"ฝ่ายน้ำเงินคือ น้องด่อน ศิษย์เสถียร"

        แกร่ง! สิ้นเสียงระฆัง ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็เจอหนึ่งหมัดเข้าอย่างจัง ความรู้สึกคือมึน ฉันรีบสวนหมัดกลับไปทันที แต่ไม่โดนใครเลย  ฉันโดนอัดเข่าเข้าอย่างแรงตรงช่องท้องครั้งนี้จุกไม่ใช่เล่นแฮะ แต่ยังพอยืนไหว กะจะถอยตั้งหลัก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ยอม ได้ทีมีรุกหนักกว่าเดิมฉันได้แค่กัน ตัวเองไม่ให้โดนจุดสำคัญ (กะจะยืนให้ครบ5ยก)

        แกร่ง! เสียง (ระฆัง) สวรรค์ดังขึ้น (เฮ้อโล่ง) ฉันโดนพี่เลี้ยงลากเข้ามาตรงมุมของเวที

        พี่เลี้ยง :  ไหวมั้ย พอเหอะกรูว่า ยอมแพ้ๆ ไม่ต้องชกแล้ว
        ด่อน:  ยังไหวน่ะครู หนูยังไหว (555มานยังจาสู้ต่อ)
        พี่เลี้ยง: เอ๊า สู้ก็สู้ เอาๆ เช็ดหน้าหน่อยเร็ว (ครูบอกพี่อีกคน)

        แกร่ง! ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงสวรรค์แต่คือสัญญาณบอกให้รู้ว่าหมดเวลาพักแล้ว

        ชก!! กรรมการสั่ง เหมือนเดิมฉันยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนเต็มๆ อีก 2-3 หมัด
คราวนี้เริ่มมึน ชนิดที่ว่ามองไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ฉันก็ใช่ย่อยเมื่อไหร่เตะสวนกลับมั่ง เตะซ้ำกันสองครั้งตรงบั้นเอวของอีกฝ่าย จนอีกฝ่ายเซถลาล้ม (เริ่มมีหวังอีกครั้ง)

        กองเชียร์: เค้าล้มแล้วเตะเลยเร็ว ซ้ำเลย เร็วๆ !!!...
        ด่อน(คิด): จะเตะยังไงฟร่ะ ครูสอนว่าห้ามซ้ำคนล้ม ฉันทำได้แค่ถอยตั้งหลัก แต่พออีกฝ่ายลุกขึ้นได้นี่สิ รัวหมัดเข้ามาตรงปลายคาง(ของฉัน)ซ้ายบ้าง ขวาบ้าง ไม่รู้กี่หมัด (เพราะนับไม่ทัน)

        นั่นแหละ!! ภาพสุดท้ายที่เห้นคือแม่ค้าถือตระกร้าเขียวยืนร้องลั่นอยู่ข้างเวที แล้วฉันก็หมดสติไป

ฟื้นขึ้นมาอีกทีก็นอนอยู่ข้างเวทีแล้ว ผู้คนยืนล้อมเต็มไปหมด 

555555นี่ช้านนนนโดนน็อคหรือนี่..

         หลังจากวันนั้นฉันก็ชกมวยต่อมาเรื่อยๆ หลายครั้ง แพ้บ้างชนะบ้างสลับกัน ฉันต้องเลิกชกตอนเทอมสุดท้ายของม.6 เพราะต้องอ่านหนังสือสอบ แต่ก็เล่าให้ฟังพอหอมปากหอมคอละกันเน๊อะ...

(ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต)

แม่มดขาว