พิมพ์หน้านี้
|
ก่อนลา... . เวลาแห่งความสุขช่างอยู่กับเราสั้นนัก.... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไม.... เมื่อวานฉันยังหัวเราะร่า... แต่ทำไมวันนี้ถึงนั่งซึม.... ตลอดเวลาที่ฉันพยายามที่จะเหนี่ยวรั้ง.... แต่คล้าย คล้าย กับว่าเธอยิ่งห่างออกไป.... เวลาในหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว.... ในขณะที่งานยังกองเต็มโต๊ะทำงาน.... เสือผ้าที่ยังไม่ได้ซักยังเต็มตระกร้า.... และมีหลายอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ.... ฉันไม่อยากให้วันนี้ผ่านพ้นไป.... เพราะไม่รู้ว่าความรู้สึกดี ดี เหล่านี้.... จะเกิดขึ้นกับฉันอีกเมื่อไหร่.... เพียงแค่หวังว่านั่นไม่ใช่การจากลาชั่วชีวิต.... เพียงหวังว่านี่เป็นการจากลาเพื่อให้คำนึงถึงเท่านั้น...
....หวังว่าเธอคงรับรู้ความรู้สึกนี้....
แม่มดขาว เสมอมาและตลอดไป ๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๑ (ขอบคุณภาพประกอบจากเว็บ) |