ยังดีที่กฎหมายท่านยังเอื้อมมือเข้ามากำหนดให้นายจ้างที่ ให้ลูกจ้างออกจากงาน ต้องจ่ายเงินเป็นการตอบแทนให้แก่ลูกจ้างที่ทำงานมานานไม่น้อยกว่า 120 วัน ได้รับเงินค่าชดเชยจากการออกจากงาน 

เว้นเสียแต่ลูกจ้างถอดใจลาออกเสียเอง ก็เป็นเรื่องส่วนตัว ไม่พัวพันผูกภาระให้นายจ้างต้องมารับผิดชอบจ่ายค่าชดเชยให้

เจตนาของกฎหมายก็เพื่อจะให้ใช้เงินก้อนนี้ไปในระหว่างที่ยังหางานใหม่ไม่ได้ และที่ต้องตกงานไปก็ไม่ใช่ความต้องการของลูกจ้าง 

ส่วนบรรดาผู้ที่อยู่ไม่ได้ ต้องการย้ายงานหรืออยากทำตัวว่างสักระยะหนึ่ง ก็ต้องพึ่งตัวเอง กฎหมายจะไปกดดันนายจ้างให้จัดสรรเงินให้ไม่ได้ เพราะมันก็ออกจะโหดร้ายสำหรับเจ้านายเกินไปเหมือนกัน

ในระหว่างที่ยังทำงานอยู่ ก็มีกฎหมายมาดูแลสวัสดิการให้ในระบบที่เรียกว่าประกันสังคม 

จะคลอดลูก จะเจ็บป่วย หรือจะทำฟัน ประกันสังคมก็จ่ายให้ แต่กว่าจะมีสิทธิอย่างนั้นได้ก็ต้องจ่ายเงินสมทบกันเข้าไป ทั้งนายทั้งลูกน้อง

แต่ออกจากงานก็ไม่ได้ทำให้สิทธิในการประกันตน หมดไป เพราะเขายังมีเงินให้ ไม่ว่าจะลาออกเองหรือนายให้ออก นั่นคือการจ่ายเงินให้ในระหว่างว่างงาน

ถ้านายเลิกจ้างจะได้รับ เงินกรณีว่างงานถึง 50% ของค่าจ้างเป็นเวลาไม่เกิน 180 วันใน 1 ปีปฏิทิน แต่ถ้าลาออกไปเองก็ยังอุตส่าห์ได้เงินช่วยเหลือ แต่เขาให้เพียง 30% ของค่าจ้างเป็นเวลาไม่เกิน 90 วันใน 1 ปีปฏิทิน

ก่อนที่จะได้สิทธิ ตรงนี้ต้องมีขั้นตอนให้ปฏิบัติจึงจะจัดให้ นั่นคือต้องจ่ายเงินเข้ากองทุนประกันสังคมมาเป็นเวลา 15 เดือนแล้ว และเงินสมทบต้องจ่ายมาครบ 6 เดือนแล้วด้วย

แต่กฎหมายก็ส่งเสริมแต่ คนดี พวกที่ศาลให้ต้องรับโทษจำคุกจนต้องออกจากงาน หรือบรรดาที่นายจ้างไม่ต้องการเอาไว้ต้องให้ออกจากงานเพราะทุจริตต่อหน้าที่ หรือทำผิดกฎหมายอาญา หรือว่าขัดคำสั่ง ผิดกฎระเบียบของนายจ้าง แม้กระทั่งทิ้งงานไป 7 วันทำงานติดต่อกัน หรือทำให้นายจ้างต้องเสียหายเพราะความประมาทเลินเล่อ

พวกที่มีคุณสมบัติเหล่านี้ไม่มีสิทธิได้รับประโยชน์กรณีว่างงาน

อีกเรื่องที่สำคัญ อย่าคิดว่าสิทธิตรงนี้มีอยู่แล้ว จะใช้เมื่อไรก็ได้ กฎหมายกำหนดให้ต้องไปแจ้งหน่วยงานประกันสังคมทราบเสียก่อนว่า ตอนนี้ฉันตกงานเรียบร้อยแล้ว 

วิธีการนี้เขาเรียกว่า ขึ้นทะเบียนเป็น "ผู้ว่างงาน" โดยไปติดต่อกับกรมการจัดหางาน

ไม่ต้องมานั่งขวยอายทำใจให้หน้าหายบางค่อยเดินทางไปขึ้นทะเบียน เมื่อเขาจะให้ก็เพราะเขาเห็นใจว่าในระหว่างว่างงานมันไม่มีรายได้ จะมีเงินส่วนนี้จุนเจือให้ ถ้าเราปล่อยให้เวลาผ่านไปก็แสดงว่าไม่เดือดร้อนเรื่องเงินทองสักเท่าไร

เส้นตายที่ขีดเอาไว้ คือ ต้องไปขึ้นทะเบียนภายใน 30 วัน ไม่งั้นไม่ได้สิทธิที่เขาจัดไว้ให้ 

ปัญหาก็คือ คนส่วนใหญ่มักจะไม่เข้าใจว่าสิทธินั้นมีอยู่ แต่ใช้ไม่ได้จนกว่าจะดำเนินการตามที่กฎหมายบอกเอาไว้

เมื่อรู้และเข้าใจ วันใดที่ต้องกลายเป็นคนว่างงาน ก็ยังเป็นความว่างที่ไม่เดือดร้อนเกินไป

ข้อมูลจาก : นสพ.คมชัดลึก วันที่ 27 มีนาคม 2551