...ประชามติ...ในฝัน...

...การรณรงค์เพื่อให้ประชาชนออกไป ลงประชามติ ในวันอาทิตย์ที่ 19 สิงหาคม นี้ กำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น ...แต่เป็นการป่าวประกาศ ตามหลักวิชาการ...ว่าให้พิจารณาจากเนื้อหาสาระของร่างฯ เป็นหลัก...แต่ประชาชนทั่วไป ก็คงเชื่อได้ลำบาก เพราะ ภาพมันชัดเจน ว่า เป็นการต่อสู้กัน ระหว่าง 2 ฝ่าย ที่มีเป้าหมาย...อยู่ที่การ “รับหรือไม่รับ ร่างรัฐธรรมนูญ 50”...ยิ่งการต้อสู้ยิ่งเข้มข้นมากเท่าไร...กลับ น่าจะยิ่งสร้างความลำบากใจ อึดอัดใจ ให้กับ...ประชาชนทั่วไปมากขึ้น...

 แม้ว่าส่วนตัว จะค่อนข้างมั่นใจ ใน 2 เรื่อง คือ 1) เสียงส่วนใหญ่จะ “รับ” แต่...ในขณะเดียวกัน 2) ก็มีความเชื่อว่า หากมีการเลือกตั้ง พปช.หรือกลุ่มอำนาจเก่า ก็คงจะชนะการเลือกตั้ง

 การจัดให้มีการลงประชามติ เป็นเสมือน “เวที” ที่รัฐและคมช. ร่วมกับจัดขึ้น...และแม้ว่า รัฐจะบอกว่า ผลสัมฤทธิ์ คือ “จำนวนประชาชนที่ออกมาใช้สิทธิ์” แต่ คงปฏิเสธ ไม่ได้ว่า ในความเป็นจริง “ผลสัมฤทธิ์ของ รัฐบาลและ คมช. คงไม่แตกต่างกัน”  

 ฝ่ายตรงข้ามเอง ก็ ใช้ นปก. เคลื่อนไหว เพื่อมุ่งหวัง ... ด้วยเหตุผลอื่น(ส่วนตัว) เป็นหลัก และก็หวังผลเรื่องการดึงกระแส ให้ความหวัง ผู้สนับสนุน พปช. ให้สามารถทำการเมืองต่อไป

 และ “เวที” เดียวกัน ก็ในเป็นสนาม วัด(มัด)ใจกลุ่มที่คิดจะสละเรือในตอนแรก...จนทำให้ต้องฝืนใจ(หรือไม่)กระโดดกลับลงเรืออีกครั้ง...ไม่งั้น จะมี คนใหม่ที่พร้อมจะเสนอตัว เขามาทำงานแทน...เพราะเช็กแล้ว ยังไงๆ “ความประทับใจในลีลาผลงานของเจ้าสำนักพลัดถิ่นที่ทำไว้ ก็ยังตรึงใจอยู่ ไม่รู้ลืม(เมื่อไร)"... คมช. เองก็ต้องทำงานหนักมากขึ้นไปอีก...ต้องทำงานทั้งใต้ดิน บนดิน เพื่อ “เดินหน้าขุดรากถอนโคน ทรท.เดิม"...ส่วนตัวแล้ว เชื่อว่า “การเมืองข้างล่างดุเดือดและซับซ้อน” กว่าบนดินหลายเท่านัก

 ปัญหาที่น่าคิดต่อ คือ แม้ศึกบนดิน คมช. อาจมีชัย แต่ ศึกใต้ดิน ยังลำบากใจ เพราะ “ยังเปลี่ยนแปลงความเชื่อ ความตรึงใจ ในผลงานของเจ้าสำนักพลัดถิ่น ที่ทำไว้ไม่ได้"...เรื่องนี้ "เป็นหนังเรื่องยาว" และ อาจจบที่ “การเลิกรบ” 

