พายุพัดถล่มเสียหายอย่างหนักในพม่า เตือนให้เราต้องหันกลับมามองรอบตัวเราว่าธรรมชาติถูกทำลายอย่างหนัก จนเริ่มถึงเวลาที่ธรรมชาติกำลังจะทวงคืนจากมนุษย์ และธรรมชาติมิได้แยกแยะผู้กระทำกับผู้บริสุทธิ์ออกจากกันเสียก่อน ชีวิตมากมายต้องเซ่นสังเวยความเห็นแก่ตัวของนายทุนผู้ทำลาย  ทำให้นึกถึง ดอกไม้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ที่ว่ากันว่าเป็นดอกไม้แห่งความอุดมสมบูรณ์ของผืนป่า  ที่ชื่อว่า บัวผุด

ชื่อวิทยาศาสตร์ :Refflesia kerrii Meijer

ชื่อวงศ์ :Raffiesiacoae

บัวผุดเป็นกาฝากชนิดหนึ่งที่อาศัยน้ำเลี้ยงจากรากของพืชชนิดอื่น จะโผล่เฉพาะดอกซึ่งเป็นดอกเดียวขึ้นจากพื้นดินให้เห็นระหว่างฤดูฝนหรือในระยะที่อากาศและพื้นที่ยังมีความชุ่มชื้นสูง คือ ระหว่างพฤษภาคมถึงเดือนธันวาคม ปัจจุบันยังไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับลำต้นของบัวผุดมีลักษณะเช่นไร มีการเกาะหรือเชื่อมติดกับพืชที่มันอาศัยอยู่อย่างไร ลักษณะของดอกบัวผุด เมื่อยังตูมอยู่จะคล้ายกับหม้อหรือกระถางต้นไม้ขนาดใหญ่มีกลีบหนาจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางของดอก 70-80 เซนติเมตร ที่โคนของดอกจะมีกลีบนำสีน้ำตาลอมเหลืองเรียงสลับซับซ้อนกันอยู่มาก ภายในดอกจะมีแผ่นแบนคล้ายจาน ด้านบนมีปุ่มคล้ายหนามแหลมจานนี้จะซ้อนเกสรตัวผู้และรังไข่ไว้ด้านล่าง (สาขาวิจัยนิเวศวิทยา, 2533)

ดอกบัวผุดเมื่อยังสดอยู่จะมีน้ำหนักประมาณ 10 กิโลกรัม กลีบดอกมีความหนาตั้งแต่ 0.5-1 เซนติเมตร นับว่าเป็นดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ค้นพบในประเทศไทย ในต่างประเทศ เช่น มาเลเซีย เคยมีรายงานว่า พืชสกุลเดียวกันนี้มีเส้นผ่าศูนย์กลางของดอกมากกว่า 100 เซนติเมตร ก็มี

จากผลสำรวจและวิจัย ของฝ่ายพฤษศาสตร์ กองบำรุง กรมป่าไม้ พบว่า บัวผุดพันธุ์ใหม่ ที่พบในประเทศไทยนี้ เป็นพืชกาฝากที่เกาะกินเฉพาะน้ำเลี้ยงจากรากของไม้เถาของว่านป่า"ย่านไก่ต้ม" (Tetrastigma papillosum Pianch ) เพียงชนิดเดียวเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ในบางครั้งมีผู้เข้าใจผิดว่าเป็นดอกของย่านไก่ต้มซึ่งความจริงแล้วเถาย่านไก่ต้มเป็นพันธุ์ไม้ในวงศ์องุ่น (Vitidaceae) ที่มีเถาขนาดใหญ่พบขึ้นในป่าดิบชื้น ทางภาคใต้ที่มีฝนตกอย่างสม่ำเสมอเกือบตลอดทั้งปี พื้นดินเป็นดินร่วนหรือดินร่วนปนทรายตามหุบเขาหรือบริเวณริมลำธาร ดอกย่านไก่ต้มมีสีเขียวอมเหลืองขนาดโตประมาณ 2 เท่าของหัวไม้ขีดไฟเท่านั้น จากการศึกษา พบว่าพันธุ์ไม้ตระกูลบัวผุด (Raffiesia) มีประมาณ 13-14 พันธุ์เท่านั้น บัวผุดที่พบในประเทศไทยได้รับการตั้งชื่อเป็นพันธุ์ของโลกเมื่อ พ.ศ.2527 โดย Dr.M.Meijer จากมหาวิทยาลัย Kentucky สหรัฐอเมริกา ตั้งชื่อพฤกษศาสตร์สากลเพื่อเป็นเกียรติแก่ Dr.A.F.G.Kerr นายแพทย์ชาสไอริช ผู้สำรวจพันธุ์ไม้ชนิดนี้เป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2472

ถึงแม้ว่าดอกบัวผุดจะมีกลิ่นเหม็นมากก็ตาม แต่เป็นพืชสมุนไพรที่หายากมากและมีคุณค่าสูง คือ นอกจากจะนิยมนำมาใช้ปรุงเป็นยาบำรุงสตรีหลังคลอด ให้มีพลานามัยสมบูรณ์แข็งแรงมีผิวพรรณเปล่งปลั่งแล้วยังเป็นยาบำรุงสำหรับบุรุษเพศอีกด้วย

ในปัจจุบันดอกบัวผุดนับว่าจะหาดูได้ยากยิ่ง ทั้งนี้เพราะเหตุว่า ป่าไม้ถูกทำลายลงไปอย่างมากทำให้สภาพนิเวศน์ของป่าเปลี่ยนไปมาก จะพบดอกบัวผุดบ้างเฉพาะตามอุทยาแห่งชาติและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเท่านั้น เช่น อุทยานแห่งชาติเขาสกจังหวัดสุราษฎร์ธานี และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองนาคา จังหวัดระยอง เป็นต้น ดอกบัวผุดสดอยู่เพียงไม่กี่วันเท่านั้น หลังจากบานได้ ๗-๘ วันมันจะเฉาและเน่าอย่างรวดเร็ว ใกล้ๆเจ้าดอกบาน พบดอกบัวผุดที่กำลังย่อยสลายแทบไม่เหลือเค้าเดิม แมลงหลงกลิ่น หลงกลเข้ามาเป็นผู้ช่วยผสมเกสรดอกบัวผุด ปุ่มคล้ายหนามแหลมมีส่วนกระจาย ความร้อนเพื่อเพื่อส่งกลิ่นกระจายออกไปใน ใจกลาง ส่วนผนังบังดอกจะให้กลิ่นเหม็นเน่า ส่วนใหญ่จะคละคลุ้งอยู่ภายใน  ดอกกระโทนฤาษีที่พบบริเวณห้วยคอกม้า ดอยสุเทพ กระโถนฤาษีเป็นพืชวงศ์เดียวกับบัวผุด แต่มีขนาดเล็กกว่ามาก (ขนาดประมาณชามตราไก่ และมีกลีบดอก 10 กลีบ) อีกสายพันธ์หนึ่งของกระโถนฤาษี พบในป่าดิบแถบภาคตะวันออก และภาคอีสานของไทย ขอบคุณข้อมูลและภาพบางส่วนจาก http://scitour.most.go.th/index.php?option=com_content&task=view&id=83&Itemid=1

และhttp://www.skn.ac.th/skl/project/boupod/menu.htm