พิมพ์หน้านี้
|
ยังจำตอนที่คุณโหน่ง วงศ์ทนง พยายามก่อตั้งนิตยสาร a day กันได้หรือเปล่าครับ ตอนนั้นคุณโหน่งประกาศให้คนอ่านนำเงินมาลงขันทำนิตยสารด้วยกัน ในลักษณะเหมือนกับการเปิดขายหุ้น ส่วนตัวเองก็พยายามออกสื่อ ทำตัวให้เป็นข่าวเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้อ่านว่าตัวเอง "ทำแน่" ไม่ได้ทำเล่นๆ วงศ์ทนงเองก็เคยบอกว่ามันไม่ใช่สิ่งใหม่อะไรในตลาดนิตยสาร เพราะเขาก็ลอกแนวคิดมาจากการก่อตั้งนิตยสารฉบับหนึ่งในต่างประเทศ การที่เปิดให้คนอ่านมาลงขัน(believer) จนได้จำนวนเงินมากพอที่จะผลิต a day เล่มแรกออกมา ก็เหมือนกับเป็นการพิสูจน์พลังมหาชนแล้วเหมือนกันว่าสิ่งที่เขาคิด (product) มันเกิดขึ้นได้จริงและจะต้องได้รับการตอบรับทางการตลาดแน่นอน มันเป็นลักษณะคล้ายๆ AF อคาเดมี่ แฟนเทเชีย ที่การเปิดโอกาสให้คนทางบ้าน(believer) ส่ง sms มาเชียร์ผู้แข่งขันที่ตนชอบ ได้ร่วมสร้างศิลปิน (product) ให้กับ AF ขึ้นมาอีก 1 คนโดยไม่รู้ตัว ต่างกันก็ตรงที่ผลประโยชน์ที่คนลงขันจะได้รับ ว่าจะออกมาเป็นในรูปแบบสมาชิกนิตยสารหรือค่าโทรศัพท์มือถือ ทั้งคุณโหน่ง และ AF ทำหน้าที่เพียงแค่เสนอขาย product ส่วนผู้บริโภคก็เป็นคนตัดสินว่าสิ่งที่พวกเขาเสนอ มีโอกาสจะออกสู่ตลาดหรือไม่ โมเดลในลักษณะเดียวกันนี้กำลังได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในต่างประเทศมีบางเว็บไซต์เปิดให้กลุ่มศิลปินนักร้องได้ up ผลงานเพลงพร้อมกับ profile ของตนขึ้นบนเว็บ เพื่อให้ผู้บริโภคได้ดูและสนับสนุนโดยการโอนเงินจำนวน 10 เหรียญสหรัฐ /1 hit เข้าไปสนับสนุน และในกรณีที่ศิลปินใดได้รับการสนับสนุนมากถึง 5,000 hit กลุ่มนั้นจะได้เข้าห้องอัดเสียงเพื่อผลิตผลงานจริง ผู้สนับสนุนทุกคนจะได้รับเอ็กคลูซีฟอัลบั้มจากศิลปินเป็นการตอบแทน ส่วนเงินที่จ่ายสนับสนุนไปก็จะได้รับโอนกลับคืนเข้าบัญชี หรือจะโอนไปสนับสนุนศิลปินคนอื่นก็ได้ เพราะสิ่งที่ทางเว็บไซต์ต้องการไม่ใช่เงิน แต่เขาต้องการจะพิสูจน์เท่านั้นว่า ศิลปินใดมีคนสนับสนุนมากพอที่จะออกสู่ตลาดเพลงอย่างแท้จริง หน้าที่การตัดสินใจว่า product ใดสมควรจะออกสู่ตลาดก็ตกเป็นของผู้บริโภค หน้าที่การสร้าง product ก็ตกเป็นของผู้บริโภค แล้วหน้าที่การบริโภคก็ตกเป็นของผู้บริโภคอีกเช่นกัน พวก "เขา" ก็มีหน้าที่แค่เพียงตกแต่งให้มันสวยงาม และเก็บเกี่ยวผลกำไร แหล่ม...เลย |