ศุกร์สิ้นดือนกุมภาพันธุ์   ชนิด 4 ปีมีหน    วันเงินเดือนออก   วันฉลองหลังจากทำงานมาทั้งสัปดาห์  วันฤกษ์ดีของหลายคน  (  ดูจากการด์เชิญไปงาน)  และวันที่ตัวเราต้องไปหลายๆที่

ตัดสินใจไม่ขับรถ  เพราะเป็นโรคหงุดหงิดทนไม่ได้ที่จะอยู่นิ่งๆบนถนนแบบไม่มีเหตุผล   อีกอย่างมันไม่ฉลาดนักที่จะไปใจกลางเมืองในวันศุกร์สิ้นเดือน  ดังนั้น  แท็กซี่คือคำตอบ  ของการเดินทาง เข้ากรุง

วันนี้มีประสบการณ์การนั่งรถแท็กซี่หลายความรู้สึกมาเล่าสู่กันฟัง

อยากฟังแบบสยอง   แบบโกรธาน่าโมโห   แบบจะอ้วก   หรือแบบมิตรภาพก่อนล่ะ

ถึงคุณเลือกเราก็ไม่สามารถเล่าเรื่องที่คุณเลือกหรอก  อิอิ   เอาเรื่องน่าโมโหก่อนละกัน

ในวันนักข่าวเมื่อง 2 ปีก่อน  ( 5 มี.ค 49)   เป็นงานประชุมนักข่าวที่พิเศษกว่าทุกๆปีด้วยพี่น้องคนข่าวทุกสื่อ  หนังสือพิมพ์  วิทยุ  โทรทัศน์  ทุกค่ายทุกหัว  มารวมตัวแสดงพลังต้านการใช้อำนาจรัฐคุกคามสื่ออย่างไร้เหตุผล   เรามีเสื้อสกรีนเป็นรูปนกพิราบถูกกำไว้ในกำมือทรงเหลี่ยม  ใส่กันทุกคน  ( ท่านคงจำกันได้  คุณสุทธิชัยยังใส่เลย)  ความที่สมาคมฯ อยู่ติดถนน  ในย่านที่หาที่จอดรถยากมาก  เราชาวเนชั่นต่างคนจึงต่างมา  และตกลงกันว่า  เมื่อเสร็จงานแล้วจะแบ่งกลุ่มนั่งแท็กซี่กลับเนชั่นที่บางนา - ตราด   กลุ่มที่จอยติดสอยห้อยตามมาด้วยคือ  บก.อาวุโส  ทั้งเนชั่นสุด - THE  NATION  -คมชัดลึก -และเนชั่นแชนแนล   ความที่เป็นเด็กเราควรต้องบริการพี่ๆ   จึงอาสายืนโบกแท็กซี่หน้าสมาคมฯ 

คันแล้วคันเล่า   แม้ขึ้นป้ายไฟหน้ารถว่า"ว่าง"  แต่ก็ไม่มีสักคันที่จอดรับ   บางคันชลอทำท่าจะจอด  แต่ก็ออกรถจากไปซะอย่างนั้น    จนน้า บก.ท่านนึงฉุกคิดขึ้นได้  ว่า  คงหน้าไอ้จอย  กับ  เสื้อนกพิราบถูกกำ  คือเหตุผล  ที่  แท็กซี่ไม่รับ   คล้ายข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ที่เพราะการเมือง   ผัวเมียกันยังทะเลาะกันได้   เราจึงเปลี่ยนเสื้อนกพิราบถูกกำออก  และ  พี่  บก.ที่หน้าไม่คุ้นจอ  ก็สามารถเรียกรถแท็กซี่ ไปส่งพวกเราได้สำเร็จ  ด้วยการบอกจุดหมายปลายทางว่า  "  ไปวัดศรีเอี่ยม  บางนา ครับ " 

แบบจะอ้วกก็ไม่ได้แปลกแหวกแนวอะไรหรอก  ก่อนที่จะขับรถเอง  เวลาต้องทำงานเช้ามืดก็ต้องพึ่งแท็กซี่  ไม่งั้นจะอ่านเบรก 6 โมงเช้าไม่ทัน    มีหลายครั้งมากที่เปิดประตูรถแท็กซี่ เข้าไปนั่ง  ตอนตี 4  จะได้กลิ่นเหม็นจนแทบอ้วก   มันคือกลิ่นปากยามเช้า ...ที่ตลบอบอวลแบบหมาเน่าในรถ  เจอคันกระจกมือหมุนก็ดีไป  ถ้าเจอรถล๊อกกระจก  เราลงเลยนะ   เพราะ Bad  Smell   โคตรๆ   ....เขียนแล้วกลิ่นยามนั้นหวลมาเลย...แหวะ

