ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ข่าวคราวของ คุณ“กัณฑ์พิทักษ์” ได้รับความสนใจ ทั้งจากสื่อ ผู้ทำข่าวผู้บริโภคข่าว และสังคมโดยทั่วไป

แต่เท่าที่ติดตามมาตลอด ก็พบว่า เนื้อหาของข่าว มุ่งตอบสนอง ความอยากรู้ของผู้บริโภคแบบผิวเผิน ไม่ว่าจะเป็น ความอยากรู้ว่า ผู้กระทำและครอบครัวรู้สึกอย่างไร รู้สึกสำนึกบ้างหรือไม่ การดำเนินการตามกฎหมายจะเป็นอย่างไรต่อไปกับคุณ “กัณฑ์พิทักษ์”หรือ ตกลงว่า คุณ“กัณฑ์พิทักษ์” มีความผิดปกติทางจิตจริงหรือไม่

ดิฉันรู้สึกว่า "อิ่มเกินไป" กับปริมาณ  "สาร" ที่ สื่อพยายามจะสื่อ กับสังคม ในช่วงที่ผ่านมา...ถึงแม้จะพอเข้าใจว่า เมื่อข่าวยังอยู่ในกระแส ก็นำเสนอต่อไป จนกระทั่งพอกระแสความสนใจเริ่มลดลง จึงเริ่มมีการทำ สกู๊ปออกมา...

จากประสบการณ์ที่ได้ไปอยู่ต่างประเทศ ที่สื่อได้รับการยอมรับจากทั่วโลกว่ามีมารฐานวิชาชีพที่ดีมากประเทศหนึ่ง ดิฉันเชื่อว่า หากเกิดกรณีเช่นเดียวกันในประเทศนั้น...จะไม่มีการไปตามสัมภาษณ์ หรือติดตามความเคลื่อนไหวแค่เปลือกๆ (ใคร ทำอะไร ที่ไหน เมื่อไร อย่างไร) ติดต่อกันเป็นอาทิตย์...แต่มั่นใจว่าเขาจะนำเสนอเรื่องราวหรือสกู๊ปที่ให้ความรู้กับสังคม ในทันที โดยไปสัมภาษณ์เชิงลึก จากผู้รู้ในสาขาต่างที่เกี่ยวข้อง เพื่อนำมาวิเคราะห์ สังเคราะห์

ขอโทษทุกท่าน ที่ชวนคุยเรื่องซีเรียสไปหน่อย ... แต่ด้วยความอึดอัด รำคาญใจจึงอยากชวนให้ทุกท่าน ช่วยชี้แนะด้วย

ในฐานะผู้บริโภค และ คนธรรมดาที่ยังต้องอยู่ในสังคมประเทศไทยต่อไป

ประเด็นที่ดิฉันสนใจ ก็คือ

1) ดิฉันจะยังมีความปลอดภัยที่จะอยู่ในสังคมประเทศนี้หรือไม่ เพียงแค่ยืนบนฟุตบาทก็มีรถวิ่งขึ้นมาชน ... สื่อควรต้องมีบทบาทนำในการผลักดันให้ รัฐ lesson learned จากเหตุการณ์นี้...ควรมีการปรับปรุงระเบียบต่างๆ เพื่อให้เป็นหลักประกันความปลอดภัยกับคนในสังคม ในการที่สามารถดำเนินชีวิตได้อย่างปกติสุข มีสวัสดิภาพ

2) ในสังคมมีคนที่สามารถกระทำการเช่นนี้อยู่มากน้อยเพียงใด ... คนกลุ่มไหนบ้างที่มีความเสี่ยงที่จะสามารถแสดงออกทางอารมณ์ หรือ มีพฤติกรรมเยี่ยงนี้

3) คนอย่างคุณ “กัณฑ์พิทักษ์”เป็นเผลผลิต จากอะไร จากปัญหาครอบครัวใช่หรือไม่ สาเหตุที่แท้จริง หรือ ต้นเหตุที่แท้จริงคืออะไร... เพื่อให้สังคมได้เรียนรู้ และ มีโอกาสทบทวนว่า ตัวเองเคยหรือไม่ ที่มีส่วนผลักดันให้ (เด็ก)หรือคนใกล้ตัว ได้รับความกดดันหรือกระทบกระเทินทางจิตใจ ทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ จนอาจทำให้เขาเป็นผลผลิตที่ไม่พึงประสงค์ของสังคมเช่นนี้

4) เด็กที่เติบโตจากสถานการณ์หรือการอบรบ่มเพราะเลี้ยงดูอย่างไร จึงมีการแสดงออกทางอารมณ์อย่างนี้ได้

5) แนวทางในการที่จะปกป้องเด็ก จาก ความขัดแย้งของผู้ใหญ่ ทำอย่างไรให้เขามีชีวิตและมีพัฒนาการทั้ง IQ และ EQ อย่างคนปกติทั่วไป

6) หากคุณ“กัณฑ์พิทักษ์” มีความผิดปกติทางจิตจริง ก็ควรให้ความรู้เกี่ยวกับโรค และ วิธีการป้องกัน (เด็ก)คนปกติไม่ให้เขาเดินเข้าไปสู่ความผิดปกติถาวรอย่างนี้

ถึงสื่อคุณภาพทั้งหลาย...ดิฉันเรียกร้อง ขอ คุณภาพของงาน มากกว่า ปริมาณ...ค่ะ...คิดว่าคงเข้าใจว่า การถูกยัดเยียดให้บริโภค junk food ติดต่อกัน 1 สัปดาห์ มันน่าเบื่อขนาดไหน...ในทางกลับกัน ถ้าเลือกได้ ... ดิฉันต้องการอาหารที่มีคุณค่าครบถ้วน ในปริมาณที่พอเหมาะ (ไม่ต้องมากๆๆๆ)...ดิฉันจะได้มีเวลาไปทำอย่งอื่น เช่น เลือกทานผลไม้ หรือ ออกกำลังกาย หรือ ทำอย่างอื่นที่เป็นประโยชน์ต่อไป...ไม่อยากเสียเวลากับ Junk ค่ะ

โดย ดร.ส้ม, 09 ก.ค.2550