't look to jump over 7-foot bars: I look around for 1-foot bars that I can step over.” :- Warren Buffett

หายไปซะหลายวัน ช่วงนี้วุ่นจริงๆ มีหลายเรื่องเข้ามาทำให้ต้องคิด และทำครับ..

ยังวิ่งอยู่เหมือนเดิมครับ อาทิตย์ก่อนวิ่งได้สี่วัน สามวันแรกวันละห้ากิโลตามที่ตั้งใจ

มีเมื่อเสาร์ป่วยนิดหน่อย วิ่งได้แค่สองโล หวัดนี่ทำให้วิ่งไม่ค่อยออกเลยจริงๆ จมูกมันตันไปหมด เป็นเหมือนกับลูกเลย... สงสัยติด

การวิ่งนี่มันไม่มีอะไรเลยครับ เป็นเบสิคที่ทำได้แม้แต่เด็กหนึ่งขวบตั้งแต่เดินได้ก็วิ่งได้แล้ว การวิ่งไม่เร้าใจ ไม่ตื่นเต้น ไม่ต้องสู้กับใครแข่งกับใคร ไปเรื่อยๆ นะครับ ถ้าคาดหวังว่าจะได้อะไรจากการวิ่งมากๆ จะผิดหวัง เพราะซ้ำไปมา แม้จะทำให้แข็งแรงขึ้น แต่ก็ไม่ค่อยเร้าใจเลย...  

บางครั้งก็นั่งคิดนะครับ ว่าจริงๆ แล้ววิ่งสนุกตรงไหน ทำเพื่ออะไรกันแน่ เพื่อให้ร่างกายแข็งแรงอย่างเดียว หรือวิ่งเพราะตัวเองกำลังตีบตัน ยึดเอาการวิ่ง เพื่อเป็นกิจวัตร เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น ว่าได้ทำอะไรซะบ้าง..ทั้งๆ ที่มีเรื่องให้ทำอย่างอื่นตั้งเยอะ..

แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้การวิ่งเป็นเรื่องไม่ง่าย แม้ไม่ต้องแข่งกับใคร แต่ก็ต้องต่อสู้กับความคิดในใจตัวเอง ผมพบว่าตัวเองเป็นคนที่ชอบคิดแง่ลบบ่อยมาก ซึ่งการคิดในแง่ลบดังกล่าวก็จะส่งผลได้ในทันทีซะด้วย เข้าทำนองคิดเอง เออเอง เจ๊ง (ทุกข์)เอง ทำนองนั้น ตอนที่วิ่งครั้งก่อน ที่ได้ระยะทางน้อยมาก เพราะในใจนึกตั้งแต่ใส่รองเท้าแล้ว ว่า “เมื่อยจัง” “หายใจขัดๆ นะวันนี้” “เป็นหวัดไม่ควรวิ่งนะ” แม้ว่าอาการคัดจมูกจะหายไปตั้งแต่ห้านาทีแรกที่วิ่ง แต่ใจก็ยังไม่วายคิดว่า “วันนี้ไม่สนุกเลย” “ว้า กำลังจะหมดแรง” “แดดร้อน” ฯลฯ ล้วนแต่แง่ลบ ซักพักระบบทำลายตัวเองก็ทำงานครับ..หยุดซะเลย... ก็เลยวิ่งได้แค่นั้น..

อย่างไรก็ตามวันนี้วันจันทร์ เป็นวันแรกของอาทิตย์นี้ที่วิ่งครับ ตั้งใจไว้เหมือนเดิม สี่ครั้งต่ออาทิตย์ ครั้งละห้าโล ได้หยุดวันอาทิตย์ทำให้วันนี้คึกคักครับ วิ่งแบบมีแรงหน่อย แถมยังได้ไปวิ่งที่สวนหลวงอีกต่างหาก... รู้สึกดีจริงๆ ก่อนที่จะต้องออกต่างจังหวัดไปทำงานครับ...

เพิ่งอ่านหนังสือเล่มหนึ่งจบไปครับ ดีมาก ชื่อว่า The Non-Runner’s Marathon Trainer เกี่ยวกับวิธีการฝึกสำหรับคนที่ไม่ใช่นักวิ่ง ให้สามารถวิ่งมาราธอนได้ในสี่เดือน (แปลกเหลือเชื่อไหมครับ) แล้วจะมาเล่าให้ฟังนะครับ

ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมครับ...ขอให้มีความสุขตลอดอาทิตย์

สภาพอากาศ: ชื้น ไม่มีแดด อากาศครึ้มจากฝนที่ตกไปเมื่อคืน

สิ่งแวดล้อม: ทางวิ่งในสวนหลวงบางช่วงเปียกๆ คนเยอะเป็นปรกติ รำมวยจีนกันน่าสนุก ต้นไทรในสวนหลวงนี่สวยจริงๆครับ

อารมณ์ ความรู้สึก: วิ่งคนเดียวเปลี่ยวเอกา

ระยะทาง: ห้ากิโล  

หัวใจ: ประมาณ 135..ช่วงนี้หัวใจรวนเร ขึ้นลงเร็วมากระหว่างวิ่ง สงสัยต้องไปเช็คซะแล้ว...

อยากจะบอก: อยากวิ่งเสมอ ในเวลาที่ตีบตัน (ยืมคำพูดของคุณblogger once มาครับ)