ฉันตื่นจากความฝัน       

และในความเป็นจริงฉันเริ่มเข้าใกล้สวนธรรม

โดยไม่รู้ตัว  ฉันกำลังค้นหา รหัสแห่งนามธรรม

เพื่อเดินไปให้ถึงและเข้าพึ่งพิงในสวนธรรม   เพื่อล่าฝันของฉันให้เป็นจริง

 ฉันคงมีบุญอยู่บ้างเมื่อได้แวะไปอ่าน

ไดอะรี่ธรรมกับปณิธานที่จะเขียนถึงพุทธธรรมทุกวัน ของ “ก้อนหินยิ้ม”

เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันเข้ามาติดตามธรรมะมากขึ้น

เป็นถนนที่ให้ฉันได้ก้าวเดินเข้าใกล้  สวนธรรม   มากขึ้นและพาฉันไปรู้จัก

“พ่อ”   แห่งบ้านสวนธรรม  

           “ก้อนหินยิ้ม”   เป็นใครกัน   จึงมุ่งมั่นที่จะศึกษาพระไตรปิฎก

และคำสอนทางธรรมมากมายขนาดนี้

ฉันบวชเรียนเป็นพรรษายังไม่ได้บันทึกธรรมใดใด

ไว้เป็นลายลักษณ์อักษรสักแผ่นเดียว

            ทริปนี้  สีชมพู  

แห่ง เสาร์สวัสดีกรุงเทพธุรกิจ วันที่ 15 มีนาคม 2551

ทำให้ฉันรู้จัก “ก้อนหินยิ้ม” มากขึ้นจากเดิมที่รู้เพียงว่าทำงานธนาคาร

และเป็นเหรัญญิกในโครงการบุญเพื่อเด็กน้อยที่สระแก้ว

              ตำแหน่งรองผู้อำนวยการฝ่าย

และผู้บริหารผลิตภัณฑ์สินเชื่อที่อยู่อาศัย

ของธนาคารที่ข้าราชการส่วนใหญ่ใช้บริการ 

 ในแต่ละวันคงวุ่นวายมิใช่น้อย กับภาระหน้าที่การงาน 

 เธอ  ยังอุทิศตนให้กับพระพุทธศาสนา  ขนาดนี้

              ชมรมทัวร์หมวกสีชมพู ที่เธอไม่ได้คาดหวังความเลิศเลอ

ขนาดที่ทุกครั้งที่ย่างก้าวออกนอกประตูบ้านแล้วจะได้พบกับ

ประสบการณ์  ไออุ่นแห่งมิตรภาพ

และความสวยงามของห้วงวันที่ดำเนินผ่านไป

ในความทรงจำที่เปี่ยมคุณค่าของการเดินทาง 

                 “ก้อนหินยิ้ม”   หวังเพียงแค่คนไม่เคยเห็นหน้าเปลี่ยนเป็นคนคุ้นตา

 และกลายเป็นเพื่อนที่สนิทใจก็พอ   เพราะสมาชิกสีชมพูส่วนใหญ่มักหลบหน้าหลบตาอยู่ใน บล็อก ของตัวเอง   บนไซเบอร์ สเปซ  ของ OK  NATION

 และการเดินทางของทัวร์สีชมพู ไม่ใช่อยู่ ๆ ก็จะไป แต่ต้องไปให้เกิด

เป็นกระบวนการเรียนรู้

สร้างความสามัคคีเมื่ออยู่ด้วยกัน มีความสุขสนุกสนาน ได้ทำบุญร่วมกัน

นั่นเป็นรูปแบบที่ตั้งใจ 

               “ก้อนหินยิ้ม”  บอกไว้อีกว่า ส่วนตัวแล้วเป็นคนชอบท่องเที่ยว

 ชอบคบคน ชอบทำกิจกรรมช่วยเหลือสังคม 

เธอบอกว่าความสุขกับความปิติมันผิดกัน

การที่คนเรามีเพื่อนเยอะ และมีแต่เพื่อนที่ดี ๆ  ทั้งนั้น

มันทำให้พวกเขากลายเป็นสิ่งมีค่าในชีวิตของเรา ฯลฯ

              อีกทั้งยังมีกิจกรรมที่    “ก้อนหินยิ้ม” 

 มีส่วนร่วมอีกมากมายที่ตามมา ซึ่งล้วนแต่เป็นบุญกุศล

            ไดอะรี่ธรรม   อาจไม่น่าสนใจเท่ากลิ่นไอแห่งความรักใคร่ แต่หากวันใดคุณทำใจให้ว่างแล้วลองอ่านอย่างตรึกตรอง  ความรักบริสุทธิ์ที่ยิ่งใหญ่ที่คุณอาจคาดไม่ถึงจะบังเกิดในใจคุณ ความสงบสุขที่ยิ่งใหญ่   จะตามมาตราบนิจนิรันดร์

               “ก้อนหินยิ้ม”   จะเป็นใครมาจากไหน ฉันใฝ่ฝันที่จะรู้ 

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ  เป็นเพียงความรู้สึกเปลือกนอกของจิตใจ

มนุษย์ธรรมดา  

                 แต่สิ่งสำคัญคือ วันนี้ฉัน ปิติสุข  และรู้สึกว่ามีเพื่อนดีดี

ที่เป็นสิ่งมีค่าในชีวิตของฉัน   มีถนนธรรมที่ให้ฉันได้ก้าวเดินตาม 

แม้ฉันจะเดินอย่างทุลักทุเลบนถนนธรรมะเส้นนี้   

แต่ด้วยคุณค่าของเส้นทางที่ฉันเดินตาม สักวันหนึ่งฉันคงไปถึง 

"บ้านสวนธรรม "

และได้พบกับวิหารธรรม  ที่ “พ่อ”   ได้สร้างไว้รอ   อย่างสมบูรณ์

                  และเมื่อวาระสุดท้ายซึ่งต้องมาถึงอย่างแน่นอนในชีวิตฉัน

และทุกชีวิต    ต่างวันเวลาตามบุญกรรมของตน

                 การลาจาก  จะมิใช่สิ่งน่ากลัว

                แต่กลับสดใสงดงามดุจดั่งทิพย์วิมานแห่งสรวงสวรรค์

(ภาพงานพระราชทานเพลิงศพอดีตเจ้าอาวาสวัดจันทร์กระพ้อ)

บ้านที่ฉันศึกษาธรรมในโอเคเนชั่นบล็อก ในเบื้องต้นขณะนี้

ซึ่งฉันขอขอบคุณด้วยจิตคารวะ มา ณ โอกาสนี้

(1) ท่านชัยยัสสุ   http://www.oknation.net/blog/bunruang

(2) ท่านธัชชะ     http://www.oknation.net/blog/tajji

(3) กัลยาณมิตรของฉัน นามปากกา "ก้อนหินยิ้ม"  http://www.oknation.net/blog/dailyhamma