 เพราะ แท้จริง ในสังคมประเทศนี้ กำลังเกิดวิกฤติด้านสังคมวัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม การเมือง ปัญหาความยากจนเรื้อรัง ฯลฯ ใช่หรือไม่...เป็นวิกฤติที่มีมูลเหตุจาก ความเหลื่อมล้ำ ความไม่เป็นธรรม ระหว่าง “เมือง” และ “ชนบท” ... อันเป็นผลมากจากการใช้อำนาจรัฐอย่างไม่เป็นธรรม สะสมกันมา ทำให้ มีการประเมินคุณค่าที่ผิดเพี้ยนไป...แม้จะเชื่อว่าทางออกที่...ทุกฝ่ายน่าจะเห็นตรงกัน...ว่าจะช่วยแก้ปัญหาได้คือ คือ..."การเร่งกระจายอำนาจ และปฏิรูปการเมือง" ซึ่งเป็นภารกิจสำคัญที่ต้องเร่งทำ...หลังจากนี้ก็ตาม...แต่ส่วนตัวคิดว่า “ยังไม่ใช่คำตอบเดียวเบ็ดเสร็จ” เนื่องจาก ยังขาดกลไกเชื่อมโยงในแนวนอน (นอกเหนือจากแนวดิ่ง)...ที่จะช่วย สื่อสาร สร้างความเข้าใจ และการสร้างเครือข่ายการมีส่วนร่วมในภาคส่วนต่างๆของสังคม และยังขาดเครื่องมือทางด้านการบริหารและเศรษฐศาสตร์ ฯลฯ ในการช่วยให้เกิด... "การเยียวยา การชดเชย การฟื้นฟู ฯลฯ อย่างเป็นธรรม" ระหว่าง “เมือง” และ “ชนบท” อย่างแท้จริง

 หาก “ช่องว่าง รูโหว่” ตรงนี้ ยังไม่ได้รับการ “อุด” ก็ จะเป็น “ช่อง” ให้ “มารจำแลง” นำไปใช้เป็นเงื่อนไข ในการแสวงหาการสนับสนุน เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวและผลประโยชน์ทางการเมือง...และ นำมาสู่ “เสียงตอบรับ” จาก “ชนบท”และ “กลุ่มที่คิดว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมด้านต่างๆ” ต่อ “นโยบายประชานิยม” อย่างถล่มทลาย ...เนื่องจาก นโยบายดังกล่าว ช่วยให้พวกเขา ได้รับ “ผลตอบแทนที่ จับต้องได้ เป็นรูปธรรม มากที่สุด เท่าที่เคยได้รับมา"...และช่วยให้ความต้องการ ความขาดแคลน ของเขา ได้รับการดูแลอย่างชัดเจน...ไม่ต้องสงสัย ว่า ทำไม ประชาชนกลุ่มนี้(กลุ่มใหญ่ของสังคม) ถึงได้ชื่นชม ชื่นชอบ "ผู้ที่หยิบยื่นให้" ...ประกอบกับลีลา “เจ้าสำนัก” ที่แสดงให้เห็นว่า “ติดดิน” เป็นพวกเดียวกัน เข้าอกเข้าใจ และเติมด้วย “ลีลาคารม” อีกหน่อย...บอกได้คำเดียวว่า “สุดยอดวิชา และได้ผลมากที่สุด”...ในทางจิตวิยาแล้ว...ส่งผลให้เกิดความเชื่อมั่น ศรัทธา ได้มากและยิ่งกว่าการ ล้างสมอง ด้วยซ้ำ...เลือกกี่ครั้ง...ก็ได้กลับมาอีกถล่มทลาย...

 ส่วนตัวคิดว่า นี่คือ สิ่งที่เรา(ทุกฝ่ายทุกภาคส่วน) ต้องต่อสู้ร่วมกัน และต้องทำเพื่อกัน จริงๆ...

 อยากเห็น เวที “ประชามติ” ... ที่ มีเนื้อหา “ทางออก ทางแก้ คำตอบ” เพื่อประชาชน “เมือง”และ “ชนบท” อย่างแท้จริง ... มากกว่า การเป็นเวทีประลองกำลัง