สวัสดีตอนอากาศร้อน  มาก   มาก

แดดแรงแสบผิว    แสงแดดจ้าจัดขนาดตากผ้าแห้งภายในเวลาไม่นาน   ต้นไม้สลัดใบทิ้งลดการคายน้ำ   ยอดอ่อนสลบหลบแดด   ยอดที่ทนไม่ได้ก็เหี่ยวแห้งกรอบไป

วันหยุดที่เบื่อกรุงเทพ   ขับรถไปเรื่อยๆ  กับน้อง  และ  เพื่อนเก่าสมัยโรงเรียน   จากกินข้าวเที่ยงชานเมือง   แต่แล้วก็เลยไปหาของว่างอร่อยๆ  อย่างกุ่ยช่าย  ที่พนมสารคาม กิน   แล้วก็เตลิดไปไกลถึงโรงเกลือจนได้

มาที่นี่หลายครั้งแล้ว    หลายสิ่งเปลี่ยนแปลงไป

จำได้ว่าเคยมาที่ชายแดนอรัญญประเทศกับพ่อตอนอยู่เรียนชั้นประถม    แถวนี้มีค่ายผู้อพยบลี้ภัยสงครามกลางเมือง ( ประมาณ พ.ศ 2523-2536) เป็นเต้นท์  เพิงพัก คนเขมร   เด็กๆเนื้อตัวมอมแมม   วิ่งกรูมาหาคนที่มาเยี่ยมค่าย  แย่งขนม  และ  เสื้อผ้ากัน    นั่นเป็นภาพเกือบ30ปีผ่านมา

ตอนนี้  ชายแดนเขมร   ที่เดิม กลับเป็นด่านการค้าที่สำคัญ   แค่ข้ามแดนไทยไปก็เจอ ตลาดปอยเปต  แต่ก่อนไทยเราจะข้ามไปซื้อของกันมาก   แต่ตอนนี้กัมพูชาสร้าง คาสิโน    ทำให้มีมูลค่าเงินที่พี่ไทยขนไปเล่น  วันนึงกว่า 100 ล้านบาท   ปีนึงๆตั้งหลายพันล้าน     ใครไม่ข้ามไปเล่นการพนันก็เดินช้อปปิ้ง   มีสารพัดสินค้ารอคุณที่ตลาดโรงเกลือ   เขาซื้อขายสินค้ากันอย่างคึกคักแต่ละวันไม่ต่ำกว่า 10 ล้านบาท    คนเขมร  หรือ  ชาวกัมพูชา  ข้ามมาทำมาหากิน  ทุกวันไม่ต่ำกว่า  วันละ 3 - 4 พันคน   เป็นเจ้าของร้านค้า  ทั้งร้านเสื้อมือสอง  กระเป๋าแบรนด์เนม  ผ้าปูที่นอน  ของใช้  เครื่องครัว  บางคนมารับจ้าง   บ้างก็มาเข็นรถขายอาหาร   ..อาหารแปลกๆ  สำหรับคนไทยอย่างเรา

ที่เห็นนี้คือ  "เจคย์" หรือ  กล้วยในภาษาไทย    เขาเอามาฝานเป็นแผ่นบางเฉียบ   แล้วจับวางเรียงต่อกันเป็นแผ่นยาวๆ เวลากินก็นำมาย่างให้พอมีกลิ่นควัน    หอมๆ  กรอบๆ  อร่อยดีเหมือนกัน   เราซื้อ 2ม้วน 20บาท

แต่ก่อนสักร้อยกว่าปีที่แล้ว  คนไทยเอาเกลือทะเลมาขายให้ชาวเขมรกันที่นี่  เขมรเขามีปลาน้ำจืดเยอะ  แต่ไม่ติดทะเล   จับมากินไม่ทันต้องหาเกลือไปทำปลาเค็มปลาแห้งปลาร้า  เอาเกลือมารอขายนานเข้า  นานเข้า ก็เริ่มมีสินค้าอื่น  เรียกต่อๆมาจนทุกวันนี้ถึงจะมีของสารพัดชนิดก็เถอะ  

ส่วนกำเนิดตลาดโรงเกลือในยุคใหม่  น่าจะมีจุดเริ่มจากการเอาของบริจาคที่ประเทศรวย  ส่งมาช่วยชาวเขมรหลังสงคราม  มีพ่อค้าหัวใสคัดแยกของยี่ห้อ  มาขาย  ตอนแรกๆก็ราคาหลักสิบหลักร้อย   เพื่อนเราเคยได้กระเป๋ายี่ห้อดังมือสอง  หรือ  มือ3 สภาพดี   ในราคา600 บาทจากพ่อค้าเขมร   (เมื่อ8 ปีก่อน)  ตอนนี้ไม่มีราคาแบบนี้แล้ว  วันที่ไปล่าสุดไปถามดู  ของแท้มือ2มือ3  ราคาเป็นหมื่นแล้วค่ะ   จากปากต่อปาก  คนไทยบ้ายี่ห้อ  รสนิยมดีไปซื้อมากเข้าๆ   ราคาก็ขยับขึ้นตามความต้องการซื้อ        และ  สภาพตลาด  เปลี่ยนจากการเป็นโกดังเก็บของเพื่อค้าขายระหว่างกัน   มาเป็นเพิง  จากนั้นมาเป็นเต็นท์ผ้าใบ  แล้ว ก็พัฒนามาเป็นโรงเรือนมุงกระเบื้อง  คล้ายๆกับตลาดจตุจักร  และ  กว้างขึ้นเรื่อย  ไปแต่ละทีก็ขยายออกไปเรื่อยๆ  

ชุมชนรอบๆตลาด  ยังไม่สามารถจัดการได้ดีนัก  ขยะ  ขโมย  และ ปัญหาแบบชุมชนเมือง  ที่เติบโตไป  และ  ต้องคอยตามแก้กันไป

ได้กางเกงยีนส์ราคา 200 บาท มาตัวนึง 

 ของมือ2ต้องลองแบบ ใส่ทับไปเลย

วันนี้ไม่อยากใส่เรื่องหนักๆลงไปเลย    อ่านสนุกๆ  ไปก็แล้วกัน  

ดูรูปน้องที่คุ้ยขยะ นี่สิ   มันน่าตื่นเต้นมากที่เจอกระป๋องแป้งในถังขยะ!! แล้ว   พวกเขาเอาแป้งมาเล่นกัน   ถ่ายรูปนี้ตอนที่เขาเล่น  ไม่ใช่ตอนทำงานเก็บขวดขาย   ทำให้เรามีความสุขไปกับพวกเขาด้วย  แม้เขาเป็นเด็กจริงๆได้แค่เดี๋ยวเดียว

เบื่อๆลองไปไกลๆเจอเด็กที่ไม่โดนทำให้แก่แดด  ก็ดีเหมือนกัน

แดดแรงๆที่นี่ไม่ทำให้น้องๆแก่แดดเลย

  น่ารักจังน้อง.........ศุนันทวดี

เอ่อ..........ขอแถมอีกเรื่องนึงนะคะ

นิตยสาร MIX  เขามาคุยด้วย   แล้วก็เลยลงเรื่องศุนันทวดี อ้ะ

http://entertain.teenee.com/thaistarphoto/20168.html