พิมพ์หน้านี้
|
ประเทศอินเดียได้ชื่อว่าเป็นดินแดนแห่งความหลากหลายทางวัฒนธรรม มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานตั้งแต่อารยธรรมโมเฮนโร-ฮารับปปาในลุ่มแม่น้ำสินธุ หนึ่งในมรดกวัฒนธรรมอันเก่าแก่ของชาวอินเดีย ก็คือ นาฎยศิลป์ หรือการฟ้อนรำ นาฏยศิลป์อินเดียมีต้นกำเนิดมาจากเทวะผู้ยิ่งใหญ่ คือ พระศิวะ ตามตำนานกล่าวว่า เมื่อพระศิวะต้องการปราบอสูรชื่อ มูยะกะละ พระองค์ทรงใช้พระบาทขวาเหยียบหลังอสูรจนหลังหักแล้วฟ้อนรำ โดยมีฤาษีมาคอยจดบันทึกท่ารำของพระศิวะเอาไว้ จากการที่พระศิวะทรงฟ้อนรำเพื่อปราบอสูรนี้เอง ชาวอินเดียจึง นิยมสร้างพระศิวะในปางนาฏราช มหาวิหารที่มีรูปจำหลักพระศิวะฟ้อนรำที่มีชื่อเสียงที่สุดอยู่ที่ เมืองจิทัมพรัม ในอินเดียใต้ เพราะชาวอินเดียเชื่อว่าเมืองนี้เป็นเมืองที่พระศิวะลงมาแสดงการฟ้อนรำ ในโลกมนุษย์เป็นครั้งแรก คัมภีร์เกี่ยวกับการฟ้อนรำที่เก่าแก่นั้น เชื่อกันว่ารจนาขึ้นโดย ภารตะมุนี ชาวอินเดียเชื่อว่านักปราชญ์ผู้นี้ได้รับการประสิทธิ์ประสาทวิชามาจากพระศิวะ คัมภีร์ที่ท่านผู้นี้แต่งขึ้นมีชื่อว่า คัมภีร์ภารตะนาฏยศาสตร์ แต่หลักฐานโบราณคดีที่พบในอินเดียแสดงถึงประวัติอันยาวนานของนาฎยศิลป์อินเดีย ที่มีมาก่อนยุคพระเวท คือการพบตุ๊กตารูปสตรีฟ้อนรำทำด้วยสำริด ที่แหล่งโบราณคดีเมือง โมเฮนโจดาโรซึ่งมีอายุประมาณ 4,000 ปีมาแล้ว คราวหน้าจะขอมาบอกเล่าว่าคัมภีร์ภารตะนาฎยศาสตร์ ของท่านภารตะมุนี บรรจุความรู้แบบใดไว้ |
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||