มีครั้งนึงสมัยสาวๆ  ยังอ่อนเยาว์  และ  ใสซื่อ  ดูไม่มีฤทธิ์เดชใดๆที่จะป้องกันตัวเองได้ทำงานแถวสีลม  แต่งตัวสาวออฟฟิต กระโปรงสั้น ใส่ถุงน่อง  และรองเท้าส้นสูง   ฝนตกหนักและ  ช้อปปิ้งของพะรุงพะรัง   เรียกแท็กซี่กัน 2 คนกับเพื่อน   ให้ส่งบ้านเพื่อนที่ลาดพร้าว ซอย 15 ก่อน  แล้ว  ค่อยกดมิเตอร์อีกทีไปส่งเราที่รามอินทรา  ทุ่มกว่า   ส่งเพื่อนเสร็จปรึ๊บ  แทนที่มันจะหันรถเข้าซอยภาวนา  ที่ทะลุ  ลาดปลาเค้า  มารามอินทรา   มันดันขับไป ทางบางกะปิ   โอเค...แม้ทางนั้นก็ไปได้  แต่  มันก็อ้อมไกลกว่า  

 เมื่อสอบถามว่าทำไมไม่ไปทางที่เราบอก    มันหันมาตอบว่า  "จะพาไปฉะเชิงเทรา" ใจหายไปถึงตาตุ่มสิ  แต่ยังต้องการรู้ว่าจะไปฉะเชิงเทราหาเตี่ยมันเหรอไง   เราถามด้วยเสียงเรียบๆ  ตอนนั้นภาวนาให้รถติด  เราคงเปิดประตูลงทันที   มันตอบว่า "จะพาไปฆ่า" ยิ่ง ทำให้กลัวขึ้นมาจับใจ   แล้วทำไมวันนี้รถไม่ติดซักทีวะ (  ตอนนั้นเรามีแค่แพคลิ้ง  มือถือราคาเป็นแสนอยู่เลย  )  เราบอกมันว่าแถวบ้านมันซอยเปลี่ยวไม่ต้องขับไปไกลหรอกฆ่าใกล้ๆก็ได้  พูดแบบจ้องหน้ามันผ่านกระจกมองหลัง  มันก็จ้องเรา  แล้วพอถึงแยก กม8  มันถามว่า  จะลงที่ไหน  เราบอกให้ไปส่งที่ทำงานพ่อ ถนนรามอินทราเหมือนกัน  พอเราดูไม่กลัวมัน  และ  ปลายทางมีคำว่าตำรวจ   มันจอด  แล้วไล่เราลง....ไม่เอาตังค์ด้วย   บ้าอิ๊บหาย  แต่  นาทีนั้นเกือบช้อคตาย  ...จำไม่ลืมเลยแท็กซี่สยอง

วันอธิกมาศปีนี้  ขึ้นรถแท็กซี่ได้เพื่อนใหม่ 1 คน  คุณลุงแกขับรถด้วยหัวใจบริการ  แนะนำเส้นทางให้สะดวกและรวดเร็วที่สุด   แท็กซี่คันนี้ขับรถถูกกฎ   และ สุภาพ   ไฟเหลือปุ๊ป  แกจอดปั๊ป  และเล่าเรื่องยุ่งๆในสุวรรณภูมิวานนี้ให้ฟัง  แบบ  Citizen Reporter  โดยไม่รู้ว่าเราทำงานอะไร     และ น่าประหลาด  ที่คุณลุง เข้าใจความเป็นไปหลายเรื่องที่คนบางกลุ่มยังเชื่อผิดๆ   เราจึงลองถามว่า  แท็กซี่ไม่ชอบเนชั่นเหรอ  

คุณลุงบอกว่า ช่องนายหยุ่น หัวโล้น เขาพูดเรื่องจริง  ไม่เข้าข้างใคร  คันอื่นไม่รู้  แต่ผมชอบ

จบ Entry  นี้ด้วยมิตรภาพดีๆบนรถแท็กซี่สีชมพู     ขับโดย  คุณลุงสวาท  XXXX

( บอกรายละเอียดมากกว่านี้อาจทำให้คุณลุงตกอยู่ในอันตรายได้ 555 )