วันนี้ตอนเช้า เราขับรถไปทำงานตามปกติ ในใจก็นึกถึง ตารางงานประจำวัน

รถติดบ้าง วิ่งบ้าง เป็นจังหวะช้าบ้าง เร็วบ้าง... แต่ดูเหมือนว่า ต่างคนต่างคัน ต่างก็อยากถึงที่หมายให้เร็วที่สุด...เราเองมองผ่านกระจกหน้า ใจจดจ่อ รอไฟเขียว...

ฉับพลันนั้นเอง เราเห็นอะไรแวบๆ ปลิวจากแนวเส้นแบ่งกลางถนน ...ผ่านหน้ารถ คันก่อนหน้า 2-3 คัน...แล้วก็หายวับไป

คิดว่าตาฝาด หรือไม่ก็อาจเป็นใบไม้ ใบหมาก สีเหลือง ที่หล่นมาจากไหนๆ...รถคนนั้น แล่นผ่านใบไม้ ใบหมาก ไปอย่างเร็ว...เร็วจน ใบไม้ ปลิวไปปลิวมา ตามจังหวะลมเพลมพัดจากการที่มีรถวิ่งไปวิ่งมาขวักไขว่...

รถฉัน ค่อยเลื่อนจากจุดที่หยุดรอจังหวะไฟเขียว เคลื่อนผ่านไปตรงที่เห็นใบไม้ปลิว... ในใจ บอกให้มองหาใบไม้ หรือ จะให้แน่ใจว่า ตาฝาดไปหรือเปล่า... เรายังเห็นใบไม้ ใบหมากสีเหลือง ยัง ปลิวหมุนคว้างในอากาศ ระหว่างล้อ และ รถ หลายคัน... หมุน แกว่งกวัด....จนหล่นลงกับพื้น...เราตาฝาดจริงๆ และจิตใจเราก็ฝาดไปด้วย...ใบไม้ใบหมาก ที่ปลิดปลิว กลับเป็น เจ้าเหมียวลายทอง ตัวหนึ่ง...ปลิดปลิว...ล่องลอย...แกว่งกวัด ...เกร็งกรอด ๆ ๆ ... ก่อนนิ่งสนิทไป

ไม่มีคำพูด จุกที่คอ...

เราเจอ น้องหมา น้องแมว ต้องจบชีวิตบนถนน นับไม่ถ้วนก็จริง...แต่เราไม่เคยเห็นวินาทีของความเป็นความตาย...อย่างจังๆกับตาตัวเอง. อย่างเหตุการณ์เมื่อเช้านี้...ยอมรับว่า ช้อค เลย...มือเท้าเย็น หูอื้อ น้ำตาไหล ...

ได้แต่สวดมนต์แผ่เมตตา ... ขับรถไปทำงานต่อแบบระบบกึ่งอัตโนมัติ .... วันนี้หดหู่ใจทั้งวัน....พาลคิดไปหลายต่อหลายเรื่อง...ทั้งช่วงเวลาของความมีชีวิตและไร้ชีวิต  ชะตากรรม การเลือกที่จะเดินเพื่อที่จะไปจบชีวิต ความเร่งรีบของเราเพื่อดำเนินชีวิตบนโลก และความเร่งรีบของเพื่อนร่วมโลกเพื่อดำเนินชีวิตบนโลกใบเดียวกัน ต่างคนต่างวิถี...แต่ ต่าง กลับมีส่วนกำหนดชะตาชีวิต ของกันและกัน ... กรรม ของเรา อาจเป็น เฟืองจักรขับเคลื่อน วงล้อ ของกรรม ของ คนอื่น บางที่ บางเวลา...

ขออนุญาต ใช้พื้นที่ ตรงนี้ เขียนบอกเล่าเรื่องราว เศร้าๆ ของวันนี้ ... เผื่อจะคลายความหดหู่ลงไปได้บ้าง

ปล. ขีดเขียน ร้อยเรียง คำกลอน ที่กระท่อนแท่น ให้ เจ้าเหมียว ตัวนั้น (ทั้งที่เป็นสัตว์เลี้ยง ที่ตัวเองไม่ชอบเท่าไร)